Dorpsfoto van de week

Een beeld wat je hier niet vaak meer ziet. Het oogsten van de rijst met de hand. Tegenwoordig wordt het merendeel van de sawas geoogst met kleine wendbare combines zoals op de onderste foto.

De natte tijd

Indonesië kent twee seizoenen. De natte en de droge tijd. De droge tijd van maart tot oktober wordt gekenmerkt door de koelere nachten en de saaie rijstvelden omdat na de voorjaaroogst en weinig water kan zijn om de sawas onder water te zetten wat nodig is voor de nieuwe aanplant. Na deze oogst worden de sawas noh wel gebruikt voor de teelt van watermeloenen maar voor de rijst (beras) wacht men tot de regentijd. We zitten nu midden in de natte tijd en dat betekent dat de rijstvelden volop bewerkt worden. Er wordt geploegd, gevlakt en jonge rijstplantje worden uitgezet. Het is nu heerlijk om tussen de rijstvelden te wandelen. Ze liggen erbij als spiegels die wachten op een groep planters die ze voorzien van de frisgroene jonge plantjes. 

Het sterke geslacht

Ik kom niet dagelijks op de markt maar toch wel regelmatig. En dan valt me altijd weer een paar dingen op waarbij ik me afvraag waarom? Sinds de Covid-noodwet PPKM-4 van kracht is, is het erg stil, weinig klandizie. Komt dat nou omdat ik steeds op het verkeerde moment daar ben of komen er nu echt minder mensen waarvan ik de reden niet zo één twee drie kan bedenken. Als ik over de markt loop dan dan zie ik weinig mondkapjes op de juiste manier gedragen en ik zie nog veel minder controle…..sterker nog: geen controle! Dus de angst om gecontroleerd te worden zal het niet zijn. En toch ligt er overal volop groenten, fruit en andere zaken. Wellicht komt het omdat de mensen minder te besteden hebben en zelf de groenten verbouwen op het land. Ik weet het niet! Ik trek dan toch de voorzichtige conclusie dat er volop handel is met minder klanten en dat betekent in mijn ogen dat er veel bij de koeien en ander vee terecht komt. Laatst liep ik door de bananenhoek en het barstte daar van de overrijpe exemplaren. In mijn ogen toch redelijk onverkoopbaar. De markt is een wirwar van smalle slecht geplaveide steegjes en dat zorgt er voor dat het niet eenvoudig is, in mijn ogen, om de goederen bij de stalletjes te krijgen.  Dit groente-fruit-vis-vleesdoolhof is onbereikbaar voor motoren, fietsen en auto’s. De kleine pick-ups met de goederen komen tot aan de parkeerplaats aan de achterzijde. Daar wordt het verder te voet naar de stalletjes gebracht. En dit gebeurt met de handel in zakken of dozen op het hoofd gedragen. Als ik dit zie krijg ik acute pijn in mijn nek maar voor de “dragers” de normaalste zaak van de wereld. Het is gewoonweg overleven. En wat me dan vooral opvalt is dat het merendeel van deze hardwerkende mensen vrouwen zijn. De mannen zijn veruit in de minderheid en dan tassen ze ook nog één zak rijst minder op de kop dan de vrouwen. Ik heb best veel respect voor deze mensen die op een harde manier aan hun geld moeten zien te komen. En echt veel zal het niet zijn. Maar dan rest mij de toch de vraag waarom de één zes zakken rijst op de kop tast en de ander maar!! vijf? En dat niet één keer maar misschien wel tien of meer keren per lading. Zou het dan toch te maken hebben met het sterke geslacht? Voor mij een grote vraag! Wie het antwoord weet mag dit kenbaar maken via mijn bericht op Facebook. Ik ben benieuwd.

Rechts de gele truck die met de hand wordt gelost, zakken op het hoofd en gaan.

Semangka

Het is de droge tijd. Tot oktober/november zou het kurkdroog moeten zijn. Maar de de afgelopen weken heeft het regelmatig geregend en roept men dat de regentijd vroeg is begonnen. We zullen het zien. In de maanden van deze “droge” periode wordt er geen rijst geplant. Om de sawas toch een opbrengst te laten genereren wordt er op veel velden watermeloenen (Semangkas) geteelt. Inmiddels zijn deze vruchten rijp om van het veld gehaald te worden en te worden verhandeld. Het halen van het veld naar de vrachtauto wordt gedaan door alleen vrouwen die deze zware vruchten te voet in een mand op het hoofd naar de weg lopen. Daar worden ze verzameld, gewogen en ingeladen.

Onderweg gekiekt

 Dier en mens in de vroege ochtend vlak na het opkomen van de zon.

Afval verplaatsen

Langs de sawa's liggen greppels die ervoor zorgen dat deze rijstvelden goed geïrrigeerd kunnen worden als er te weinig water van boven komt. Omdat er veel afval in deze greppels ligt moeten ze wel schoon gehouden worden omdat anders de doorstroming stagneert. Dit schoonmaken doet men met zijn allen in de vroege ochtend. Het afval wordt op de kant gegooid en niet opgeruimd. Dus bij de eerste de beste flinke hoosbui met heel veel hemelwater spoelt deze zooi weer terug de greppel in en kan men weer opnieuw beginnen. Maar dat gebeurt niet eerder dan na de plant- en oogsttijd van de rijst. Nu is het schoon en het water loopt soepel de sawa’ in. Aan de ene kant van de weg verplaatsen het vieze zwerfafval en aan de andere kant maken ze zich klaar om de jonge rijstplantjes te gaan

Noeste werkers

Het werken op de sawas is een harde klus. Al heel vroeg in de ochtend staan ze tot hun enkel vastgezogen in de modder om het rijstveld te prepareren voor de volgende aanplant. De ploeger begint zijn werkzaamheden zelfs al als het nog donker is.

Dit is de ploeger met zijn lampie.

De eenden

De rijst (beras) wordt nu geleidelijk aan geoogst. Dit betekent dat de vele eenden (bebek) weer in actie gaan komen om de rijstvelden (sawas) schoon te eten en tegelijkertijd te bemesten want veel eenden betekent heel veel poep. De eenden bivakkeren in een grote kooi en de hoeders slapen ernaast in een zelfgemaakt tentje. Aan de overkant van het onderkomen van meneer de Haan werd ik vanmorgen tegemoet gekomen door een kwakende menigte die de weg overstak en het rijstveld indook. Het is altijd fascinerend hoe de groep eenden bij elkaar wordt gehouden door de hoeders met hun lange stok met een vlaggetje of plastic zak eraan. Gaat één eend rechtsaf dan gaat de rest ook. Echt kuddevolk.. 

Onder: de eendenkooi met het tentje van de hoeders.

Rondje rijstvelden

De regentijd loopt op zijn einde. Door het overvloedige hemelwater van de afgelopen weken zijn de rijstvelden verzadigd. Het ideale moment om de “sawas” te bewerken en opnieuw aan te planten. Als er geploegd en geëffend wordt dan geven de witte reigers altijd “acte de presence”. Als de modder wordt omgewoeld dan komen er altijd lekkere hapjes tevoorschijn. 

Vergif

Na het aanplanten worden de rijstvelden regelmatig bespoten met gif tegen ongedierte dat heel goed gedijt in dit vochtige klimaat.

 Het gedeelte van het rijstveld wat is bespoten wordt afgebakend met een stok met iets eraan en dat kan van alles zijn, een latex handschoen, een mondkapje, verpakking vergif, of wat aan afval voorhanden is. Het ergste is van dit smerige stinkende klusje dat de lege gifflesjes en zakjes worden gedumpt in het waterkanaal naast de sawa. Men is niet bereid dit mee te nemen naar huis. Het bespuiten is helaas wel nodig want anders blijft er van de oogst weinig over en vieren de insecten feest.