De keuken, het washok en het matras

Dag 8, vrijdag 5 mei

Sumatra

Het is kwart over zes en mijn smartphone begint te klingelen. Nog ff blijven liggen en dan eruit. We pakken onze koffertjes en rugzakken weer in om te gaan. Ik moet me even opladen want met het koffertje staan veel treden omhoog te wachten en dat twee keer want de geblessseerde arm van Jacqueline kan het tillen nog niet aan. Net als ik klaar ben om omhoog te gaan wordt er aan de deur geklopt en staat er een jongen om onze koffertjes naar boven naar de receptie te brengen. Wat een service! Het komt me heel goed uit want bij de gedachte breekt met het zweet al uit. De taxi staat al klaar en de koffertjes liggen al achterin. Nog even wachten met instappen want de kofferjongen gaat met zijn motor in het restaurant ons ontbijt ophalen. Hij komt terug met een grote blauwe zak met vijf witte doosjes. De inhoud: 5 pancakes, twee omeletten, twee doosjes fruit en een doosje met vier plakken cake. Ons goede contact met de manager heeft er blijkbaar voor gezorgd dat we onderweg niet verhongeren. Echt geweldig! De taxi zet ons af bij haven aan de voorzijde van de wachtruimte. Daar is ook de ticketverkoop. Ik laat onze paspoorten zien, betaal RP 200.000. Ik vraag om een goede plaats, de dame achter het loket is vriendelijk, glimlacht en geeft me twee tickets. De fastboat naar de haven van Banda Aceh ligt er al. Nadat we een deel van ontbijt naar binnen hebben geschoven lopen we naar de boot en stappen in. En zie de glimlachende dame heeft prima plaatsen met extra beenruimte voor ons geboekt. Weer top! “Senang” nemen we plaats en 45 minuten later stappen we van boord. Uiteraard zoals gewoonlijk worden we opgewacht door een horde kruiers en taxichauffeurs. Stoicijns lopen we door met de mededeling dat we eerst moeten plassen. Bij de toiletten gaan we zitten en nemen koffie. Er is weer rust. Dan komt er toch weer een taxichauffeur aanlopen en met hem, zijn naam is Arif, gaan we naar het vliegveld. Onderweg lult hij de oren van ons hoofd. Als men in de gaten heeft dat we taal spreken dan gaan ze los. Beter is om te laten blijken dat je hun taal niet begrijpt want dan blijft het stil in de auto. Maar het heeft ook wel iets om over van alles te kletsen. Ik vraag hem of hij ook een vrouw heeft. Hij begint te lachen en zegt: “Jazeker….voor de “dapur”(keuken), voor de “sumur” (washok) en voor de “dapur” (matras). We liggen in een deuk. Hij biedt ons aan om gratis in zijn huis aan het strand te komen logeren. Wellicht volgend jaar….ik noteer zijn HP nummer. Hij zet ons af bij de vertrekhal van het vliegveld van Banda Aceh “Sultan Iskandar Muda”. We lopen door de controle en gaan vier uur in de wacht. Het is half 11 en de vlucht vertrekt half 3. Hopelijk op tijd want vliegen met Lion Air is vaak vertraagd. We zetten onze koffertjes alvast bij de incheckbalie die nog niet open is. Na twee uurtjes op een bankje zien we op het bord dat de balie open gaat en sluiten we aan maar helaas is een peloton militairen voor ons om in te checken en dat duurt me lang. Achter ons staat een ongeduldige vrouw met op haar hoofd een grote zonnebril. De soldaten zijn ingecheckt dus zijn wij aan de beurt maar de zonnebrilvrouw dringt voor en dat pikken we uiteraard niet. Ik heb de neiging haar aan de hoofddoek terug te trekken maar ik kon me inhouden omdat het ongepast is een Indonesier aan te raken dus heb ik haar verbaal terug op haar plaats gezet. Vond ze niet leuk! Na het inchecken opnieuw in de wacht maar nu bij de gate op een comfortabele ligbank. Doet geen pijn! Met een uur vertraging, krijg je er gratis bij van Lion Air, in een volle kist zoeken we het luchtruim. Na een half uur wordt de daling alweer ingezet want het is maar 50 minuten vliegen. De eerste koffertjes op de band zijn de onze dus zijn we snel buiten. Onze chauffeur Putra staat al te wachten om ons naar Parapat aan het Danau Toba te brengen. Het is 161 km en dat is ongeveer 3,5 uur rijden. Maar in de praktijk zal het langer zijn. Het eerste deel is een tolweg en dat vordert aardig. Maar dan eindigt de tolweg en gaat het beginnen. Het verkeer en de wegen zijn nog een beetje erger dan op Bali. Inmiddels is het donker en het verkeer is echt krankzinnig. Inhalen in een bocht in het donker zonder de tegenligger te kunnen zien is hier blijkbaar heel normaal. En dan de verlichting of geen verlichting. Ook krankzinnig. Onze chauffeur doet daar niet aan mee, hij rijdt safe. Om kwart voor tien zijn we in het Parapat View Hotel. We worden ontvangen door de receptie maar ook door een zangeres die voor een lege zaal staat te blèren. We hebben er inclusief een korte eetstop bijna vijf uur over gedaan. Het hotel is duidelijk gedateerd maar dat deert ons niet want we zijn moe na een volle reisdag. Het is inmiddels 23.00 uur en de zangeres blèrt er een einde aan. Dat is mooi op tijd voor onze nachtrust ware het niet dat er een stel gasten naast ons luidkeels herrie staan te maken. En andere kamer op een meer rustige plek wordt geregeld. Morgen nemen we de boot naar Tuk Tuk op Samosir.

zingen voor een lege zaal

De rode rand

 Dag 7, Sumatra

De pijnlijke arm en de gekwetset kuit heeft onze nachtrust gelukkig niet verstoord. Het gaat weer de goede kant op. Vandaag een volledige rustdag maar dat wil niet zeggen dat er helemaal niets te schrijven valt. We kuieren op het gemakkie naar de receptie om vandaar  over de weg naar het restaurant te lopen. Het reguliere pad is nogal slecht met de vele keien. Het zal “work in progress zijn”. Daar zullen we het maar op houden. We lopen dus naar de receptie en vlak voor de ingang ligt die akelige verhoging van een luttele 5 cm. Na de val van Jacqueline gaf ik ze een tip om de opstaande rand rood, de kleur van: “Dangerous!” te verven als markering. En wat schetst onze verbazing…ze hebben inmiddels de rand rood geschilderd. Zo zie je soms wordt er wel geluisterd naar een tip. We lopen verder naar het restaurant voor het ontbijt. De lokatie is verplaatst naar een betere plek waar je zelf aan kan geven of je een eitje of pancake wilt. En hoe. Gisteren een eitje zonder spiegel en geen boterham eronder. Vandaag heb ik aan kunnen geven hoe een echt spiegeleitje te bakken. Één kant en niet twee! En er staat wit- en bruin brood. Ook hier is geluisterd naar onze hint. Dus vandaag een echte “mata sapi” met een snuifje zout bovenop een bruin bammetje. Ik heb er geen foto van gemaakt omdat bijna iedereen wel weet hoe een spiegeleitje eruit ziet.  Bijna iedereen! En als toetje staan er ook nog een paar lekkere donuts. Toen ik de manager aansprak over deze positieve veranderingen en ze de complimenten gaf, glimlachte ze van oor tot oor. We zijn er tenslotte om elkaar te helpen nietwaar? 

Na een goed gevulde lunch-pizza brengen we de middag door met wandelen op het strand. Het is laag water en dan is goed te zien dat het eigenlijk prachtig wit zand is met heel veel keien, afval en dood koraal. Ook hier weer erg jammer! De strandwandeling sluiten we af met een blikkie koude Bintang. Heerlijk!

Morgen om 08.00 de fastboat terug naar Banda Aceh en dan direct door naar het vliegveld voor de de vlucht naar Medan.

Kilometer 0

Dag 6, woensdag 3 mei

Reis Sumatra

Hemelsbreed van West (Pulau Weh Sumatra) naar Oost (Marauke Irian Jaya=Papoea) is Indonesië ongeveer 5100 km lang. Dat is net zover als je in een rechte lijn van Nederland naar Afghanistan zou lopen. 

We hebben vandaag een motor gehuurd en zijn naar het km 0 punt gereden. Hier begint Indonesië en eindigt dit immense land met zijn 17.508 eilanden dus in Papoea. De ene motor een goede en de andere een oud barrel maar er was niets anders. Het resort heeft zelf geen motoren maar bellen lokals van het dorp of ze hun motor willen verhuren. En uiteraard zoals gewoonlijk eerst naar warung voor benzine want de tank is altijd leeg. Na ongeveer 45 minuten rijden zijn we er. En wat we al dachten…een monument van weinig met veel kleding- en eetstalletjes. We jagen de apen weg en nemen een foto. Voordat we weer op de motor stappen en eerst nog wat drinken in een warung. De lucht wordt donkergrijs en na vijf minuten op de gemotoriseerde tweewieler gaat het regenen juist op een stuk weg met alleen bomen en geen huizen. Eerst ff onder een boom en die lekt dus zijn toch maar doorgereden naar de eerste de beste plek met een overkapping. We zijn daar niet de enigen. Het is weer een beetje droog en wij vervolgen onze route naar een wit strand “Pasir putih”. Daar aangekomen zijn we inmiddels weer drooggewaaid. Eerst tanken want dat oude ding van mij is een benzineslurper. Het strand is idd wit zand maar oogt verlaten en slecht onderhouden. Jammer dat ze zo’n mooi strand niet netjes schoonhouden. Er staan wat oude hutjes en er hangen een paar mensen rond en die doen niet veel behalve onderuit hangen. 

We hebben het gezien en gaan 16 km terug naar Sabang, het grootste dorp van Pulau Weh. We eten mie goreng met wat blokjes vis en gaan weer terug naar ons onderkomen. We nemen rust om onze fysieke ongemakken te laten genezen. Eerst bleef ik gisteren met mijn linkerbeen achter de boot hangen met als gevolg een gekwetste kuit en vandaag zag Jacqueline een klein opstapje van 5 cm hoog over het hoofd nadat ze eerst mij had gewaarschuwd…gisteren al...en ging hard op haar plaat….een pijnlijke knie en arm. 

Ik zeg tegen die vrouw van de receptie “ Hebbie misschien een potje rooie verf dan is het handig om dat opstapje te markeren”?

De schouders gaan omhoog met de opmerking dat er geen verf is. Niet zo verwonderlijk want het woord “onderhoud” komt in veel Indonesische woordenboeken niet voor. Het opstapje zal wel ongeverfd blijven totdat er iemand van de staf zijn nek erover breekt. Maar die kans is erg klein omdat zij elke oneffenheid al door en door kennen.

Morgen een rustdag voordat we vrijdag weer de boot en het vliegtuig nemen.

Hopelijk zijn onze pijnlijke plekken weer aan het genezen en we gaan gewoon door!

Bubbels

Dag 5, dinsdag 2 mei, Sumatra

Na een warme nacht, geen AC in de hut, zijn we om zes uur wakker. Ruim op tijd voor het ontbijt vanaf 7 uur. Wij zijn netjes op tijd maar de dames van het ontbijt zijn minder vlug dan wij. Nog niet klaar. Langzaam wordt de tafel voor het buffet gevuld met nasi, gebraden kip, groenten en fruit. De hele aardige dame gezegend met een klantvriendelijke glimlach vraagt ons of we een omelet willen. Nou als je toch eitjes op voorraad hebt doe dan maar een lekker spiegeleitje en dat heet hier een “mata sapi” (koeienoog). Even later komt ze met de gebakken eitjes maar de spiegel is ver, heel ver te zoeken. Wij vragen, ook vriendelijk, of ze ook wat brood heeft want een gebakken eitje op een boterhammetje is toch wel lekker maar helaas geen brood. Dan maar een bordje nasi met kip met een bordje ananas en meloen. Ook lekker. Het is kwart voor negen en we gaan naar het strand want de boot om te gaan snorkelen komt er al aan. De schipper is denk ik van zijn brommert zo in zijn bootje gestapt want hij heeft zijn helm nog op. We hebben de kosten van deze trip kunnen delen met een Russisch gezin. Je komt ze ook echt overal tegen. Zeker het land ontvlucht, dat hebben we maar niet gevraagd. We klimmen aan boord en gaan. Ook de receptioniste van het resort gaat mee om haar vrije dag te vullen. Gezellig! Na een half uurtje varen in de pruttelende herrie van de boot zijn we bij de eerste snorkelspot. Een rotherrie en nu snap ik de helm. Snorkels op en het water in. Weinig vis vandaag. Het koraal valt ook tegen. Na een stief kwartiertje onder water terug op het bootje. Op naar de volgende stek. Ook hier weer weinig vis maar het koraal iets mooier. We zijn verwend want als je in Raja Ampat bent geweest dan valt dit zwaar tegen. Maar we hebben fun en daar gaat het om. Dan de derde spot. Wel meer vis en het koraal mooi en ongeschonden. Er zit verbetering in. Dan nog de laatste stop. De schipper zegt dat hier helemaal geen vis en koraal zit…ehhh…maar wel vulkanische bubbels en dat is bijzonder. We komen aanvaren en zien de bubbels aan de oppervlakte al verschijnen. Het is net of er iemand een scheet laat onder water. Wij het water in en inderdaad het is heel bijzonder om tussen de opstijgende bubbels te zwemmen. Eind goed al goed. Het was een heerlijke ochtend. Om twee uur zijn we weer terug. Het plakkerige zoute water van het lijf douchen en eten in het restaurant want de magen knorren. Na de broodnodige siesta gaat Jacqueline nog even een uurtje langs bij de massagevrouw. Ik houdt het voor gezien en laat me in de hangmat zakken.

Sabang

Dag 4, Sumatra

Nadat we een stevig ontbijt hebben verorberd nemen we om 08.30 een Grab naar de haven en verlaten Hotel Seventeen in Banda Aceh.  Tickets voor de fastboat naar Sabang op Pulau Weh hebben we al online gereserveerd dus we hoeven daar alleen maar de smartphone te laten zien en krijgen de tickets. Het is 45 minuten varen. We hadden een ijskoude AC aan boord verwacht maar dat viel reuze mee, de jasjes konden in de rugzak blijven. We stappen uit en worden zoals verwacht overvallen door mensen die ons willen vervoeren naar onze accomodatie. We slaan deze irritante plakvliegen van ons lijf en lopen verder naar de uitgang. Daar regelen we op het gemak zonder gezoem aan ons hoofd een taxi voor een normale prijs van RP 50.000

We hebben een kamer bij Casa Nemo Beach Resort geboekt. Een leuke hut en uitzicht vanaf het terras met hangmat op zee. Snorkelen kunnen we doen vanaf het strand onder onze kamer. Omdat de ligging van dit Resort nogal steil is, is het wel een uitdaging met zijn vele traptreden. Laten we het maar houden op een goede lichaamsbeweging om de extra reiskalorietjes te verbanden. Na de lunch, Gado Gado met zalige pittige pindasaus, gaan we in de rusthouding en genieten we van het uitzicht en de kabbelende zee. Morgen worden we weer aktief.