Masakan Padang

 Dag 21 op Sumatra

Padang City

Dit is onze laatste dag op de heuvel in Padang. Het is half acht en we lopen naar het restaurant voor het ontbijt want we hebben waanzinnig trek in een witte boterham met een laagje jam. Er staat geen ontbijt klaar en er is niemand te zien. We roepen…..volluk..volluk. En ja hoor de keukenprins komt eraan. Selamat pagi! We gaan zitten en even later komt hij een kan koffie, een kan zwarte thee en vier witte boterhammen brengen….en een potje gele en rode jam. Waanzinnig lekker! En hij vraagt of we een omelet willen. “Nou nee vandaag niet maar een “mata sapi” mag. Even later komen de twee gebakken eitjes. Het zijn geen spiegeleitjes maar nasi goreng-eitjes geworden met standaard het bakje mayo-ketchup erbij. Lekker hoor!

Het is tijd om te gaan want we hebben nog wel wat te doen in Padang. We bestellen een Grab….komt niet. We bestellen nog een keer een Grab…komt ook niet….het is te ver van zijn standplaats meldt hij. Met behulp van Rivaldo….een fijne kerel….werkt in het hotel….komt er toch een auto die ons naar de op één na grootste moskee van Sumatra brengt. De grootste staat in Medan. We zijn er! De Masjid Raya Sumatera Barat is een prachtig bouwwerk met een dak volgense de bouwstijl van de Minangkabau en één grote minaret. We mogen uiteraard niet naar binnen. We maken fotos en lopen om de moskee heen. Hij heeft vier ingangen. Bij één ervan bellen we, in de schaduw op een muurtje, een Grab en die is er met een paar minuten om ons naar de oude stad te brengen. We zijn aan de oever van de Arau rivier en we bekijken een paar mooi gerenoveerde gebouwen uit het Hollandse koloniale tijdperk. Ook deze rivier is getooid met veel afval en er zit een luchtje aan. Koffietijd…en we schuiven een lokaal binnen en drinken té zoete capuccino. Maar het is een fijne break omdat het nogal heet is vandaag. Na de koffiebreak lopen we naar de pasar. Het wordt nog heter en onze ruggen worden kletsnat. We pinnen ook nog even bij een ATM want de knip raakt leeg. Die is nu weer gevuld….ook een lekker gevoel. Oh heerlijk zo’n flappentaphokje met AC. Even bijkomen! De markt is niet zo ver meer. We hebben gevonden wat we zochten. Een toko met kaplaarzen want we verwachten veel water. Ik heb maatje 46/47 dus dat zal een dingetje worden in het land van de kleine voetjes. Ik til één van mijn voeten op en er komt een glimlach op het gestoppelde gezicht van de man van de toko. Hij zegt me dat het hier niet verder gaat dan maatje 43. Ehhh…probleempje wat er aan zat te komen. Maar hij vraagt me het wel te proberen. Waarom niet? Zijn vriend klimt op zolder waar een enorme grote voorraad rubberen laarzen ligt. Hij is een grossier, vandaar. Hij plukt er een paar tussenuit. Ik probeer ze en ik glij er moeiteloos in zonder met mijn tenen de voorkant te raken. Hoe is het mogelijk? Het blijkt dus dat ze hier drie maten achter lopen. Voor RP 100.000 (6,50 euro) stopt hij ze in een plastic zak en we gaan weer. Laat het water en de drek maar komen😂😂

We lopen terug van waar we vandaan zijn gekomen en nestelen ons in een Masakan Padang. Ons wordt een bord met nasi (witte rijst) voorgezet met 16 schaaltjes met diverse lekkere gerechten zoals twee soorten rendang en diverse soorten groenten en nog meer. Het recept is: wat je niet aanraakt hoef je niet te betalen. Het is heerlijk! Eten in een Masakan Padang is typisch een manier van smullen in West Sumatra. Wij eten van 6 van de 16. De bedoeling is een keuze te maken want van alles eten is heel veel. Heerlijk! Het is een soort indische rijsttafel maar dan wat anders. Inclusief een flesje water, twee ijsthee en een fruitjuice mango: RP 150.000 (10 euro). 

Goed gevuld verlaten het eethuis en doen nog een boodschapje in een supermarkt…shampootje en een rol biscuitjes. Daar bellen we een Grab….hij staat al te wachten…en gaan terug naar het hotel. Het was een mooie dag. Voor onze laatste week gaan we morgen naar een andere stek. Een mooie stek op een prachtig strand. De laatste Grab van vandaag komt ons ophalen dan hoeven we niet te wachten zoals vandaag. En hij heeft alvast een ritje in de knip. 

De prachtige moskee van Padang

Hollandse koloniale gebouwen langs de rivier

De rivier Arau

Lekker eten in de Masakan Padang

Op de pasar…..daar is het nooit saai.

De Gordon Bleu met uitzicht.

Dag 20, woensdag 17 mei in Padang, West Sumatra

We blijven vandaag in het Hill Side Retreat met het prachtige uitzicht op zee vanuit de tuin om toch nog een dag extra rust te nemen want de fitheid van ons beiden is er nog niet helemaal maar we zijn op de weg terug.

Gisteren schreef ik dat onze plannen zijn gewijzigd. Reisplannen worden door ons zelden helemaal volbracht, er zijn altijd wel wijzigingen die we tijdens onze reis doorvoeren. Dat hoort erbij. Ik had gepland om a.s. donderdag naar het eiland Siberut van de Mentawai eilanden te gaan. Hier zou ik met een gids een hike gaan doen naar de Batakmensen die in de jungle leven. Drie dagen op reis (ferry, kleine boot en hiken) en twee nachten slapen bij de Batak. Jacqueline zou dan in het hotel in Padang blijven, vandaar de oorspronkelijke 7 nachten. 

De afgelopen dagen hebben we veel contact gehad met lokale mensen zoals onze fijne chauffeur Putra en zijn vriend Roni die de hike al meerdere keren heeft gedaan met reizigers. Van hen heb ik inmiddels veel informatie en dat heeft mij mede naast de gezondheid doen besluiten om niet te gaan. 

• Door de opgelopen verkoudheid en wellicht luchtweginfectie (de bron is niet schone of goed onderhouden AC) voel ik me nu niet voldoende fit. Belangrijk is om te luisteren naar wat het lijf zegt. Medicijnen die we altijd bij ons hebben zullen mij er weer doorheen helpen want het is niet de eerste keer. Maar er is nog een reden.
• De gids heeft geen andere mensen kunnen vinden die mee willen. Alleen vijf uur op de boot en alleen in een batakhuis zijn is saai. Uiteraard is er wel de gids. Met een groep kan je elkaar helpen met het dragen van eten en drinken en andere spullen. Ook als er een probleem ontstaat. En gezellig kletsen en ervaringen delen met elkaar als het natuurlijke licht uitgaat en de Batakmensen gaan slapen. Het is dus veel beter volgens Roni en Putra om met een groepje van drie of vier te gaan (vier is de max.)
• Het is inmiddels heel erg commercieel geworden waarbij de spontaniteit is te zoeken en dat is erg jammer maar dit is zeker geen reden om niet te gaan want dat is op veel plaatsen zo en daar kijken we dwars doorheen en dan zie je en beleef je toch mooie dingen. Het draait overal op de wereld om geld en dat is niet anders omdat de economie moet draaien.

Dus heb ik besloten niet te gaan en gaan we vrijdag wel een lekker wit strandje opzoeken waar we rustig kunnen snorkelen om zo onze mooie reis af te sluiten maar zover is het nog niet. 

Omdat het vrij en steil lopen is naar de stad hebben we besloten te dineren in de tuin omdat de menukaart lekkere schotels laat zien.

We bestellen Ayam lada hitam (Indonesische kipschotel) en een Gordon Bleu met frieten. We durven de kip weer. De ayam behoort lekker malse stukjes kip met een zoete pittige soya saus te zijn. De kip was meer bot dan mals brrr. De gordon bleu is helemaal een drama. Dus wij klagen bij de manager, overigens een zeer vriendelijk persoon. “Sorry voor dit ongemak maar de kok werkt hier de eerste dag en kan alleen Indonesisch koken”. Allemachtig dat hebben wij weer! Hij biedt een andere schotel aan voor de Gordon Bleu. Jacqueline: “Doe dan maar een Caesarsalade”. Twee minuten later komt hij terug met veel “sorry” dat er geen ingredienten zijn voor de salade. Brrr. “Doe dan maar Gado Gado”. “ Sorry maar ook dat gaat niet lukken”. Weer brrrr. Jacqueline: “Dan maar nasi goreng want dat kan niet fout gaan”….Oke en hij loopt weg met een glimlach. Even later….de nasi goreng wordt op tafel gezet. Zonder goede sambal en taaie kroepoek en de nasi is erg zout….de dop zal van het vaatje afgeschoten zijn. Wat een drama!

En dan komt het mooiste nog. Vraagt de manager met een brede glimlach of wij een review op internet willen schrijven met een 10…nou ja een 9 vinden wij ook goed. Hij heeft echt lef want hij stuurde ook een foto van de gordon bleu naar zijn baas die op een eiland voor de kust zit. En dan zegt ie weer met die glimlach: “Als er iets is dan laat je het maar weten”……Ja ja, we blijven bezig. 

Eerst nog morgen naar de oude stad van Padang want daar gaan we de echte Nasi Padang (meerdere schoteltjes op tafel) eten zoals gisteren. Dat ongetwijfeld beter zijn dan die bagger hier. Wij zijn niet veeleisend maar dit zó slecht terwijl de lokatie hartsikke mooi is. Jammer! Donderdag gaan we hier wieberen.

Wel een waanzinnig uitzicht.

Wil ik ff lekker in de mat gaan hangen breekt het touw af. 

Foto onder: de waanzinnige Gordon Bleu

Winterkoninkjes

Dag 19, reis Sumatra

Bij Jacqueline ligt de pizza Tuna van gisteravond nog als een blok beton op de maag en slaat het ontbijt over. Mijn maag heeft de pizza wel goed verteerd. Ik bestel als ontbijt een bordje nasi goreng met een gebakken eitje en kroepoek want een pancake zie ik vandaag niet zitten. Het smaakt me goed met een flinke bak thee met twee scheppen suiker. Dit doe ik bewust omdat ik nog steeds hoesterig ben en dan verlies je vocht. Ooit eens geleerd in Afrika om dan warme thee met suiker te drinken. Dat helpt. Vandaag gaan we ons verplaatsen naar Padang aan de kust. Onze chauffeur Jaka Putra is er mooi op tijd. We laden onze bagage in en gaan. De hoofdweg tussen Bukkittinggi en Padang is nogal druk dus nemen we voor het eerste stuk een andere veel rustigere weg. Links en rechts alleen maar jungele en af en toe een kampoeng. Dan opeens zien we veel witte zakken staan met een plantje erop. Het zijn aardbeitjes maar ze dragen nog geen vrucht. DIt geeft al aan dat het klimaat koel is anders doen die de winterkoninkjes het hier niet. In Padang zal het het heter zijn. We stoppen bij een mooi uitkijkpunt en nemen koffie en thee. We betalen en gaan weer. Een uurtje later als we inmiddels op de drukke hoofdweg zitten, zetten we de auto stil bij een Rumah Makan (eethuis). Jacqueline geniet nog steeds na van de pizza dus zij past maar Putra en ik eten wel…en lekker. Nasi, vis, rendang en groenten. We betalen weer en gevuld vervolgen wij onze weg. En inderdaad het is heet, het zweet breekt ons uit. Het is heel anders dan in Bukittinggi. De raampjes gaan dicht en de AC aan. We ontkomen er niet aan. Maar gelukkig is het nog maar een uurtje en de verkoudheidschade is er al. We rijden Padang binnen en duidelijk is dat dit een grote stad is. Veel verkeer in de bekende Indonesische flexibele chaos. Inmiddels zijn we door het centrum heen en slaan rechtsaf naar de kust. Daar is het een stuk rustiger, zeg maar normaal. Ons hotel ligt op de heuvel en heet niet voor niets Hill Side Retreat. We zijn er! We betalen weer..nu aan Putra de chauffeur en schudden hem de hand voor het goede sturen. We houden contact. De jongens van het hotel staan ons al op te wachten en nemen onze koffertjes aan. We melden ons bij de receptie. We hebben hier via een boekingswebsite 7 nachten geboekt met betaling bij de accomodatie maar onze plannen zijn gewijzigd. Onze boeking wordt gecanceld, no problem, met als reden dat we niet zijn op komen dagen en betalen daarvoor drie nachten cash. Dit noemen ze “no show”. Dus we blijven hier nog twee dagen in Padang om verder te herstellen van de verkoudheid want luisteren naar het lichaam in deze warmte is erg belangrijk. En dan gaan we verder. Waarom onze plannen gewijzigd zijn lees je morgen op het blog.

Aardbeien in een zak

Koffiestop

Padang

Hill Side Retreat Padang

Minang kabau

Dag 18, vijftien mei op Sumatra

We gaan er weer op uit. Jaka, zijn echte naam is Putra, en Roni zijn er om kwart voor negen. We hebben ons ontbijt al naar binnen dus we kunnen gaan. Roni gaat niet mee dan gaat Jaka Putra ons alleen naar mooie plekjes brengen. We starten de motor van de 24 jaar oude Kijang. Het is nog steeds een prima auto.

We bevinden ons in de streek van de Minang Kabau. Dit is een volk dat voornamelijk woont in West Sumatra. Het is ook de bouwstijl in deze streek herkenbaar aan het zadeldak, drie punten aan elke zijkant en aan de voorkant ook een punt. Bij deze Rumah Gadang horen ook twee rijstschuren aan de voorzijde kinks en rechts.

Eenmaal buiten Bukittinggi rijden we door een aantal dorpjes. Één van deze dorpen Kayakumbu staat bekend in de streek van de kroepoek kamang, gemaakt van ubi (zoete aardappel). We stoppen bij een vrouw die is net bezig met het binnenhalen van de gedroogde (bakklaar) witte kroepoek. Ze wenkt ons naar binnen en legt een paar stukjes voor ons in de wok, heel even maar, om en om. Geen onaardige smaak maar ook niet echt geweldig. Verderop zien we rode en gele kroepoek. We stoppen bij de gele waar een vrouw bezig is met het maken ervan. Heel gezellig en leuk om dit proces te zien. We gaan verder richting de Harau Vallei, dat is onze eerste bestemming vandaag. Het begint al met een slagboom om de vallei binnen te komen, een teken dat het toeristisch is. We rijden de prachtige vallei binnen die inmiddels helaas wordt bewoond door meer dan 100 homestays. In 2015 stonden er twee!! De regering van het regentschap heeft samen met rijke investeerders besloten de vallei toeristisch te gaan ontwikkelen. Met als resultaat dat de vallei, de echte vallei niet meer is. Ontzettend jammer. Wij hebben onze ogen hiervoor gesloten en ons gericht op de prachtige natuur die er nog steeds is. We rijden naar een bevriende homestayhouder van Jaka Putra en drinken thee met een schotel papaya. Wat een combi! Wij hadden liever een schaaltje bokkenpootjee erbij gekregen maar we kunnen niet alles hebben. We rijden een rondje vallei en gaan richting onze tweede bestemming, het museum Istano Basa Pagaruyung. Twee uur rijden want het is 54 km. Maar eerst gaan we eten. De vrouw van het eethuis zet naast een grote bak rijst ook allerlei schotels met lekkere gerechten op tafel. Als we er niet van een schotel eten hoeven we deze niet te betalen. We eten vis en groenten en uiteraard ook rijst. De kip laten we staan, dat hoeven we even niet. Het is heerlijk. Hup de auto weer in en verder. Halverwege onze route wordt de weg erbarmelijk slecht. Veel kuilen en gaten. Om half vier zijn we er. Het is een prachtig bouwwerk dat in 2007 is afgebrand en ook weer opgebouwd. Over brand geschreven: de lodge waar we bivakkeren is ook al twee keer verwoest door brand. En ook weer opgebouwd. Het paleis van Pagaruyung, ofwel Istano Basa Pagaruyuang, is het voormalig paleis van de koninklijke familie van het koninkrijk Pagaruyung dat in 1833 werd opgeheven. Hierna werd het paleis verlaten. Toch bleef het gebouw een hoge symbolische waarde houden.

De binnenzijde wordt gesierd door mooie houten ornamenten maar verder is het een open ruimte. De buitenkant van het gebouw is fraaier dan de binnenzijde. We lopen naar de kelder om ons aan te melden voor een verkleedpartij. We worden door een aantal dames gehesen in traditionele koninklijke kostuums waarin we mogen rondlopen. Na de vele fotomomenten ontdoen  we ons weer van de mooie kleurige zweetpakjes. We hebben het gezien hier. Prachtig! Het is tijd om weer terug te gaan naar Bukittinggi. Onderweg doen we een theestop. De thee trekken ze hier van de jonge bladeren van de koffieboom die hier verderop in de tuin staat. We krijgen een kop met deze thee voorgezet. En inderdaad de smaak is meer thee dan koffie en dat zal ook zo de bedoeling zijn nemen we aan. Het is al donker als we in Bukittingg aankomen. Via de Pizzahut takeaway rijden we naar de lodge. Het was een prachtige dag. Jaka Putra gaat naar huis en wij gaan onze pizza opeten. Morgen verkassen we naar Padang (4 uur rijden). Jaka Putra komt ons weer ophalen.

De Harau Vallei

Gele kroepoek van ubi

En de witte

Istano Basa Pagaruyuang

in koninklijke kledij

Rijstvelden in de Harau vallei

Rumah Gadang met links vooraan één van de twee rijstschuren.

Rustdag

Dag 17, Sumatra 14 mei.

Vandaag een onvervalste rustdag. Na een intensieve dag geven we onze verkoudheid de tijd zodat we weer de oude kunnen worden. We slapen veel en tussendoor genieten van de lokatie want die is prachtig. De Lodge is weliswaar een beetje lastig te bereiken maar het is een mooie en ook goede accomodatie. 

Morgen weer een dag.