De koe

 Tijdens mijn wekelijkse “rondje” in de natuur van Sumbersari en omliggende dorpen kom ik ook regelmatig door het kleine dorp Bongan. Inmiddels kennen een aantal mij wel en is het eenvoudig een “social talk” met een groepje vrouwen te maken. Ik zie in de berm een koe staan en dus was het gespreksonderwerp geboren” de Koe”. Dit dorp heeft ongeveer 500 inwoners, verdeeld in drie groepen. Ten eerste de oorspronkelijk Bongan Hindoes. Zij waren daar als eerste. Ten tweede de Nusa Penida Hindoes en dan ook nog wat Moslims die met 80 inwoners in de minderheid zijn. Alle families hebben gemiddeld drie à vier koeien. Niet zo bijzonder maar ze zijn bruin en geven geen melk, behalve voor het kalf na de geboorte. Maar voor de Balinese Campina geven ze geen druppel. Ze worden gehouden voor de verkoop want de koeien slachten en eten doen de Hindoes niet. De weinige moslims wel. Dus is het voor de Hindoes onvervalste koe(ien)handel. Momenteel brengt een volwassen koe RP 8 juta op. De prijs zakt omdat er goedkopere en dikkere koeien van het nabijgelegen eiland Sumba worden gekocht en met een koeienboot naar Bali worden gevaren. Het houden van koeien betekent elke dag vers gras snijden in de berm langs de weg of tussen de bomen. Een flinke klus handmatig met de Sabit.Ze laten ze ook grazen op de velden maar dan wel aan een touw. Dat betekent wel regelmatig de koe verpinnen. Voor het nageslacht van de koe en de handel gaat men eerst nog vroegtijdig langs bij één van de vijf stieren in het dorp. Voor RP 100.000 (5 euro en een dubbeltje) mag deze macho zijn zaad lozen. Een dorp verderop kost dit RP 150.000 per keer. Iets duurder! Dit doet hij max 2x per dag daarna is ie uitgeput. Na de lozing, om de stier (Banteng) weer enigszins op krachten te brengen wordt door de eigenaar van het vrouwtje 4 eendeneieren in de schuimende bek van de stier geworpen. Is de bevruchting succesvol dan volgt na 300 dagen de geboorte van het kalf en kan een paar maanden later verkocht worden indien er geld nodig is en nodig hebben ze dat altijd! Is de bevruchting niet gelukt (geen garantie want dat is nogal een lastig begrip op Bali) dan moet de koe (Sapi Betina) 6 maanden wachten voor de volgende poging. Blijkbaar is het nogal een wilde bedoeling! Ik wandel verder en het valt me op dat het overal erg rustig is. Oorzaak: Ramadan.

Maar ondanks dat kom ik toch weer vriendelijke mensen tegen en ik werd nog ook even uitgerookt!

Drie maanden

De afgelopen nacht heeft het wolkendek weer veel hemelwater losgelaten. Het is nog donker als ik aan de wandel ga. Geen bospaadjes vandaag, dat is te glibberig na al die nattigheid. In het dorp Bongan kom ik een vrouw tegen die haar (klein)kind draagt in een zak. Ze doet me denken aan aan de periode na de geboorte. Volgens de Balinese traditie mogen baby's de eerste drie maanden (105 dagen) de grond niet raken, omdat ze dan nog verbonden zijn met de spirituele wereld en als heilig worden beschouwd; ze worden tot die tijd rondgedragen en dit wordt gevierd met een speciaal ritueel, de Nyabutan ceremonie. Zij of hij wordt gedurende deze periode gedragen door alle familieleden. Dan na die 105 dagen is er een ceremonie waarbij de moeder de baby drie keer met de voetjes op de grond zet. Deze ceremonie, Nelan Bulanin, dient als een moment van zuivering en verwelkoming van de baby in het spirituele rijk (de reële en bovennatuurlijke wereld) voordat de vijf zintuigen van de baby volledig geactiveerd zijn. De ceremonie omvat reinigingsrituelen en gebeden. Ook wordt dan de eerste keer het haar geknipt. Ik groet de vrouw vriendelijk met een glimlach en mag een foto maken. Ik stiefel verder over het asfalt door de mooie frisgroene omgeving. Na een paar keer links-en rechtsaf neem ik de weg terug naar huis. Mijn benen vinden vandaag 10 km genoeg.

Zwanger op Bali

De ketel fluit. Tijd voor een bakkie thee. Vaste volgers weten hoe vroeg het is. Het is nog vrij donker maar dat is in vijf minuten voorbij en dan barst de bloem van het Balinese leven open. 

De eerste kilometers is er geen reuring behoudens een paar honden en twee fladderende moslimvrouwen op een gedateerde motor met achterop geen kentekenplaat, voorop wel waarbij vaag is te zien aan het jaartal dat de wegenbelasting niet is betaald. De vogels fluiten er ferm op los en dat is maar goed ook anders zou het een doodse stilte zijn en een dode natuur moeten we niet hebben op onze aardkloot. Op mijn lichtblauwe Hokaatjes stiefel ik naar het oosten parallel aan de zee totdat ik niet verder kan en dat is na 6.4 km. Een mooi moment om even te zitten voordat ik de hoofdweg oversteek en een banaantje te pellen. Dan kom ik een zwangere vrouw tegen. Niks bijzonders toch? Of toch wel? De geboorte vindt vaak thuis met de hulp van een vroedvrouw (Bidan). De kosten zijn 1 miljoen roepia. Maar steeds vaker gaat men naar het ziekenhuis omdat de volledige behandeling inclusief eventuele keizersnee 8 dagen gratis is. En het is veiliger bij complicaties. De vader krijgt direct na de geboorte de placenta mee naar huis. Bij de geboorte worden het vruchtwater, het bloed, het vet op de huid en de placenta beschouwd als catur sanak (de ‘vier broers en zussen’): de bescherm­geesten van de baby. De placenta wordt begraven in een speciale doos bij de voordeur. Een meisje links van de voordeur en een jongen rechts. De naam wordt aan de baby gegeven pas na 30 dagen en dan vindt ook de aangifte plaats bij de gemeente (Desa). Maar daarop zijn uitzonderingen. Op het Balinese eiland Nusa Penida is dit 42 dagen. De eerste 105 dagen (3 maanden van 35 dagen volgens de Balinese kalender) mag de baby de grond niet raken maar daarover schrijf ik volgende week veel meer. Na een flinke slok water loop ik verder naar het dorp Nusa Sari Kelod. Hier sla ik linksaf richting Melaya. En dan na 12.6 km doemt het “verzuringsmonster” op. Een overwoekerde betonnen trap van 49 ongelijke treden gestoffeerd met een laagje mos en algen. De verzuring is duidelijk te voelen en dus neem ik na de negenenveertigste trede even een blaasje alvorens ik verder loop naar huis. Na bijna 18 km vond ik het weer mooi geweest.

Simpel en erg tevreden

Het verzuringsmonster

De Indonesische “logica”

Ik wil jullie dit stukje niet onthouden, zo fantastisch geschreven en geeft (voor mij) alles in 1 klap waar, hoe we het hier meemaken.

 Laten we de politiek correcte oogkleppen, die we uit pure zelfbescherming hebben opgezet, nu eens definitief afzetten. We noemen het vaak diplomatiek 'cultuurverschillen' of de 'ontspannen oosterse mentaliteit', maar laten we eerlijk zijn als we onder elkaar zijn: wonen in Indonesië is een dagelijkse uitputtingsslag tegen een muur van pure, onvervalste achterlijkheid. 

Het is geen gebrek aan scholing, het is een structureel defect in de harde schijf. Ben ik de enige die zich dagelijks afvraagt hoe dit land fysiek nog overeind blijft? Het is een medisch wonder. We hebben het over een volk dat massaal op de vlucht slaat voor een 'geest' in een bananenboom, maar met drie baby’s zonder helm op een scooter een ravijn in rijdt omdat de kortste weg nu eenmaal spookrijden is. Logica is hier geen deugd; het is een verdachte westerse afwijking waar de gemiddelde local immuun voor lijkt te zijn.

De Heilige Drie-eenheid van de Indonesische 'Logica':

1. De Lemming-Mentaliteit (IQ-loos kuddegedrag) In het verkeer zie je de ware staat van het brein. Als één idioot besluit dat de vluchtstrook van de highway de ideale plek is om een dutje te doen of tegen de richting in te gaan, volgen er binnen drie minuten nog tien. Waarom? Omdat zelf nadenken fysieke pijn lijkt te veroorzaken. Ze volgen elkaar als hersenloze lemmingen de afgrond in. Het resultaat? Een totale gridlock waarbij iedereen elkaar glazig aanstaart met die eeuwige, lege glimlach. Die lach is geen vriendelijkheid, het is de 'error'-melding van een gecrasht besturingssysteem dat de situatie niet meer kan verwerken.

2. Repareren met Hoop, Spuug en Plakband De Indonesische 'vakman' is een fenomeen op zich. Waarom zou je een lekkend dak fatsoenlijk dichten als je ook een plastic zak en wat kauwgom kunt gebruiken? De intellectuele diepgang van de gemiddelde installateur is vergelijkbaar met die van een pispot, en zijn vooruitziende blik is minder dan die van een mol met staar. Het woord 'Besok' (morgen) is het nationale mantra voor: "Ik heb werkelijk geen flauw benul wat ik aan het doen ben, ik heb de helft van je onderdelen gesloopt en ik hoop dat je vannacht overlijdt zodat ik niet meer terug hoef te komen." Kwaliteit is een concept dat hier net zo onbekend is als sneeuwschuiven. 

3. Gengsi: De Hongerdood in een Glimmende Auto Dan hebben we nog de Gengsi (status). Een familie die nog geen nagel heeft om aan hun kont te krabben, woont in een krot dat bij de eerste regenbui instort, maar sluit wel een wurglening af voor een glimmende Toyota en de nieuwste iPhone. Prioriteiten? Die zijn er niet. Je ziet ze zitten langs de kant van de weg: geen geld voor rijst, geen geld voor de school van de kinderen, maar wel die telefoon in de hand om naar TikTok-filmpjes van zingende baby’s te kijken. Zolang de buurman maar denkt dat je succesvol bent, mag de rest van de familie best creperen. Het is een collectieve waanzin die elke vorm van maatschappelijke vooruitgang blokkeert.

De Conclusie is Hard.

We kunnen proberen ze wat bij te brengen, cursussen geven, of het goede voorbeeld tonen, maar je kunt een blinde niet leren tv-kijken. Je staat erbij, je kijkt ernaar, en je voelt je eigen IQ met tien punten dalen per jaar dat je hier blijft plakken. Het is een besmettelijke vorm van domheid. Je gaat jezelf betrappen: je begint ook te glimlachen als je iets niet snapt, en je overweegt ook dat touwtje om die waterleiding te dichten. Het is een collectieve hersenstop waar geen enkel ontwikkelingsprogramma tegenop kan. Dit land drijft niet op olie, export of toerisme; het drijft op de hallucinatie dat alles 'tidak apa-apa' is terwijl de fundering wegrot. Het is het negeren van de werkelijkheid verheven tot nationale kunstvorm. En de grootste fout die wij kunnen maken? Ons aanpassen. Aanpassen aan dit niveau betekent je eigen graf graven. Jezelf verlagen naar hun 'logica' is intellectuele zelfmoord. Er is maar één manier om hier niet kopje-onder te gaan in de zee van middelmatigheid en prutswerk: neem de totale controle. Vertrouw niemand, controleer alles drie keer, en accepteer nooit een "ja" of een glimlach als antwoord. Jij bent de kapitein, zij zijn slechts de passagiers die geen kaart kunnen lezen. Verbetering komt hier niet van binnenuit; verbetering komt alleen als jij met ijzeren vuist de regie houdt. Doe je dat niet? Dan word je langzaam maar zeker net zo simpel als de rest hier.

Indahnesia, Ontdek Indonesië online

Waar Nederland en Indonesië elkaar ontmoeten.

Dingklik

Een "Dingklik" is een Indonesische zitplankje.

Een europeaan kan nooit zo zitten als de Aziaat.

"Aziatische hurk" (Asian Squat) is een diepe hurkhouding met voeten plat op de grond, een natuurlijke rustpositie voor veel Aziaten, maar moeilijk voor veel westerlingen door gebrek aan enkel- en heupflexibiliteit, en wordt gebruikt voor rusten, eten, toiletbezoek (ideaal voor ontlasting) en als oefening voor mobiliteit, hoewel het bij verkeerde uitvoering of bestaande klachten pijn kan veroorzaken. 

Houding: Je zit met diep gebogen heupen, knieën en enkels, met je billen laag bij de grond en je voeten volledig plat op de grond.

"Asian Squat": De term verwijst naar hoe gangbaar deze houding is in veel Aziatische culturen, waar het een comfortabele, stabiele rusthouding is voor dagelijkse activiteiten zoals eten, praten en wachten. 

Waarom het moeilijk is voor sommigen?

Gebrek aan flexibiliteit: Veel westerlingen zijn het niet gewend, wat leidt tot een gebrek aan mobiliteit in enkels, knieën en heupen, waardoor ze op hun tenen of bal van de voet moeten gaan staan.

Gewoonte: Het is een kwestie van gewenning; wie van jongs af aan gewend is te hurken, kan dit langer en comfortabeler volhouden. 

Voordelen & Gebruik

Natuurlijke rust: Een stabiele houding met een laag zwaartepunt.

Gezondheid: Bevordert een goede rek op de rug en benen en versterkt de bovenbenen, en is ideaal voor een ontspannen stoelgang (toilet squat). 

Pijn en klachten

Als je het doet zonder flexibiliteit, kan het leiden tot kniepijn (Patellofemoraal Pijnsyndroom) of overbelasting, zeker bij bestaande slijtage (artrose).