Op het erf van…

Ibu Ayu en Pak Made. Zij hebben de warung Amertha aan het strand van Delod Berawah en dat ligt twee kilometer van ons huis. Één keer per twee weken ga ik of Jacqueline daar heen om een vis te laten grillen (Ikan Bakar) op een vuurtje van kokosnootschillen. Het liefst eten wij een rode snapper of een Putian (een witte vis met een gespleten staart) maar die hebben ze niet altijd. Het is bakken wat de rode visbak schaft.  Deze warung die huren zij maar duidelijk is dat de verhuurder weinig tot helemaal geld geen uitgeeft aan enig onderhoud. De vernietigende werking van de zoute zeelucht is ook hier waarneembaar en het dak is zo lek als een vergiet. Ook de koelkast die vier jaar oud is, heeft er onder te lijden maar zolang die koelt zal ie blijven staan. Vandaag een vis van 700 gram met een stugge huid waarvan de naam me is ontschoten maar hij was lekker. En dat voor RP 80.000 (5,00 euro). De rijst en de groenten halen we bij warung van de buurvrouw van Ayu en Made voor RP 10.000 (0,65 euro). Na een dik kwartier weer huiswaarts met dit lekkere visje. Voor relatief weinig heerlijk gegeten.

Weinig onderhoud

Grillen op kokosnootschillen

Links de rode visbak

Ayu en Made

De rode Snapper en de witte Putian maar vandaag helaas niet in bak.

Op het erf van...

We lopen bij ons huis vandaan rechtsaf. Aan het einde komen we bij de doorgaande weg en slaan daar linksaf de Jl. Randu Agung op en dan na 200 meter rechtsaf de Jalan Gatot Kaca in. Halverwege deze straat wonen Pak Wayan en Ibu Madé. Strak aan de straat staat hun warung met allerlei groenten, fruit en andere eetbare zaken zoals “tempe manis” en “pisang goreng”. Met toestemming lopen we daar het erf op en zien daar een grote berg ongewassen kleding. Naast de warung runnen zij ook een wasserij/strijkerij. Terwijl wij het erf oplopen zit Wayan een vers gevangen vis schoon te maken. De hoeveelheid was is minder groot dan in de tijd dat de school was geopend. Wegens Corona wordt er inmiddels al een jaar geen les gegeven op de SD School (Lagere school). In de tijd dat de school open is wordt er door veel families de schooluniformen naar deze wasserij gebracht om deze dan de volgende dag weer gewassen en gestreken op te halen.

Pak Wayan maakt een vissie schoon

Ibu Madé met haar moeder

Op het erf van...

Mijn haren hangen voor mijn ogen en dan zie ik niet zuiver en het is irritant. Dus de hoogste tijd om naar kapper Ketut, bij de dikke boom, te gaan die gewoon in deze Coronatijd geopend is. Terwijl zijn vrouw nog aan het offeren was en Ketut de haren van gisteren wegveegde heb ik even de tijd genomen om het erf op te lopen. Ketut is dus de kapper en zijn vrouw verkoopt van alles in haar warung. Van kauwgom, flessen drinkwater en tegoed voor telefoon en elektra tot benzine. Een knipbeurt kost RP 10.000 (60 eurocent) en de haren zwart verven RP 25.000 (1,50 euro).

De vrouw van Ketut aan het offeren.....dagelijkse kost.

Het rek met de flessen benzine wachtend op een tankbeurt.

Het erf met woonhuis

Volledig Coronaproof

De “salon” aan de achterkant

Het duivenhok

Nog even de haren van gisteren wegvegen voordat ik mag gaan zitten.

Als er geen knipklanten zijn gaat hij hier plat in de rusthouding.

Op het erf van...

Vaak als we gaan wandelen komen we langs een plek wat volgens ons het meest armzalige woonerf is bij ons in de buurt. Het is een grote puinhoop met veel afval en de huisjes zijn smerig, vies en staan op instorten. De mensen die hier wonen, jong en oud, leven van de visvangst. Hun boot ligt verderop op het strand. We hebben geen idee hoeveel mensen er op dit erf wonen.

De oudste en één van de jongsten van de familie komen we regelmatig tegen op het betonpad of nabij het strand.

De schoolkantine

 In een gang achter de lagere school is een warung waar de kinderen van deze school in de pauze een snack gaan eten. Ze noemen dit hier de “Kantin Sekolah”. Omdat de school nog steeds is gesloten komen de kinderen niet snacken maar de vrouw van deze warung maakt wel eten dat gekocht kan worden. Op zondagmorgen om een uur of zeven als ik langsloop zit daar soms Kamangku, één van onze aardige buurvrouwen. Zei is gek op een frietje met chilisaus. Ze bakt het niet zelf maar dat laat ze doen in schoolkantine. Als ik ze zie zitten schuif ik aan voor een bakkie koffie zonder suiker want anders trekt mijn neus omhoog van de zoetigheid. Ik hoef daar niet te eten brrrr want dat doe ik later thuis wel. Vandaag ook weer een bakkie gedaan maar voor Kamangku geen frites, dat was op en de warungvrouw kon ze gisteren niet halen in de supermarkt omdat het regende. Dus dan maar knakworstjes gebakken in de wok. die ze heeft meegenomen naar huis. Ook weer voor mij het juiste moment om op te stappen. Het afval gaat op een grote hoop en wordt vanavond weer in brand gestoken. 

De schoolkantine

Deze vrouw met blijkbaar koude oren komt ook ff eten ophalen

De achterkant van de lagere school met het poortje naar de schoolkantine

De buitenkeuken waar stevig wordt gebakken (goreng) en op een paar vetspetters wordt niet gekeken.

Een bakkie koffie zonder suiker samen met Komangku

Buurvrouw Komangku (rechts) met de vrouw van de schoolkantine.

Dit gaat vanavond weer in de fik.

Op het erf van...

Als wij onze dagelijkse ochtenwandeling doen komen we altijd langs de warung (buurtsuper) van Ibu Ayu en Pak Witok. Vroeg in de morgen om een uur of zeven komen de mensen uit de straat hier wat groenten en andere kleine boodschapjes kopen. Regelmatig, als het vers is, kopen wij hier groenten zoals lange bonen en aubergines. Ook zakjes tempe manis (zoete gemaakte tempe) en aardappelen kopen wij hier. Soms ook bananen. Een zakje tempe kost RP 2.000 en de bonen per bosje ook. Is de de groente niet vers genoeg dan lopen we door. De warung loopt goed en dat is wel te zien aan het erf en de tuin. Ook bezitten zijn twee autos die ze regelmatig verhuren. Wel is duidelijk dat het Coronabewustzijn in het dorp sterk afneemt want men loopt de warung in zonder mondkapje en het handen ontsmetten wordt helemaal vergeten. Ibu Ayu draagt wel altijd het kappie. Bij de ingang staat wel een bak met water en zeep maar die staat er echt voor Jan met de bekende korte achternaam. Wij gaan nooit zonder mondkapje naar binnen omdat wij wel voorzichtig willen zijn.

Ibu Ayu naast Jac. die wat zakjes tempe manis scoort.

Vandaag is groente goed vers

Jacqueline duikt naar binnen

Gezelllig roddelen zonder mondkapje

De zijingang

Een mooie tuin met ook bonsaiboompjes