Weer thuis

 Weer thuis

We zijn weer terug op Bali na een terugreis vol met miserie.

Allereerst de vlucht van Johannesburg naar Hongkong. We hebben zoals altijd de twee buitenste stoelen geboekt op een rij van drie met als doel dat de middelste stoel vrij blijft en komt er wel iemand dan schuiven we door. No problem! Op deze vlucht komt er een onvriendelijke Hongkong Chinees die de middelste stoel heeft geboekt en die weigert mijn stoel. Ik kijk om me heen en zie nog een aantal lege stoelen. Ik vraag hem of hij engels spreekt en hij schudt met zijn bolle hoofd. Dus hij begreep me wel. Dan vraag ik vriendelijk aan de stewardess (een chinese) of zij wellicht wil vragen in hun taal of hij wil verkassen naar een andere stoel aan de buitenkant. Ze zegt me dat verkassen niet is toegestaan! Ehhhhh dat mag echt wel in overeenstemming. Ze zei dat het vliegtuig was volgeboekt. De purser komt erbij en die ziet op haar tablet dat er wel degelijk plaatsen vrij zijn. En die vraagt aan die botte HK-Chinees of hij wilt verkassen en hij weigert weer. Wij mogen wel naar de andere kant naar een andere rij waar twee stoelen naast elkaar vrij zijn maar dat mag alleen samen omdat we getrouwd zijn. Hoe weet zij dat? Dat kan ze niet weten! Ik vraag dat aan haar, ze begint nerveus te lachen met een trillende bovenlip en zegt:”dat dacht ik”. Toen dacht ik:”daarover moet je niet denken dat doen wij wel “. Afijn we verkassen naar de andere kant en achter onze rug schuift een vriend van die eikelige HK-Chinees, zonder overleg, op één van onze geboekte stoelen en niemand grijpt in! We dus op die andere rij, stoel in de midden en stoel bij het raam. Gezellig! Op de stoel aan

 het gangpad zit….ja hoor… een HK-Chinees maar die is wel vriendelijk. De purser heeft wat goed te maken en biedt deze kerel een betere stoel aan op rij 1 met meer beenruimte. Dit om ons te helpen aan twee stoelen op één rij. Heel erg aardig van haar, mag geschreven worden. Hij weigert want hij wil op zijn geboekte stoel zitten. Oke dat is zijn recht! Hij spreekt een beetje engels dus ik probeer hem te overtuigen om te verkassen naar die betere stoel maar hij blijft weigeren. Dan vraagt hij waarom? Ik zeg tegen hem dat ik een “plasprobleem” heb en dat ik hem elk uur met mijn elleboog wakker ga maken om naar de wc te kunnen. Hij zegt:”dan ruilen we toch”. Ik zeg: “nee want dat wil ik niet ( lul…dacht ik). Ik zag hem denken want door mijn elleboog kan hij niet lekker slapen. Ik wenkte de purser en hij gaat toch akkoord met de andere stoel. Zo dat is geregeld! Halverwege de vlucht ga ik naar de het toilet (niet ieder uur maar dat begrijpen jullie wel, ik heb geen plasprobleem). Ik doe de vouwdeur open en ik zie dat één of andere HK-Chinees niet gewend is zittend te plassen tijden een vlucht met veel turbulentie. De zeik zat op de vloer en tegen het plafond. Daar ga ik niet in. Een andere was wel schoon. 

Dan de tweede vlucht van Hongkong naar Denpasar. Volgens de boeking is de beenruimte 81 cm en dat hebben wij nodig met onze lange benen. We gaan zitten en onze knietjes stijf tegen de voorstoel. Geen 81 maar ik denk zoiets van 78 cm. Het vliegtuig is bomvol en we zien meer lange buitenlanders die zoals wij zere knietjes gaan krijgen na een vlucht van 4,5 uur.

We verlaten de kist met stijve knietjes en lopen via de douane naar de bagageband. De koffer van Jacqueline is er snel en een tijd later die van Lee ook. Waar blijft die van mij en van een groepje anderen? De band stopt en geen koffers. Bij de bagageinfobalie hangt inmiddels een lijst met 27 namen waarvan de bagage is blijven staan in Hongkong. Een kar vol dus! De aangifte door een aardige mevrouw duurt bijna drie uur. Een hele klus voor 27 personen. Onze vriend Kacer de chauffeur doet niet moeilijk en heeft gewacht.En zodoende waren we na een autorit van 4,5 uur om 22.30 uur weer thuis. Volledig gesloopt na een reis van meer dan 30 uur (van deur tot deur). Als het goed is wordt mijn tas vandaag thuisbezorgd. Maar dat kan ook morgen worden. We gaan het zien. Nu eerst de jetlag verwerken. 

Kleurrijk Zuid Afrika

Voordat we terugreizen naar Bali nog een klein slotblog. Ondanks dat er nog een dikke vleug Apartheid te bespeuren valt blijven de donkere Zuid Afrikanen zeer kleurrijk. Ze bewegen vaak sierlijk, zijn vriendelijk en of ze nou dik of dun zijn… het maakt ze niet uit. Wij hebben daarvan genoten. Het straatbeeld wordt zeker bepaalt door deze mensen. Ga op een terras zitten en geniet van wat er langs komt. Mensen kijken is geweldig en zeker in Zuid Afrika omdat ze zo kleurrijk zijn. Geniet van de foto’s

Wij bedanken alle bloglezers voor het meereizen. Bedankt voor alle warme reacties. Wij hebben weer genoten van een prachtige reis. Tot de volgende! 

De rode “Hop on-Hop off” bus in Johannesburg

Gisteren hadden we een vlucht zondere enige problemen terug van Zimbabwe naar Johannesburg.  Na de landing direct door naar de paspoortcontrole en ja hoor daar staat me een rij helemaal naar Tokio. Geen electronisch poortjes maar er wordt daar nog handgestempeld. Van de 20 loketten zijn er vier bemand. Dat schiet lekker op! Met geduld schuifelen we richting het douaneloket, stempel erin en doorlopen naar de bagageband. Koffers eraf en naar de uitgang. We bellen een Uber taxi en we rijden rap naar het Rosebank Lodge Guesthouse. We worden vriendelijk ontvangen door de hostess Liz. Wat een aardige vrouw die het precies weet. Top! Ze heeft voor ons tweeën een familiekamer met twee grote bedden. Weer top en geen dekbedgevecht. Lee heeft uiteraard een kamer alleen. Nadat we zijn geïnstalleerd lopen we naar de Rosebank Mall. Daar heerlijk maar dan ook echt heerlijk gegeten bij Pizzeria Fagazzi. Morgen de laatste dag Johannesburg.

Het is 07.30 en we gaan ontbijten. En dat is prima verzorgd! 

Na het ontbijt blijft Lee op de kamer, weer een rustdag, en wij gaan met de rode “Hop on-Hop off” bus Joburg (zo wordt Johannesburg genoemd) verkennen. De weervrouw belooft heerlijk weer. Het is 09.00 uur en we vertrekken. Weliswaar wat frisjes op het bovendek maar de zon zal het snel aangenaam maken. We rijden door een gigantische villawijk met hele grote hoog ommuurde villas waarbij het ons opvalt dat bovenop de muren ook vijf draden zijn gespannen waarop stroom staat. Hoe veilig is Johannesburg? 

Onze eerste stop is halte no. 5. We “Hoppen off” op het Constitution Hill. Dit

is een historische plek waar het Constitutioneel Hof van Zuid-Afrika is gevestigd. Dit terrein combineert de jonge democratie van het land met een roerig verleden. Hier staat ook het oude gevangeniscomplex, Een beruchte plek waar activistische leiders zoals Nelson Mandela en Mahatma Gandhi ooit gevangenzaten.

Nelson Mandela of vaak Madiba genormd, de vader van Zuid Afrika, komen we overal tegen. En terecht! Deze man heeft heel veel veranderd maar helaas heeft hij niet alle sporen van de Apartheid kunnen wissen. Het is nog steeds voel- en zichtbaar. 

We blijven daar 40 minuten want dan komt de volgende bus. We “hoppen on” en rijden verder. Onze volgende stop is halte no. 6 het Mining District. We “hoppen off”. Dit gebied in het centrum (Downtown) is een autoluwe zone rondom Main Street. Het fungeert vandaag de dag deels als een openluchtmuseum dat de rijke goudhistorie van de stad eert. We vinden er historische relikwieën zoals oude mijntorens, karretjes en de indrukwekkende Impala Stampede-sculptuur. We nemen hier ook de tijd voor een Cappuccino met een toefje room. Daar komt de bus en we “hoppen on”. Onze volgende stop is halte no. 9 Newtown. Dit is een historische en culturele wijk met zijn vele muurschilderingen in het centrum van Johannesburg. Na een dik uur lopen we terug naar de halte en “hoppen on” naar de volgende stop no. 11. Hier “hoppen we off” en lopen een klein stukje naar het Holocaust en Genocide Centre. Het is zeer indrukwekkend wat we hier zien in dit prachtige gratis museum. De tentoonstelling gaat grotendeels over de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog en de Genocide door de Hutsies in Rwanda. Daar is de bus alweer en we “hoppen on” naar halte no. 1, het beginpunt. Het was een prachtige waarbij we door de tour een mooi beeld hebben gekregen van Johannesburg (Joburg). We eten onze italiaanse bestelling in het Guesthouse. Vanavond inpakken en morgen om 11.10 vliegen we terug via Hong Kong naar Bali.

Wij bedanken onze blogvolgers voor het meereizen en de warme reacties. Morgen maak ik nog een laatste blog met foto’s over het kleurrijke Zuid Afrika. 

Newtown

Koffietijd

De trappen naar Constitution Hill

Rugby bij de Universiteit

Hoge muren met stroomdraad

Victoria Waterfalls

Zaterdag 29 augustus, dag 28 van onze reis.

Vandaag brengen we een bezoek aan immense beroemde Victoria Watervallen in Zimbabwe.  Driver Justin is er om half zes zodat we ruim op tijd zijn om de zonsopkomst boven de Falls te zien. Maar dat loopt even anders dan gepland. Het ticketloket blijft dicht omdat er vlakbij twee Olifanten lopen die de bezoekers in gevaar kunnen brengen. Het duurt tot half 9 eer het loket opengaat. De Olifanten hebben zich volgevreten en hebben zich bewogen naar een ander deel van het Nationaal Park. Dus helaas geen zonsopgang. Jammer maar het is niet anders. 

Het Victoria Falls National Park gaat open om 06.00 uur maar vandaag wegens de Olifanten dus om 08.30. Het ligt in het noordwesten van Zimbabwe en herbergt de grootste waterval ter wereld, met een hoogte van 108 meter en een breedte van 1708 meter.

Vanwege de opmerkelijke natuurlijke schoonheid en culturele betekenis werd de Victoria Falls in 1989 toegevoegd aan de lijst van UNESCO-werelderfgoedlocaties en is het een van de zeven natuurwonderen van de wereld. Het park beslaat een gebied van ongeveer 23,4 vierkante kilometer en bestaat uit een dicht regenwoud dat wordt bevloeid door de waternevel van de waterval.

Veel nevel

De bron van de machtige waterval is de Zambezi-rivier, die 2700 kilometer door zes landen stroomt op zijn reis van de bron in het noordwesten van Zambia naar de Indische Oceaan.

De plaats Victoria Falls ligt aan de zuidwestelijke oever van de Zambezi, zo'n twee kilometer ten westen van de Victoriawatervallen, de Victoria Falls bridge wat de grens is met Zambia. Omgeven door drie nationale parken, Zambezi, Mosi-oa-Tunya en Victoria Falls.

De bouw van de vond plaats in opdracht van de Britse imperialist en zakenman Cecil Rhodes (als onderdeel van zijn ambitieuze Capetoen (Kaapstad) to Cairo-spoorwegproject), Rhodes overleed in 1902 voordat de bouw daadwerkelijk begon maar werd wel gerealiseerd.

De grensbrug tussen Zimbabwe en Zambia

We genieten van dit geweldige wereldwonder. Once in your life! We lopen naar het verste punt van het wandelpad, naar het uitkijkpunt van de ijzeren brug tussen Zimbabwe en Zambia. Na dik twee uur zijn we weer terug bij het begin. We bellen Justin om ons terug te brengen naar het hotel. Keurig op tijd voor het ontbijt. De ontbijtvrouw staat ons al op te wachten. Een goed stevig en uitgebreid ontbijt. We zijn er aan toe. Na een lange siesta gaan we naar het Lookout Cafe voor een late lunch. Heerlijk eten met een prachtig uitzicht op de Gorge. Helaas is er geen krokodillensteak meer. Dan maat een ander stuk vlees van de gril. We spoelen het weg met 2x 500cc Zambezi-bier van dr tap. Morgen eerst het ontbijt en dan vliegen we terug naar Zuid Afrika voor de laatste 2 dagen in Johannesburg. 

Lake Out Cafe 

Cheers!