Muggenmist

We zijn inmiddels weer een paar dagen in Yogyakarta. Het is goed toeven in Villa Rosseno. De gehele dag gezellig kletsen met Meggie, lekker eten en aan het einde van de middag een biertje. Verder doen we niet veel dus is het niet echt een aktieve “break out”. Verderop in de week gaan we weer aktief worden. We gaan wandelen en we gaan een daggie shoppen in Yogya doen. Vanmorgen om zes uur een hoop herrie. Het lawaai van de moskee was net gaan liggen toen er iemand met apparaat langs kwam dat een hoop rook produceerde. Het blijkt een bestrijdingsmiddel tegen de muggen te zijn, Hij spoot het zelfs bij de mensen hun huis naar binnen. Dat heeft hij gelukkig hier niet geflikt.

Terug naar Bali

Het is inmiddels zaterdag en onze korte, enorm leuke, vakantie is bijna ten einde. Gisteren hadden we nog een klein feestje met Meggie, Herwin familie en vrienden wegens hun 10 jarig huwelijk. In het restaurant “Easy Garden” in Yogyakarta heerlijk gegeten met livemuziek van een rockband. Gelukkig was het podium ver genoeg van onze tafel. Vanmorgen om acht uur na het ontbijt een Grabtaxi gebeld om naar de Klinik Ibnu te gaan voor een antigentest. Zonder deze covidtest mogen we Bali niet in. Klinik is wel een heel erg groot woord want het is niet meer dan een hok met een soort huisdokter. De wachtruimte met plastic krukjes is buiten op een oprit. Wij waren de enigen voor deze Covidtest. De rest van de wachtenden was daar voor andere kwalen. Eerst registreren en daarna stak ze een staafje behoorlijk diep in onze neus. Beiden weer negatief dus mogen we Bali weer in. Na een klein half uur weer terug met een Grab naar Villa Rosseno.

Het is inmiddels 11 uur en de hoogste tijd om afscheid te nemen van Meggie en Herwin en te vertrekken met chauffeur Rusdi naar de busterminal Giwangan. Onze zeer luxe suitebus vertrekt om 12 uur en dan rijden we in 13 uur naar  Negara op Bali. En inderdaad de bus vertrekt precies om 12 uur. We rijden richting Solo en dan verder naar het oosten van Java. We zitten zeer comfortabel in een eigen compartiment. Gordijntje dicht en siesta houden. Uiteraard hobbelt de bus en dat is vooral te merken op het koude airco toilet. Het is daar net of je in je blote kont de skipiste afdendert over de sneeuwhopen met de koude ijzige oostenwind in je nek. Gelukkig is het van korte duur.

Kasongan

Het is alweer woensdag. Na een dag van helemaal niks doen behalve eten, drinken en slapen is het weer tijd voor een beetje aktie. Het ontbijt is wederom voortreffelijk. De kokkinnen Pewee en Titis zorgen goed voor ons. Het is tien uur en we schieten de wandelsloffen weer aan. Ons doel is het dorp Kasongan wat bekend staat om zijn potterijen.We lopen rechtsaf en groeten de vrouwen die net aan de thee zitten op de rand van de “padi” waar zij aan het werk zijn. Het is 4 km wandelen. Langs de vele rijstvelden vis het dorp Kali Putih zijn we er in een klein uurtje. In Kali Putih stond op een aankondigingsbord precies waar we heen moesten. Dus niet! Door het ontbreken van de toeristen is er weinig tot niks te beleven in Kasongan. Veel potten en keramiek en geen klanten. We zijn gauw uitgekeken en nemen een ijsthee op een trendy terrasje met uitzicht op de vele rijstplantjes. De vrouw klaagt niet maar is blij met elke consumptie die ze kan verkopen. En dat blijkt ook wel want één glas ijsthee kost RP 12.000. Normaliter in de warung is dat RP 4.000. Na de thee naar de overkant voor een bordje rijst met rundvlees (rendang) tempe, een gekookt ei, een perkedel (aardappelkoekje) en wat groenten overgoten met een sausje. Het klinkt simpel, en het is ook simpel maar wel erg lekker van smaak. We laten het eten ff zakken en we gaan terug naar Yogyakarta Bantul. Onderweg genieten we van de bloemetjes in de berm met de bezige vlinders. De zon die vaak achter de wolken vandaan komt steekt in onze nek dus steken we de paraplu op. Maar een windvlaag vernietigde in één klap mijn (Henk) pluutje. Die kon direct op de schroothoop. Kwart over twee zijn we weer terug in Villa Rosseno. Pewee en Titis maken een ijscapuccino voor ons. We kletsen wat want ze vinden het maar heel raar dat we heen en terug naar Kasongon zijn gelopen want 8 km lopen is een hels karwei voor Indonesiers. We drinken ons glas leeg. Het is tijd voor de siesta want om vijf uur is het weer tijd voor een biertje met Meggie. Vanavond staat er spaghetti op het menu. 

Het prikbord van Kali Putih

De ingang van het dorp Kasongan

Theetijd op de rand van het rijstveld

De mobiele naaimachine van de zadelmaker

De wandeling

Het is onze tweede dag in Jogjakarta. Vanmorgen lekker uitgeslapen en daarna aan het ontbijt. Deze dag, behalve de middag, stond volledig in het teken van rustig aan doen. Vanmorgen nog wel naar de busterminal geweest om de tickets, van de terugreis as zaterdag met de Suitebus, te kopen. Na de lunch en de siesta hebben we de wandelschoenen onder geveterd en hebben we ongeveer 5 km gewandeld over mooie paden tussen de “padies”. Op deze rijstvelden waren meerdere mensen aan het werk en dat is altijd leuk om te fotograferen. Om vijf uur weer terug en dus tijd voor een biertje voorafgaande aan het avondeten. We kregen “Salat Solo” voorgeschoteld. Een bord met rundergehaktballetjes, groente (wortelen en boontjes) en gebakken aardappelschijfjes. Dit is het lievelingsgerecht van Jokowi (president van Indonesië). Hij komt uit Solo (Surakarta). Erg lekker bereid door kokkin Peewee van Villa Rosseno.

In Jogyakarta

De aardige mevrouw van het busticket-bureau zei dat we om half drie aanwezig moeten zijn want de bus is er drie uur uit Denpasar. Het is kwart over twee en onze vriend Jan brengt ons naar de bus maar halverwege komen we tot de ontdekking dat we een tas vergeten zijn. Die staat nog in huis. Direct omgekeerd en het gas erop terug naar huis. Dan belt de ticketmevrouw klokslag half drie waar we blijven. Wij denken dat de bus er al is, dus schieten we in de stress. Ik zeg dat we er over een kwartier zijn. Geen probleem zegt want ze wacht wel tot we er zijn. Het is kwart voor drie. We zijn bij de afgesproken plek voor het ticketbureau maar we zien geen bus staan. Ik loop naar binnen en vraagt waar de bus is. “Die komt zo, is nog onderweg uit Denpasar”. Pffff de stress helemaal niets. De bus is er om kwart over drie. De koffer onderin het ruim en direct door naar de ferry in Gilimanuk. Een klein uur later zijn we er. We moeten de bus uit om onze antigeentest en vaccinatiecerificaat op de smartphone te laten controleren. Na de afstempeling doorlopen naar de verderop wachtende bus. Weer in de bus en naar de boot die al ligt te wachten. In een uurtje naar de overkant en dan direct door richting Surabaya. Voordat we in de buurt van Problingo de nieuwe tolweg van Oost Java naar Midden Java opdraaien eerst nog een eetstop. Het buffet staat al klaar. Kip met rijst, groenten, tempe en mie. Verderop staat de zoete thee. Als we klaar zijn met het best wel lekkere eten dan weer de bus in richting de tolweg. Dan is het nog 600 km naar Surakarta. Daar gaan we de tolweg af naar Jogyakarta. De reis in de bus met 18 gevulde stoelen is relaxed en verloopt voorspoedig. Als het vier uur in de vroege ochtend is rijden we de busterminal Giwangan in Jogyakarta binnen waar onze chauffeur Rusdi al staat te wachten. Een kwartier later zijn we op ons logeeradres Villa Rosseno. Niemand te zien maar de deur is open. We gaan direct het mandje in om nog even een paar uur lekker te slapen.