Weer thuis

 Weer thuis

We zijn weer terug op Bali na een terugreis vol met miserie.

Allereerst de vlucht van Johannesburg naar Hongkong. We hebben zoals altijd de twee buitenste stoelen geboekt op een rij van drie met als doel dat de middelste stoel vrij blijft en komt er wel iemand dan schuiven we door. No problem! Op deze vlucht komt er een onvriendelijke Hongkong Chinees die de middelste stoel heeft geboekt en die weigert mijn stoel. Ik kijk om me heen en zie nog een aantal lege stoelen. Ik vraag hem of hij engels spreekt en hij schudt met zijn bolle hoofd. Dus hij begreep me wel. Dan vraag ik vriendelijk aan de stewardess (een chinese) of zij wellicht wil vragen in hun taal of hij wil verkassen naar een andere stoel aan de buitenkant. Ze zegt me dat verkassen niet is toegestaan! Ehhhhh dat mag echt wel in overeenstemming. Ze zei dat het vliegtuig was volgeboekt. De purser komt erbij en die ziet op haar tablet dat er wel degelijk plaatsen vrij zijn. En die vraagt aan die botte HK-Chinees of hij wilt verkassen en hij weigert weer. Wij mogen wel naar de andere kant naar een andere rij waar twee stoelen naast elkaar vrij zijn maar dat mag alleen samen omdat we getrouwd zijn. Hoe weet zij dat? Dat kan ze niet weten! Ik vraag dat aan haar, ze begint nerveus te lachen met een trillende bovenlip en zegt:”dat dacht ik”. Toen dacht ik:”daarover moet je niet denken dat doen wij wel “. Afijn we verkassen naar de andere kant en achter onze rug schuift een vriend van die eikelige HK-Chinees, zonder overleg, op één van onze geboekte stoelen en niemand grijpt in! We dus op die andere rij, stoel in de midden en stoel bij het raam. Gezellig! Op de stoel aan

 het gangpad zit….ja hoor… een HK-Chinees maar die is wel vriendelijk. De purser heeft wat goed te maken en biedt deze kerel een betere stoel aan op rij 1 met meer beenruimte. Dit om ons te helpen aan twee stoelen op één rij. Heel erg aardig van haar, mag geschreven worden. Hij weigert want hij wil op zijn geboekte stoel zitten. Oke dat is zijn recht! Hij spreekt een beetje engels dus ik probeer hem te overtuigen om te verkassen naar die betere stoel maar hij blijft weigeren. Dan vraagt hij waarom? Ik zeg tegen hem dat ik een “plasprobleem” heb en dat ik hem elk uur met mijn elleboog wakker ga maken om naar de wc te kunnen. Hij zegt:”dan ruilen we toch”. Ik zeg: “nee want dat wil ik niet ( lul…dacht ik). Ik zag hem denken want door mijn elleboog kan hij niet lekker slapen. Ik wenkte de purser en hij gaat toch akkoord met de andere stoel. Zo dat is geregeld! Halverwege de vlucht ga ik naar de het toilet (niet ieder uur maar dat begrijpen jullie wel, ik heb geen plasprobleem). Ik doe de vouwdeur open en ik zie dat één of andere HK-Chinees niet gewend is zittend te plassen tijden een vlucht met veel turbulentie. De zeik zat op de vloer en tegen het plafond. Daar ga ik niet in. Een andere was wel schoon. 

Dan de tweede vlucht van Hongkong naar Denpasar. Volgens de boeking is de beenruimte 81 cm en dat hebben wij nodig met onze lange benen. We gaan zitten en onze knietjes stijf tegen de voorstoel. Geen 81 maar ik denk zoiets van 78 cm. Het vliegtuig is bomvol en we zien meer lange buitenlanders die zoals wij zere knietjes gaan krijgen na een vlucht van 4,5 uur.

We verlaten de kist met stijve knietjes en lopen via de douane naar de bagageband. De koffer van Jacqueline is er snel en een tijd later die van Lee ook. Waar blijft die van mij en van een groepje anderen? De band stopt en geen koffers. Bij de bagageinfobalie hangt inmiddels een lijst met 27 namen waarvan de bagage is blijven staan in Hongkong. Een kar vol dus! De aangifte door een aardige mevrouw duurt bijna drie uur. Een hele klus voor 27 personen. Onze vriend Kacer de chauffeur doet niet moeilijk en heeft gewacht.En zodoende waren we na een autorit van 4,5 uur om 22.30 uur weer thuis. Volledig gesloopt na een reis van meer dan 30 uur (van deur tot deur). Als het goed is wordt mijn tas vandaag thuisbezorgd. Maar dat kan ook morgen worden. We gaan het zien. Nu eerst de jetlag verwerken.