Keurig op tijd rond half negen in de morgen zijn we geland op Schiphol. Een prima vlucht in een prima vliegtuig met een prima service van een prima maatschappij Garuda. We kwamen aan op de laatste nieuw gebouwde terminal en dat gaf me een gevoel van alsof ik ergens mijn hoofd om de hoek van de deur duwde op een plek waar ik nog nooit was geweest. Alles zo nieuw en schoon en ook zo weinig mensen. Na een stevige wandeling naar de bagageband, men kijkt op Schiphol niet op een honderdtal meters, was het wachten op onze koffers. Omdat het vliegtuig nog niet halfvol zat waren er ook niet veel koffers en hoefden we ook niet lang te wachten. Koffers op de kar, niks aan te geven en naar vertrekhal 1 op zoek naar de paspoortbalie want wij willen onze paspoorten vernieuwen. Wel zo handig omdat dit niet meer op Bali kan, daarvoor moet je vanaf juni effe heen en weer vliegen naar Jakarta.
Na weer een stevig wandeling dwars door de menigte (hier wel heel erg druk) van de drie vertrekhallen was de beoogde bali in zicht. Info hadden we al van internet geplukt. "Wij willen graag een afspraak maken voor het vernieuwen van onze paspoorten". De aardige mevrouw: "Dat moet u on-line doen maar het is momenteel erg druk". We kregen een infovelletje overhandigd en dat was het. Voordat we het in de gaten hadden was de mevrouw al opgestaan want ze had wellicht enige druk op de blaas. "Maar mevrouw, we hebben nog een vraag. "Hoe vragen wij een DigiD aan? Haar antwoord: "ook on-line en met de balicode hier naar toe komen"....en geeft ons nog een infovelletje. Wij druipen af. Dit was de eerste confrontatie met het digitale tijdperk op de manier dat wij dat op Bali (nog) niet kennen. Deze mevrouw had gewoon het beeldscherm met internet voor haar neus dus had ze voor ons heel gemakkelijk de afspraak kunnen plannen. Maar nee dat moet je thuis doen....ook als je geen computer hebt! Weer terug naar schiphol Plaza...daar kunnen we treinkaartjes kopen naar Sassenheim want daar is ons logeeradres. "Treinkaartjes"?. Oh kijk daar staan van die elektronische pilaren om ze te kunnen kopen. Voor ons in de rij stonden ook al enige toeristen te klooien met het beeldscherm. Dat hoeft voor ons toch geen probleem te zijn want wij zijn ten slotte Hollanders, toeristen in eigen land. Keurig alle knopjes gevonden, het traject afgelopen en gekocht en dan afrekenen. Ik heb mijn hollandse bankpas al in gereedheid om te pinnen en dan zie ik dat die daar niet geschikt voor is. Of contant geld alleen munten geen biljetten. Maar wie heeft er nou munten als ie net is aangekomen? Of met creditcard (effe niet bij de hand) of met de OV chipkaart die we niet hebben. Dus voor ons geen treinkaartjes vis de elektronische paal. Gelukkig is er iemand bij de NS toch zo wakker geweest om een aantal loketten te creeëren waar de buitenlanders op de gewone ouderwetse manier kaartjes kunnen kopen. Wij daar naar toe. We zijn aan de beurt en worden vriendelijk in de engelse taal aangesproken "Hello good morning" want een hollander komt niet aan zo'n loket. De dame schrok enigszins om dat ik haar terug aansprak in haar eigen taal. De kaartjes kopen was zo gepiept. Geen enkel probleem.
Effe wachten en de "sprinter" rolde het station binnen. Soepeltjes. Een station verderop op Hoofddorp stappen twee mensen in met prachtige oerdegelijke hollandse fietsen met onder de bagagedrager een batterij. Dit is de eerste keer dat ik een e-bike zag. "Station Sassenheim"....en wij eruit. We lopen de stationsttrap af en wat zien we daar? Auto's met een verlengsnoer eraan. "Oh joh dat zijn natuurlijk van die elektrische auto's en die staan nu op te laden. Voor ons de eerste keer. Wij wandelen met een dun windje om de oren richting ons logeeradres.."Hé kijk nou...nog een e-bike, en nog een e-bike. Veel mensen trappen al op zo'n moderne tweewieler. Die gaan als een speer maar wij niet met onze koffers wielend over het asfalt.
We zijn terug op Hollandse bodem. Er is veel veranderd in vier jaar!
