De fiets

Deze schitterende fiets is van deze hele aardige en vooral vriendelijke oude man die wij regelmatig treffen op het strand en bij de rijstvelden.

Onderweg bij de Gunung Kawi

Gisteren in de omgeving van fe Gunung Kawi......mensen in het dagelijkse Balinese leven.

Onderweg gekiekt

een vrouw met kind tijdens Hari Melasti

Wayan

Vanmorgen kwam onze lieve pembantun Wayan langs om te offeren voor Hari Raya Galungan.

Crematie

Het is bijna wekelijks dat er iemand in het dorp komt te overlijden en dat de bijbehorende crematieceremonie plaatsvindt. Het verbranden gebeurt hier om de hoek en zo af en toe als er bekenden bij aanwezig zijn dan ga ik een kijkje nemen zoals vandaag. Onze pembantu Wayan, haar familie en nog wat bekenden waren aanwezig. Dus even tijd voor een praatje en wat foto's. Het is niet alleen een crematie maar ook een sociaal samenzijn waarbij een "fancyfair"-achtige sfeer hangt. Er wordt eten en drinken verkocht en er zijn stalletjes met balonnen, kleding en speelgoed voor de kinderen die zich vervelen. De mannen bij elkaar op de grond en de vrouwen bij elkaar in de baleh.

de stoet komt in beweging naar de verbrandingsplaats

gedragen door dorpelingen met bovenop één van de kleinkinderen

de vrouwen bij elkaar

de priester begint met de ceremonie ter plekke

gedragen naar verbrandingsterp

de mannen bij elkaar

zijn laatste reis is begonnen

Deze Barçasupporter was boven de 70....zijn exacte leeftijd weet men niet!

Bruiloft

Wij wonen inmiddels alweer drie en een half jaar in Yehkuning. Dit dorp bestaat volledig uit een Hindoebevolking. Als er een bruiloft is wordt de dag bepaalt door de stand van de maan. De ingang van het erf wordt rijkelijk versierd met een welkomstboog voor de gasten en het bruiloftshuis is hierdoor duidelijk herkenbaar. Gisteren waren we uitgenodigd tot het bijwonen van een moslimbruiloft. En dan gaat het er toch iets anders aan toe. Geen welkomstboog. Onze vriend Jan die in Negara woont trouwde met een moslima die hij al jaren kent en waar hij mee samenwoont. De vrouwen worden gescheiden van de mannen. De mannen op de stoelen en de vrouwen mogen zitten op de tredes van de trap naar boven. Het is een mannenwereld. De vrouwen hebben niets te willen. Wij werden enigszins vreemd aangekeken omdat wij naast elkaar gingen en bleven zitten. De plechtigheid werd voltrokken aan de keukentafel in het bijzijn van alleen mannen. De twee getuigen moeten moslimmannen zijn. Voor de moeder van de bruid werd een uitzondering gemaakt. Zij mocht ook op een stoel bij de tafel zitten. Aan het einde krijgt de bruidegom twee trouwboekjes die volledig hetzelfde zijn behalve de kaft. De rode voor de vrouw en de groene voor de man. De inhoud is exact hetzelfde. Zelfs het gewicht van de ring is genoemd en die mag niet afwijken van hetwerkelijke gewicht van 6 gram. Als de plechtigheid is afgelopen verlaat de bruid de keukentafel en wordt er voor de mannen een grote schaal met eten neergezet. Voor de vrouwen staat er achter in het huis eten klaar vlakbij de plek waar de vrouwen samenzitten. Iedereen doet zich goed aan het eten. Ook wij werden uitgenodigd om een bordje te vullen van het "koude buffet". Het smaakte heerlijk want wij vinden dat de moslimkeuken lekkerder is dan die van de hindoes. De lekkerste indonesische gerechten komen van Java wat bijna volledig moslim is. Terwijl iedereen met een plastic zak met eten, er was natuurlijk weer veel te veel, huiswaarts ging hebben wij samen met Jan deze ervaring weggespoeld met een tweetal flesjes Bintang. 

Wayan

Onze "pembantun" (hulp in de huishouding) heet Wayan. Maar waarom heeft ze deze naam gekregen? De namen Wayan, Made, Nyuman en Ketut hoor je veel. Het zijn de vier namen die in alle families voorkomen. No. 1 = Wayang, no. 2 = Made, no. 3 = Nyoman en kind no. 4 = Ketut. Dus zij heeft de naam Wayan gekregen omdat ze de eerstgeborene is.
Vaak kom je de voorvoegsels "I" en "Ni" tegen. Bijvoorbeeld "I Wayan" is de naam van een man en "Ni Wayan" is van een een vrouw. Deze namen zijn afkomstig uit de grootste en tevens laagste kaste Sudra van de Balinese samenleving.
De naam Wayan betekent "de meest volwassene" en is gereserveerd voor de eerstgeborene.
Het tweede kind krijgt de naam Made en is afgeleid van het woord Madia (in het midden).
De drie heet Nyoman afkomstig van het Balinese woord Uman (de rest).
Het vierde kind draagt de naam Ketut dat is afgeleid van het oude waarom Kitut (de kleinste banaan van de kam). Dit wordt gezien als een bonus en is geliefd om zijn zoete smaak en daarom is Ketut de meest geliefde van de familie.
Als er een vijfde kind wordt geboren dan begint men weer met nummer 1 en dat is Wayan. Omdat er veel mensen rondlopen met dezelfde naam worden er in het dagelijkse leven ook variaties gebruikt. Voor Wayan hoor je vaak Putu of Gede. Voor nummer 2 Made hoor je regelmatig Kadek, Nengah en Ngurah zeggen. Het derde kind wordt ook vaak Komang genoemd. Voor no.4 Ketut gebruikt men geen andere benamingen.

rechts Wayan.....links PakGede haar schoonvader....Gede = dus ook Wayan

Ceremonie "Potong Gigi"

Vanmorgen hebben we op uitnodiging van de familie van onze Pembantu een ceremonie meegemaakt waarbij de tanden worden afgeslepen, de "Ceremonie Potong Gigi".
Om acht uur vanmorgen werden we opgehaald door Wayang om met de motorfiets een kwartiertje verderop te rijden. In het dorp Yehempang staat het geboortehuis van Pakgede (onze tuinman), de schoonvader van Wayang. Zijn oudere broer die hier nog steeds woont heeft een dochter van 22 en een zoon van 14 jaar. Beiden werden vandaag de tanden afgevijld door een priester waarbij velen van de familie en de Banjar (dorpswijk) aanwezig waren. De gehele ceremonie duurt twee dagen. Gisteren werden er al twee varkens geslacht. Het vlees is verwerkt in allerlei gerechten die klaar stonden op een lange tafel. Vandaag was de dag van het slijpen. Na afloop van deze twee uur durende ceremonie werd al dat lekkere opgegeten aan een lange tafel.

In het Balinese geloofssysteem,  helpt een ceremonie de mensen te ontdoen van de onzichtbare krachten van het kwaad .Tanden zijn het symbool van lust, hebzucht, woede, onmatigheid, verwarring en jaloezie. Het vijlen van de tanden maakt dan iemand zowel fysiek en geestelijk mooi. Het is tevens het symbool voor een puber om in de volwassenheid te treden. Dit gold vandaag alleen voor de zoon van 14 jaar. De dochter is al 22 en heeft een kind van 1 jaar. Dus bij haar is van uittreding van de puberteit geen sprake.

Ceremonies vinden meestal plaats tussen in de ochtend en worden begeleid door religieuze liederen. Na de tandceremonie, wordt de tiener als een rijpe volwassen beschouwd. De laatste jaren worden meerdere kinderen, ook die reeds volwassen zijn, in dezelfde ceremonie de tanden geslepen om zodoenden de kosten te drukken zoals ook vandaag.

Indien mogelijk is de "Slijper" een lid van de hoogste kaste, de Brahmaan (priester). Ze staan ​​bekend als Sangging, en gebruiken eenvoudige hulpmiddelen zoals een kleine hamer en een vijl om hun werk uit te voeren. Deze gereedschappen worden gezuiverd met wijwater voorafgaand aan de ceremonie door een lay priester. Door de familie wordt een spiegel, een stuk van suikerriet, een jonge kokosnoot (Kelapa muda) gebruikt. De personen die hun tanden worden geslepen moeten de gehele dag uitgedost in speciale fraaie ceremoniekledij op het erf blijven in afwachting van de ceremonie omdat ze onder invloed van de boze geesten bijzonder kwetsbaar zijn.

de toegangsboog tot het erf

Wayang en Jacqueline met de twee feestvarkens

vrouwen van de Banjar bezig met het bereiden van het eten

De twee nog te vijlen lijdende voorwerpen

De inzegening in de huistempel

de muzikale omlijstig

trotse toehoorders

na een vijlsessie spoelen met "kelapa muda" (het sap van een jonge kokosnoot))



eerste hameren en dan vijlen



en de ontlading na het vijlen

met Pakgede en zijn zuster met man en kind

     

wij mochten na de muzikanten het heerlijke bereide vlees opscheppen

onderweg gekiekt

onderweg gekiekt

Eens zei een oude Chinees tegen mij: "Alles went, ook het klimaat"! Nou dat klopt helemaal!

Je zou bijna denken dat deze vrouw ergens in de hoge koude bergen leeft. Maar niets is minder waar. Zij zat in de late morgen bij de Besakih Tempel en toen was het al 28 graden in de schaduw. 

Zij heeft zeker gedacht: "Het is frisjes vandaag dus doe ik maar een trui aan en een muts op". Dergelijke kleding hebben wij niet eens in de kast liggen. Wij houden het bij het t-shirt en de korte broek.

onderweg gekiekt

een priester in de koele ochtend van de Pura Besakih