Thuisquarantaine

We zijn gisteren teruggekomen van een prachtige reis door een groot deel van Japan. Met veel papierwerk is het gelukt weer thuis te komen maar we zitten wel de komende twee weken in thuisquarantaine. Niemand mag ons erf betreden en wij mogen ook de deur niet. Om toch te kunnen eten en drinken doet Wayan, onze pembantu en onze vriend Jan voor ons de boodschappen en daar zijn wij hun erg dankbaar voor. De eerstkomende twee weken geen wandeling over het strand en door de rijstvelden. De poort staat op een kier zodat onze hond Madé toch zijn behoefte buiten het erf kan doen zoals zij gewend is.

poppetjes

Een prachtige dag! Zonnig, droog en weinig wind. Om kwart over zeven in de avond is het 29,8 graden met een LV van 83%. Buiten barst het van het ongedierte in de lucht, een regentijdkadootje van moedertje natuur.
We hebben al geschreven over de inhoud van de felgekleurde tas met souveniertjes die we meegesjouwd hebben tijdens onze Javareis. Eergisteren waren dat de becaks en vandaag is het de beurt aan de poppetjes uit onze verzameling.

de handgemaakte wajangpop uit Bandoeng

van de antiekmarkt in Solo (Surakarta)

dé tas

Na een niet al te warme nacht zijn we opgestaan om 08.00 uur met een zonnetje maar dat moest rond het middaguur alweer plaatsmaken voor bewolking gevolgd door een heftige regenbui. De temp. bleef steken op 30.6 graden met een LV van 83%, om half 2 in de middag.
In onze reisverslagen over Java is de felgekleurde souveniertas regelmatig voorbij gekomen. Over de inhoud hebben we niet geschreven maar die bestond vooral uit miniatuurbecaks, houten poppetjes en natuurlijk de handgemaakte wajangpop. Vandaag een paar becaks uit onze verzameling.

SOLO (Surakarta) - (midden Java)

SURABAYA (oost Java)

BANDUNG (midden Java)

YOGYAKARTA (midden Java)

terug op Bali

Het waren prachtige vier weken op Java. We hebben heerlijk gereisd en veel beleefd en gezien. We zijn van huis gegaan op Bali met een doel en een uitdaging. Het doel was om zoveel mogelijk te zien en mee te krijgen van de Javaanse cultuur.

ons doel bereikt........

..........binnen ons budget!

De uitdaging was om met een budget van 30 euro per dag zoveel mogelijk per trein en bus te reizen incl. eten, drinken, verblijf en uiteraard het vervoer. We hebben bewust regelmatig prijzen genoemd in ons dagelijks blog om een beeld te schetsen wat het dagelijkse leven kost op Java. Het is ons gelukt ons doel te bereiken binnen het budget. We hebben volop genoten en nu gaan we weer verder met ons dagelijkse leven in Yehkuning en uiteraard gaan we weer plannen smeden voor onze volgend reisdoel.

Ijen Plateau

Onze laatste dag op Java. We hadden de wekker ingesteld op het mobieltje om 03.00 uur. Maar dat had niet gehoeven omdat de moskee net tien minuten eerder was. 

Het kratermeer van de Gunung Ijen 

op de terugweg na het genieten van Ijen 

60 kilo sulfaat op de nek, 4 km naar beneden

Om half vier ontbijt en daarna het bussie in voor een ritje van 45 minuten naar het Ijen plateau. Daar aangekomen stond ons een steile klim van 3 km. te wachten. Heftig maar absoluut de moeite waard. In  de diepte ligt daar het kratermeer van de Gunung Ijen. Eén van de vulkanen die het lanschap van Java domineren. Prachtig groen-blauw van kleur. Naast het meer wordt geel sulfaat gewonnen wat te voet naar boven wordt gebracht. Elke drager sjouwt 60 tot 70 kilo van dat spul op het nekkie, 4 km naar beneden. En weer omhoog met twee lege mandjes. Dat doen ze 2 á 3 keer per dag waarvoor ze 900 roepia per kilo krijgen. Er zijn sjouwers die op blote voeten lopen maar sommigen ook wel op rubberen laarzen. Waarschijnlijk geen last van zweetvoeten. Na de afdaling over het steile pad even een kwartiertje uitzweten, een kop thee manis en weer de bus in. In Ketapang zijn we gedropt bij de terminal van de veerboot naar Gilimanuk op Bali. Bijna weer thuis.

Gunung Bromo

Tok, tok, tok. 5 december het is niet Sinterklaas die op de deur klopt maar iemand van het hotel.
Het is half vier in de ochtend. Eruit! want we gaan naar de Bromovulkaan (2392 mtr). Nou het opstaan was niet zo heel erg lastig want we hebben niet of nauwelijks geslapen van de kou. We verlieten Solo (Surakarta) met 32 graden en we arriveerden op de flanken van de Gunung Bromo met 12 graden. Een verschil van 20 graden. Zelfs met kleren aan in bed konden we de slaap niet vatten. Het is voor ons erg lang geleden dat we deze temperatuur moesten trotseren.

De rokende Gunung Bromo met op de achtergrond de hoogste van Java:  Gunung  Semeru  3676 mtr

Met een Toyota jeep zijn we naar een punt gebracht op de Bromo om de zonsopgang te beleven. Dit maakte de koude slapeloze nacht meer dan goed. Schitterend! Daarna verder met het jeepie naar de andere kant voor een blik in de krater. Maar daar moesten we wel 1 1/2 voor lopen, steil de helling van de vulaan op. Maar ook dit was geweldig. Om half acht weer terug in het hotel, douchen, inpakken en wegwezen. We worden in Probolingo weer opgepikt door een minibus voor een ritje van zeven uur naar de vulkaan Ijen. Het is nu 11 uur en het busje is er nog steeds niet maar de ochtend is nog lang. Ja hoor daar is ie. Op weg naar het Ijen Plateau. Na tien minuten: Oh nee hè, weer overstappen op een wat grotere minibus. Maar dan toch op weg en in de middag aangekomen in de homestay.

Ngadisari

Vanmorgen om 10 uur hebben we Solo achter ons gelaten. We werden in onze homestay keurig opgehaald en naar het TIC (Tourist Information Center) gebracht. Tegen elven kwam er  een minibusje die ons in 9 uurtjes naar Probolingo aan de voet van de Bromo Vulkaan heeft gebracht.

een sanitaire stop met de mogelijkheid tot tandepoetsen

Yoschi's hotel in de schaduw van de Bromo

Daar stapten we over op een privéauto die ons naar het hotel Yoschi in Ngadisari bracht halverwege de vulkaan. Morgenvroeg om 04.00 gaan we met een jeep verder de vulkaan op naar de krater om de zonsopgang mee te maken. Hopelijk is er geen bewolking.

is het eten of is het drinken?

Eén van de gewoonten in Solo (Surakarta) is met vrienden wat gaan drinken. Als wij dat zeggen dan denken we aan een kroeg of bar om daar een biertje of colaatje te nemen. Hier gaat men naar een bij de plaatselijke bevolking erg bekende waroeng waar je Wedang Dongo kan "drinken". Wedang betekent warm en dongo betekent bolletjes?? Op de hoek van de straat achter een groot opgehangen dekzeil zit men te genieten van deze speciale warme drankjes in een kom zoals Wedang Kacang Putih en Wedang Asle.

Wedang Kacang Putih

Wedang Asle

Gisteravond heeft Wahyu ons daarheen de weg gewezen en wat we "gedronken" hebben is een soort soep. De ene met witte pindas en de andere met vruchten. Erg lekker maar voor ons blijft nog steeds de vraag overeind: is het eten of is het drinken?

allemaal heerlijke javaanse gerechten

Vanmorgen uiterst langzaam opgestaan en na een duik in het zwembad zijn we rond het middaguur een hapje gaan eten in een restaurantje tussen de rijstvelden. "Bale Padi" is een pima plek om heerlijke javaanse gerechten uit te proberen en dat hebben we uitgebreid gedaan. Het is een kilometer of zeven rijden met de taxi maar zeker de moeite waard.
Morgen is het even gedaan met al dat lekkere eten want dan stappen we in de bus voor een driedaagse trip naar twee vulkanen, de Bromo en de Ijen. Daar zal geklommen moeten worden; goed voor de aangedikte kilootjes van Solo.

even uitbuiken na al dat lekkers

Minibus

Na het ontbijt hebben we de taxi gepakt naar een boekingskantoortje voor een minibus naar Solo. Met de trein wegkomen is een zeer ingewikkelde reis. Dus dat dan maar niet. En daar zijn we weer eens geconfronteerd met Javaanse luiheid. Het is zondag en ook in Semarang blijkbaar een echte hangdag.

de minibus 

De straat waar dat kantoortje aan is gelegen was afgezet wegens fiets- en skatewedstrijden. Wij dat kantoortje in. Zitten daar 3 dames met de linkerhand onder het hoofd tegen het omvallen en in de rechterhand het mobieltje. Wij: "Selamat pagi". Zij: Geen reactie. Wij vragen voor tickets voor een minibus om weg te komen uit Semarang. Na twee keer vragen kwam er wat beweging in één dame en die was toen wel bereid om haar hand onder het hoofd weg te halen, het mobieltje neer te leggen en ons te vertellen dat het kantoor wel open is maar dat er geen busjes gaan vanuit hier omdat de straat is afgesloten. Hoe dan wel? Inmiddels waren de andere twee ook ontwaakt en die vertelden ons dat we konden vertrekken vanaf een ander kantoor in Semarang. Oké. Toen wij vroegen of ze wilden informeren of er plaats vrij was kregen wij het telefoonnummer op een briefje, om zelf te bellen. Erg handig! Wij met de taxi daarheen. We werden daar heel keurig geholpen bij het kopen van 2 tickets. Blijkbaar was de zondag hier geen rustdag. Om kwart voor negen in de minibus met verder niemand dan de chaufeur, terug in iets minder dan drie uurtjes naar Solo (Sukawarta). Een privébusje voor 40.000 rp p.p. (3,50 euro) Waar vind je dat nog? Hier blijven we tot dinsdagmorgen dus kunnen we nog even genieten van de lekkere hapjes en het zwembad.

Renovasi

Als wij ergens komen en we zien het woord "renovasie" dan krijgen we direct rillingen. We zijn nu in Semarang en daar is niet zo heel veel te doen. Ons plan was om naar de prachtige Karimunjawa eilanden te gaan maar dat hebben we geschrapt vanwege het onbetrouwbare weer in deze tijd van het jaar. En het is erg lastig om daar te komen. In de boeken staat dat de boot vertrekt uit Semarang maar dat klopt niet. De ferry of snelle boot vertrekt uit Jepara en dat is maar 3 uur rijden met de bus vanuit Semarang. Dus hebben we ons plan gewijzigd en gaan we weer terug naar Solo (Sukawarta) met de trein als dat mogelijk is maar dat zoeken we uit.

het station "Willem I" in Ambawara

Om de dag te vullen hebben we de "Lonely Planet" erbij gepakt. In Ambarawa is een spoorwegmuseum met een nederlandse historie. En hoe komen we daar? Gewoon met de bus! Vlakbij het hotel zijn we op een bus gestapt van Semarang naar Banyumanik. Daar overgestapt op de publieke bus naar Ambawara. Onderweg diverse mensen langs de weg opgepikt en toen een stop bij een busstation. We konden gewoon blijven zitten, dat wel. We hebben daar ong. een kwartiertje gestaan en gedurende die tijd zijn zeker 20 straatverkopers en 4 (enigszins valszingende) straatmuzikanten in de bus geweest. Het was komen en gaan. Maar goed, we gingen weer in de volle bus richting Ambawara. Daar aangekomen zijn we gedropt op de doorgaande weg. Aan de overzijde kwam net een angkot aangereden en die heeft ons naar het centrum van dit plaatsje gebracht. Eigenlijk hadden we weer een andere angkot nodig om naar het museum te komen. Maar we waren een beetje klaar met die bussies dus zijn we gaan lopen want het was nog 1 km. Het is ons al een paar keer overkomen dat een museum of paleis dicht was wegens renovatie dus wij houden er steeds een klein beetje rekening mee dat..... En ja hoor....aangekomen bij de poort van de 20 grote zwarte roestbakken......een groot spandoek "gesloten wegens renovatie". We zijn wel het station "Willem I" opgelopen maar het enige wat een beetje bewoog waren een paar rondhangende miltairen en wat koffiedrinkende vrouwen in het kantoortje. 

vergane glorie

één van de twintig zwarte roestbakken

Als er iets gesloten is wegens renovatie dan mag je toch verwachten dat er drukke werkzaamheden waar te nemen zijn. Nou het was daar muis en muisstil. Dus het woord renovatie is een ruim maar dan ook een heel ruim begrip. Ze hadden ook gewoon een bordje neer kunnen hangen van "gesloten wegens een maandenlange rustpauze".   

de stationchef "buiten dienst"

Na het nemen van een paar kiekjes te voet weer terug naar het kleine busstation. In een wat grotere angkot weer helemaal terug naar Semarang. Anderhalf uur in een bomvolle hobbelende bloedhete bus. De zweetdruppels stroomden gestaag neer van het ruggetje zo de bilnaad in. We zijn gedropt aan de rand van het centrum en hebben daar eerst maar een Soto Sapi naar binnen gewerkt want de magen begonnen al aardig te knorren. Flink doorgezweten want hete soep werkt niet echt verkoelend zijn we maar een hele grote shoppingmall binnengelopen want daar werkte de ac volop. Heerlijk!

Semarang

Gisteravond hebben we ons nog even culinair verwend met diverse hapjes bij een eetstal op de hoek van de straat. Vooral de snacks zoals "apolo" - "jadahblondo"  en vooral "owol" waren heerlijk. "Owol" is gebakken banaan met kokos, hagelslag en kaas.

Linksboven op het gele bord ligt de kippenvel-sate

Dit is de heerlijke "owol"

Wij zouden het een lekker toetje vinden maar in Solo noemen ze het een snack. Ervoor hebben kippenvel-sate met rijst gesmikkeld. Ook lekker!
Vanmorgen om 11.00 uur hebben we een taxi genomen naar een travelagency want daar heeft Wahyu voor ons een minibus naar Semarang geregeld. Om 12 vertrokken en drie uur later in Semarang. Een hotel hadden we van internet maar dat was een foute keuze. Een donker en stoffig hotel in een buitenwijk. Dus hebben we weer een taxi gebeld en naar een ander hotel. Veel beter maar helaas ook een beetje ver van het oude centrum. Dat wordt veel taxiwerk hier. Inmiddels is het slecht weer en kom het water met bakken ut de hemel. We hadden het plan om maandag met de boot naar de Karimunjawa eilanden te gaan om te snorkelen maar waarschijnlijk is dit niet mogelijk vanwege het onbestendige weer. Dan gaan we zondag maar met de trein weer terug naar Solo want daar staat onze felgekleurde souvenierstas geparkeerd.

Schaduwpoppen

Na het verorberen van de verschrikkelijke cobra zijn we in de taxi gestapt naar de Universiteit. Voordat we gingen eten kregen we een tip van één van de werkers hier in het guesthouse dat er een performance werd gegeven van een schaduwpoppenspel. 

de Sinden (zangeressen) aan de "goede kant"

De poppenspeler met zijn aangever

Dit is een eeuwenoude traditie op Java die steeds minder opgevoerd wordt vanwege de kosten. Dus wij daar naar toe. De voorstelling werd gegeven in een grote open ruimte met een prachtig plafond van houtsnijwerk. In de midden van de vloer staat een groot scherm met een felle lamp erop gericht. Aan de ene kant en dat noemen ze de "goede kant" staan stoelen en feauteuils opgesteld en wordt het spel gespeeld met de poppen, zangeressen en een gamelanorkest. Eén persoon speelt alle persoonlijkheden/pop met stem. Het is een soort hoorspel met vertoning van poppen en muziek. Voor ons erg jammer dat we het niet konden verstaan. Tijdens de voorstelling worden hapjes en thee gratis bij je neergezet. Maar wij vroegen ons wel af waar nu die schaduwen zijn want die waren niet te zien. Nou, die zijn aan de achterzijde en dat is de "slechte kant" te zien en dus daar kan je het echte "schaduwpoppenspel" gadeslaan. 

Hier zitten en liggen de "gewone" mensen op de vloer. Maar eigenlijk is deze kant het meest origineel. Het is geweldig ook dit mee te maken. Deze performance, die de gehele nacht duurde, is betaald door een rijke chinees. Het schaduwpoppenspel is een hobby van hem. De gemiddelde kosten van een spel is 10 miljoen rp (850,00 euro) en dat is veel geld voor hier. Wij zijn na een dik uur weer teuggegaan naar het guesthouse. Vanavond gaan we op zoek naar weer lekkere hapjes en morgen nemen we de bus naar Semarang.

Cobra

Het was me het avondje wel. Heel erg verrassend. Wahyu, die aardig jongen van het guesthouse, heeft ons meegenomen naar een paar plekkies waar je, als je het niet weet, nooit komt.
We zijn eerst naar een straat gelopen met een aantal Warungs. Eigenlijk niks bijzonders maar in één van die stalletjes hebben we weer een typisch gerecht van Solo gegeten: Nasi Liwet.

Nasi Liwet - links met stukjes kip en rechts met een stuk poot

Witte rijst met kip (naar keuze stukjes filet of een stuk poot), een gemarineerd ei en groenten. Dit alles overgoten met gekookte kokosmelk en geserveerd op en bananenblad. Het is een zoet overheerlijk gerecht.
Daarna zijn we helemááál naar de andere kant van de "kraton" gelopen. Wat een eind zeg. Op een gegeven moment op een donkere hoek van de straat stond een stalletje met weinig licht. En hier wordt gegeten..........COBRA.

Wij zijn aangeschoven op een houten bankje en hebben uiteraard deze slang besteld. De cobra wordt met een slangenval gevangen in de rijstvelden. In de eetstal op de grond ligt een zak met een aanta cobra 's. Ter plekke in het stalletje wordt ie uit die zak gelokt en mag ie nog even dreigen met z'n kop en dan ineens......pang......wordt zijn kop eraf gehakt. Maar hij leeft nog! Dan laat de beul het bloed in een glas lopen. Hij leeft nog steeds! Hij hangt 'm op aan een haak en dan gaat ie 'm villen. Dit is een zwaar karwei omdat de huid heel sterk is. Hij beweegt nog steeds!  

de cobra beweegt nog steeds

Dan trekt ie de ingewanden eruit, die vallen in een bak. Hij beweegt nog steeds! Als laatste wordt vanuit zijn nek de ruggegraat er langzaam uitgetrokken. Dit lijkt op een lange fijne draad. Dat wordt in het glas met bloed gedaan en ........voor de liefhebber......opgedronken. Het ruikt zoet maar we hebben er maar niet van gedronken. Ná het verwijderen van de ruggegraat is de cobra pas echt dood en kan ie in stukjes worden gehakt om daarna in de pan te verdwijnen. Na het bakken wordt er zwarte peper overheen gestrooid. En natuurlijk hebben we het gegeten. De smaak heeft iets weg van octopus. Het kost 35.0000 rp (ca. 3 euro) per slang. incl. een beker water om ' m weg te spoelen.

Het lag wat zwaar op de maag maar dat zal niet aan de slang hebben gelegen maar meer aan de manier van bakken.

Solo (Surakarta)

Tegenwoordig is het een stad van Indonesië maar vóór 1945 was het een land binnen Java met een heuse koning. Deze sporen zijn nog duidelijk zichtbaar. Het "kraton" is het paleis, de voormalige residentie van de koningen en al de vrouwen. Solo vh Surakarta is zeker anders dan de andere plaatsen waar wij zijn geweest. Een voorbeeld is dat hier iedereen staat of op de grond zit te eten waar in andere plaatsen men op plastic krukjes zit. De mensen hier zijn van de stilte. Op de grond zitten geeft rust, het is voldoende en hoog genoeg. En een ander verschil is dat ze in winkels en andere tokos helemaaal niet opdringerig zijn zoals in bijv. Yogyakarta.
Vanmorgen zijn we wegwijs gemaakt door Wayuh, een aardige kerel die hier in het guesthouse werkt. Hij heeft ons het "kraton" laten zien dus weten we nu redelijk de weg. Solo is voor ons een culinaire ontdekkingsreis. We gaan het typische voedsel van Solo proberen. Dat geeft ook aan dat Solo een aparte status met een eigenzinnige bevolking heeft gekend.
Vanmiddag hebben we al een voorproefje genomen met het eten van Nasi Rawon. Dit is witte rijst met kleine stukjes gesudderd rundvlees in de jus en verse taugé. 

Nasi Rawon.....het ziet er niet uit maar wel lekker.

Bij een andere warung hebben we Srabi gegeten. Dit zijn pannekoekjes gemaakt van rijst- en kokosmelk gevuld met vruchten of chocolade. Gebakken in een klein soort pannetje op een langzaam vuurtje. Ook een typisch gerecht van Solo. Apart en erg smaakvol.

"Srabi" pannekoekjes met jackfruit, banaan of chocolade

de "Srabi" in de maak

Vanavond lopen we weer richting de "kraton" want daar staan veel eetstalletjes met verrassende gerechten zoals.......dat laten we morgen weten.

weg uit Jakarta

De homestay Six Degrees in de wijk Cikini is een prima plek om te verblijven. Goede voorzieningen zoals een snel internet en een prima ontbijt. We hebben eerder geschreven over een prima kamer. Dat is wel zo maar het bed was waardeloos. Omdraaien leek wel een bamboeconcert, zo kraakte het.
Precies op tijd vertrok de "Argo Dwipangga Eksekutif" uit stasiun Jakarta-Kota naar Solo-Balapan. In 81/2 uur spoorde deze trein dwars door het prachtige Javaanse landschap naar Solo op midden Java. Een ticket kost 260.000 rp (23 euro) voor 600 km sporen.
Het was een relexte reis in de prima zittende en liggende dikke stoelen van de "eksekutif".
Maar net toen ik (Henk) een slok koffie wilde nemen ging het gevaarte over een wissel met als resultaat een bruingevlekt t-shirt. Na lang poetsen met water en wetties is ie toch schoon gekregen althans de bruine vlek is niet meer zichtbaar.

Om half 5 rolde de trein het hoofdstation van Solo binnen. 
In de trein hadden we al gezocht op internet naar een guesthouse  in Solo. Gevonden guesthouse Cakra, gebeld en gereserveerd. Vanaf het stasiun een taxi gepakt naar Cakra. Een prachtige authentieke plek......met zwembad. Kosten 100.000 rp per kamer/pn.

een sateetje pinda op straat in Solo

De rugzakken in de kamer gezet en op zoek gegaan naar een warung om te eten. Het is een sateetje geworden.

Jakarta v/h Batavia

De enige dag in Jakarta voorheen "Batavia". De enige dag en dat is maar goed ook want het is een vieze drukke stad met 7 miljoen inwoners. Met de de trein vanaf station Cikini is het 20 minuten naar station Jakarta Kota. Een kaartje kostte heen 7.500 rp en terug 1.500 rp maar dat was "ekonomi" (harde banken en bloedheet) en heen met airco en zachte banken maar dat wisten we ook niet van tevoren. Opvallend in de trein was dat acht van de tien mensen een mobieltje in de hand had; nummer negen en tien waren wij. Vanuit het stasiun over het grote plein "Taman Fatahillah" loop je zo het oude Batavia in althans wat er nog van over is.
In vogelvlucht.
- het resultaat van 1 1/2 dag Jakarta is een zere strot em volle neus van de uitlaatgassen.
- Batavia is heel erg vervallen. De meeste gebouwen uit de VOC tijd staan op instorten maar er zijn er ook mooi gerestaureerd zoals de "Gedong Galangan VOC". Dit was in die tijd het kantoor van de VOC. Na de restauratie 12 jaar geleden doet het dienst als o.m restaurant.
- de oude haven waar vroeger de VOC boten lagen doet nu dienst als een groot open riool richting de zee waarin het lijkt of de ontlasting van de 7 miljoen Jakartianen daarin terechtkomt. Als je langs de kade loopt dan ruikt het als één grote brede meursloot. Bah!
En dat wordt dan ook 's avonds ook nog in de sfeerverlichting gezet. Hoe is het mogelijk!

op de oude ophaalbrug in "Batavia"

- Ook de "Toko Merah" (het rode huis) is prachtig hersteld. Hier woonde de Gouverneur Generaal Van Imhoff, wie kende 'm niet. En natuurlijk de oude ophaalbrug die ook in een goede staat verkeert.
- het straatbeeld van Jakarta wordt bepaald door veel verkeer, oranje en blauwe tuk-tuk's, slapende en bedelende daklozen. De luchtverontreiniging is enorm en daarom rijden en lopen  veel mensen met een mondkapje op.
Apart genomen.
Op Java bevinden zich zeven Nederlandse erevelden. Hier liggen ruim 24.000 slachtoffers van de strijd in Nederlands-Indië. Tijdens de Tweede Wereldoorlog maakte Indonesië als Nederlands-Indië nog deel uit van het Koninkrijk der Nederlanden. In januari 1942 viel het Japanse leger het land binnen vanwege de rijkdom aan grondstoffen. In die zware tijd werden de Nederlandse burgers ondergebracht in kampen en vele krijgsgevangenen werden gedwongen te werken aan de Birma-spoorlijn. Op het ereveld Menteng Pulo liggen slachtoffers die de verschrikkingen van de Japanse kampen niet hebben overleefd, alsmede vele Nederlandse militairen van o.a. De "7 December Divisie".

het ereveld Menteng Pulo

Met een tuk-tuk zijn we daarheen gebracht. De poort was gesloten maar na aanbellen en de uitleg dat wij Nederlanders zijn mochten we naar binnen. Het was indrukwekkend!

met de tuk-tuk naar het ereveld Menteng Pulo

van Bogor naar Jakarta

Ons pension in Bogor is tegenover de ingang van het treinstation gelegen. Dus erg gemakkelijk om van Bogor naar Jakarta te reizen. Nou vergeet het maar! Door de hevige regenval van de laatste dagen is een deel van de rails verzakt en daardoor is het station van Bogor niet bereikbaar. Wij gevraagd op straat hoe dan? "Neem de angkot no. 03 en die brengt jullie naar het dichtsbijzijnde station waar de treinen wel rijden naar Jakarta".
Oké, wij opgevouwen met de rugzakken en de felgekleurde souveniertas in de groene angkot op weg naar dat station. 

opgevouwen in de groene angkot no. 03

Nou dus niet! Na 20 minuten werden we gedropt bij een busstation. Hier weer gevraagd. "Jullie moeten de minibus naar station Depok hebben en die komt zo". En ja hoor, wij ingestapt in dat barrel met een zalige ventilatie via de roestgaten want het was bloedheet in dat ding. 

Wat zegt u?..........."ik ben 87"

In dat bussie stapte op een gegeven moment een oude mevrouw in en die begon in het nederlands tegen ons te praten. En die vertelde onder meer: "Ik ben 87 en ik heb vóór de oorlog met de Jappen gewerkt voor mevrouw De Ruiter-de Wild". Wie kent die nou niet? Het bussie vol, aangekomen in Depok zegt een aardige mevrouw achterin: "zometeen moeten jullie overstappen in een blauwe angkot no. 06 want deze minibus gaat niet naar het station". Pufffff  en we waren al doorgezweten. "Maar ik help jullie wel want ik moet ook daarheen". De eerste 7 blauwe angkots waren afgeladen. In de achtste konden we er nog net bij ware het niet dat mijn linkerbeen op de felgekleurde souveniertas, bijna buiten boord hing. Opgevouwen bereikten we station Depok. En daarna met de trein naar Cikini, een wijk van Jakarta. Dat was een makkie maar het vinden van het hostel weer niet. Anderhalf uur gezocht en toen maar gebeld en met de taxi erheen. Prima plek, fijne kamer, fijne mensen. Volledig uitgeblust onder douche en ons lijf te ruste gelegd op bed. Morgen gaan we o.a. naar Batavia maar eerst vanavond een lekker biertje aan de bar!

groeten uit Jakarta

de vuile was

Als we weer eens na een dag of vijf op een plek zitten waar we wat langer blijven dan laten wij de was doen.  Dat wilden we hier in Bogor ook ware het niet dat ze veel te veel geld vragen. In Jogja 5000 rp voor 1 kilo wasgoed en dat is wat je hier betaalt voor 1 tshirt, maat L. Dus dan maar niet en achteraf een juiste beslissing dat we onze onderbroeken hier niet hebben laten wassen.
We hebben al eerder geschreven dat de rivier, die langs ons pension loopt, gebruikt wordt voor meerdere doeleinden. Ook voor de was? Het zal toch niet!

LAUNDRY SERVICE BOGOR

een andere kijk op "Buitenzorg"

The gong factory

We zouden eigenlijk vandaag Bogor verlaten maar de beoogde homestay in Jakarta was volgeboekt en dus blijven we één dag langer hier. Morgen hebben we wel een kamer kunnen reserveren. Om de dag te vullen zijn we vanmorgen naar een piepklein fabriekje geweest waar ze nog op traditionele wijze gongs en gamelan-instrumenten maken. Het heet gestookte plakaatje brons wordt met hamers van vijf kilo per stuk uitgeslagen tot de juiste grootte.

flink slaan op dat stukkie brons.....hard werken!

Heen met de angkot en terug te voet want wandelend is toch het meeste te zien. Onderweg naar de oude stad (kota) kwamen we ook nog langs een leuke jeansshop maar spijtig genoeg hadden ze mijn maat niet. Dan maar geen broek of shirt. 

jeansshop in Bogor

Na een bordje eten (nasi putih dengan sapi) waren we op tijd weer terug in het pension want het zal ongetwijfeld vanmiddag weer gaan regenen in "Raincity Bogor". Morgen gaan we echt weg hier want er valt voor ons niets meer te beleven.