Dorpsfoto van de week

Een beeld wat je hier niet vaak meer ziet. Het oogsten van de rijst met de hand. Tegenwoordig wordt het merendeel van de sawas geoogst met kleine wendbare combines zoals op de onderste foto.

De natte tijd

Indonesië kent twee seizoenen. De natte en de droge tijd. De droge tijd van maart tot oktober wordt gekenmerkt door de koelere nachten en de saaie rijstvelden omdat na de voorjaaroogst en weinig water kan zijn om de sawas onder water te zetten wat nodig is voor de nieuwe aanplant. Na deze oogst worden de sawas noh wel gebruikt voor de teelt van watermeloenen maar voor de rijst (beras) wacht men tot de regentijd. We zitten nu midden in de natte tijd en dat betekent dat de rijstvelden volop bewerkt worden. Er wordt geploegd, gevlakt en jonge rijstplantje worden uitgezet. Het is nu heerlijk om tussen de rijstvelden te wandelen. Ze liggen erbij als spiegels die wachten op een groep planters die ze voorzien van de frisgroene jonge plantjes. 

Boontjes

Het is in de droge tijd een saaie boel op de rijstvelden. De rijst wordt pas weer geplant als er voldoende water is en dat is als de regentijd daar is. De Balinezen in het dorp zeggen: “Als de R in de maand is komt er regen”. Tot die tijd wordt er zo links en rechts wat andere gewassen geteeld zoals waterspinazie, lange en groene boontjes. De lange bonen “kacang panjang” zijn ons bekend maar de groene Mungbonen wat minder. Deze Mungbonen zijn kleine gedroogde zaden van de Vigna Radiataplant. Deze kan je vergelijken met de de bruine bonen in Nederland die ook eerst grdroogd en geweekt moeten worden. Ze worden geplukt als de peul bruin is. Zijn ze nog groen dan blijven ze hangen. In de geplukte bonen zitten dan de kleine groene boontjes (zaden). Je kan ze koken en worden vaak in zoete gerechten gebruikt. Je kan ze ook laten kiemen om taugé te maken. Ze worden gebruikt in allerlei gerechten maar vooral in de pap (Bubur) die gemaakt is met kokosmelk en suiker. Een erg zoete bende waar de Balineze gek op zijn. “Manis” (zoet) en “pedis” (heet) dat is het maar van zout en zuur moeten ze niets hebben.

E

Bruin…en dan worden geplukt.

 Nog niet geschikt, die laten ze hangen

Bonenpluksters

Deze worden gedroogd en later geweekt voor de bereiding in gerechten.

Semangka

Het is de droge tijd. Tot oktober/november zou het kurkdroog moeten zijn. Maar de de afgelopen weken heeft het regelmatig geregend en roept men dat de regentijd vroeg is begonnen. We zullen het zien. In de maanden van deze “droge” periode wordt er geen rijst geplant. Om de sawas toch een opbrengst te laten genereren wordt er op veel velden watermeloenen (Semangkas) geteelt. Inmiddels zijn deze vruchten rijp om van het veld gehaald te worden en te worden verhandeld. Het halen van het veld naar de vrachtauto wordt gedaan door alleen vrouwen die deze zware vruchten te voet in een mand op het hoofd naar de weg lopen. Daar worden ze verzameld, gewogen en ingeladen.

De sawa in ruste

Ondanks de COVID-19 situatie gaat het leven hier gewoon door. En dat moet ook wel want er moet rijst op het bord komen. Over rijst geschreven: de afgelopen dagen is de “beras” (onbewerkte rijst) weer van de sawa gemaaid met combines. Het handwerk is bijna verleden tijd. De rijstvelden liggen er saai en troosteloos bij en zijn inrukte maar dat betekent niet dat er geen activiteit is. Door de harde regen is een deel van de rijstplantjes plat gegaan en is niet met een machine te dorsen. Dit deel van de sawa wordt als verloren inkomsten beschouwd. De plat geslagen percelen worden nog wel met de hand afgesneden. De rijsthalmen worden op een hoop gegooid en dan worden er alsnog wat rijstkorrels gered door een paar vrouwen die gezelschap worden gehouden door de vele scharrelende eenden die de rijstvelden afstruinen naar eten en tegelijkertijd de grond bemesten met hun uitwerpselen. Één perceel is nog niet geoogst maar dat zal vandaag gebeuren. De “beras” van dit perceel heeft de eigenaar verkocht voor 5 juta (350 euro). Het werk van het oogsten is dan voor rekening van de koper. Over een paar weken gaat de Yamahabuffel weer aan de slag om het veld om te ploegen voor de volgende oogst. En daarna komt de sawa weer tot leven als er weer aangeplant wordt. 

Het onderkomen van de sawa-eenden. 

Dit perceel is verkocht voor 5 juta.

Vandaag de dag wordt er geoogst met machines.

Dit zien we niet vaak meer….de “beras” oogsten met de hand.

Afval verplaatsen

Langs de sawa's liggen greppels die ervoor zorgen dat deze rijstvelden goed geïrrigeerd kunnen worden als er te weinig water van boven komt. Omdat er veel afval in deze greppels ligt moeten ze wel schoon gehouden worden omdat anders de doorstroming stagneert. Dit schoonmaken doet men met zijn allen in de vroege ochtend. Het afval wordt op de kant gegooid en niet opgeruimd. Dus bij de eerste de beste flinke hoosbui met heel veel hemelwater spoelt deze zooi weer terug de greppel in en kan men weer opnieuw beginnen. Maar dat gebeurt niet eerder dan na de plant- en oogsttijd van de rijst. Nu is het schoon en het water loopt soepel de sawa’ in. Aan de ene kant van de weg verplaatsen het vieze zwerfafval en aan de andere kant maken ze zich klaar om de jonge rijstplantjes te gaan

Noeste werkers

Het werken op de sawas is een harde klus. Al heel vroeg in de ochtend staan ze tot hun enkel vastgezogen in de modder om het rijstveld te prepareren voor de volgende aanplant. De ploeger begint zijn werkzaamheden zelfs al als het nog donker is.

Dit is de ploeger met zijn lampie.