De Balinese zithouding

Het is zes uur en het is 27 graden. Het beloofd een prachtige dag te worden dus ga ik op pad. Na 2 km steek ik de hoofdweg over en zie daar een vrouw in de berm zitten. Ik denk dat ze op de bus zit te wachten om naar de markt te gaan om daar bananenbladeren te verkopen. Als ik haar zo op een steen zie zitten dan doet me dat denken aan de manier van zitten door de Balinezen. Laag bij de grond gaan ze nooit op hun knietjes. Ze zakken door de knieën met een rechte rug in de kakhouding. De kont raakt de grond net niet en als ze langere tijd zo zitten doen ze er een laag soort krukje onder. Het is meer een plankje met korte pootjes. Als ik zo zou zitten dan kom ik zonder hulp nooit meer overeind maar voor de Balinees is dit een aangeboren handeling. Ik ben aan de overkant en loop verder aan de achterkant van het dorpje Bongan in de richting van de bergen. En daar zie ik een zeer zeldzame boom die ik in 14 jaar nog nooit heb gezien. Het is de Zebraboom. Prachtig met die zwartwitte strepen. Ik loop verder in de schitterende natuur en dan zie ik iemand met een geweer op zijn rug die helaas geen respect heeft voor de zingende vogels. Hopelijk heeft hij geen succes vandaag. En dan kom in het protestante dorp Ambyarsari met zijn strak geschoren bermgras met daarop de dauwdruppels wachtende op de verdamping door de opkomende zon. Daar is ie al de opkomende goudgele ploert tussen de bomen. Ik zet mijn pet op want het wordt weer warm vandaag. Van Ambiarsari loop ik naar Bimblingsari, ook zo’n mooi onderhouden dorp waar geen bermafval te zien is en dat is genieten. En ik kom ook vandaag weer hele aardige mensen tegen. Als ik bijna weer bij de hoofdweg ben zie ik drie vrouwen en een man in de weer met het verzamelen van kokosnoten. Vriendelijk wordt mij een jonge klapper aangeboden. Speciaal voor mij klimt een man in de boom om die klapper eruit te hakken. Dat ding weegt zeker 5 kg en dus heb ik geen zin om ermee naar huis te lopen. Ik heb ik ‘m verderop weer weggegeven. Na 15 km ben ik weer aan de zeekant van de hoofdweg en ga op weg naar huis. Halverwege is een grote groep schoolkinderen aan het “sporten”. En ik ontkom er niet aan om op de foto te gaan. Na bijna 19 km ben ik weer thuis na een mooie wandelochtend die nooit saai is. Ook vandaag niet.

Het wasrek

Als ik mijn loopje maak dan kijk ik goed om me  heen en dan zie ik altijd wel iets wat me inspireert om te schrijven. Vandaag viel me een houten wasrek op. In de westerse wereld is de warmwasmachine en een droger niet meer weg te denken uit de (bij)keuken of washok. Als men hier een wasmachine gebruikt dan is dit een koudwaterapparaat. En een droger zie je hier helemaal niet. De was wordt gedroogd onder een afdak of in de zon. Maar vaak wast men ook nog “op den hand” en gaat het direct op een zelf in elkaar getimmerd droogrek waarbij een bamboestok, voor de knaapjes, een vast onderdeel is om een paar meter te overbruggen. Velen hebben geen wasmachine en brengen de was naar de “Laundry”. Vaak is dit een warung met één of meerdere wasmachines. Deze machines zijn meestal wel warmwater. Voor 12.000 roepias (65 eurocent) per kilo wordt het gewassen, gedroogd, gestreken gevouwen en keurig in een zak verpakt. Brengen en halen moet je zelf doen. Maar als je dagelijkse was hebt zoals wij is het lastig omdat je de waszak niet dezelfde dag terug hebt. Is de luchtvochtigheid hoog dan duurt het langer alvorens je de gedane was terug hebt. Wij hebben gewoon zelf een westerse wasmachine en maken hier geen gebruik van de “Laundry” wat we uiteraard wel doen als we op reis zijn. Na 16 km vond ik het weer mooi geweest. Ook deze ronde was niet saai.

Tropische vruchten

Het is zes uur en ik kijk naar buiten. Het is nog niet helemaal licht maar ik zie wel dat lucht zwaarbewolkt is. De regen komt vanmiddag zoals de afgelopen dagen. Ik trek mijn schoenen aan, oortjes in, flesje water, twee banaantjes en de smartphone in het heuptasje en gaan. Ik loop naar het oosten en na 6 km sla ik linksaf de grote weg over richting het mooi gelegen dorp Nusa Sari. En dan zie ik vrij ver van de weg een Dukuboom met kleine gele vruchtjes. Deze boom zie ik niet vaak. De trossen zijn ingepakt met gekleurde fijn gemaasde netjes om de vogels op afstand te houden die deze vruchten graag lusten. We kennen allemaal de tropische vruchten papaya, ananas, rambutan, durian en de mango. Maar deze vrucht is bij velen onbekend. Een lokale zoetzure vrucht die je niet in de westerse landen ziet en zelfs hier zelden op de markt te koop is. Maar ze worden wel verkocht en dan vooral via de straathandel vanuit de achterbak van de pickup. Op de foto zie je een pickup met de naam Palembang. Dit is een plaats op Sumatra. De verkoper komt van Java en dat is te herkennen aan de kentekenplaat. Waarschijnlijk is hij geboren in Palembang. Ook is her nu de tijd van de heerlijke zoete Rambutan. Daarover volgende week meer. Ik loop verder in de prachtige natuur en kom zoals vaak weer bijzondere mensen tegen. Ondanks dat ik de omliggende weggetjes vaak heb gelopen en ze inmiddels ken als mijn broekzak is het nooit saai. Na dik 16 km val ik doorgezweten weer op de klep. Koffietijd en een duik in het zwembad.

Ingepakte duku

Gezondheid

 Gezondheid! Dit is een item wat de hele wereld aangaat behalve één of andere Amerikaan die niet gezond is in zijn hoofd. Eigenlijk is “niet gezond” niet juist opgemerkt, het  is meer een zware kortsluiting in zijn gebronste bovenkamer. Hij zorgde ervoor dat de US uit de WHO is gestapt dus gezondheid is niet belangrijk voor zijn land. Macht…pure macht, daar gaat het om! En dan de link naar mijn ronde. Tijdens mijn wandeling kom ik vaak mensen tegen die “sehat” naar mij roepen en zodoende schiet dit onderwerp direct door mijn gedachten. “Sehat” betekent “gezond” in de Indonesische taal. Als ik de mensen groet kijken ze, trekkend aan een sigaret, naar mijn in beweging zijnde benenwagen en dan roepen ze dat, uiteraard met een glimlach. Altijd weer die glimlach, gemeend of niet! En dan denk ik aan de manier hoe de mensen zich verplaatsen. Niet echt gezond zoals ze wel roepen. 10 meter van A naar B kan nog te voet of op de fiets als ze die bezitten maar als het verder is dan kruipt men lui en onherroepelijk op de gemotoriseerde tweewieler. Ze vinden wandelen “sehat” maar zelf doen ze het niet. Is de glimlach dan gemeend of niet? Soms roep ik wel eens: “Mau ikut?” (Ga je mee?) en dan zie je het zweet al met die lach op hun bovenlip verschijnen. Ik loop door en geniet in mezelf. En als ik dan verder stiefel zie ik een grote cactus met zijn prachtige geelwitte bloemen opdoemen. Daar word ik vrolijk van. Weer een stukje verder een andere cactus…de Buah Naga met zijn rode vruchten die heerlijk en zeker ook erg gezond zijn. Zeggen ze!

De Buah Naga

De Sabit

Het is zondag, de wandeldag. Afgelopen week kwam er een foto voorbij van een “scharensliep”. De man met de naam Pruijmboom uit Dordrecht liep met een soort kruiwagen huis aan huis met daarop een grote slijpsteen om messen en scharen te slijpen. Ook in mijn geboortedorp liep hij in de straten. Toen ik de foto zag werd mijn gedachte getransporteerd naar het Balinese leven. Hier kent men geen scharensliep want men houdt zelf de “Sabit” (sikkel) vlijmscherp met een wetsteen zoals mijn opa de zeis scherpte. De “Sabit” is bijna een lijfgereedschap. Altijd bij de hand. Zoals vandaag, ik kwam weer diverse Balinezen tegen met de “Sabit” in de aanslag om bijvoorbeeld gras te snijden voor koeien die van lang vers gesneden gras houden. Gemaaid gras met de machine zullen ze hier nooit voeren aan de koeien. En neem van mij aan dat de Sabit echt vlijmscherp is. Als ze maar even denken dat ie niet scherp genoeg is dan gaat de wetsteen erlangs. Soms binden ze de Sabit aan een lange bamboestok om hoog in een boom een palmblad voor een  ceremonie of een papaya te scoren. De wetsteen wordt ook gebruikt om in de keuken het snijmes vlijmscherp te houden. Na 15 km onder de zolen in de mooie natuur, vond ik het genoeg voor vandaag.

De Sabit en de wetsteen

Nusa Sari