Happy Birthday

Zaterdag 16 juni.

Vandaag is het de verjaardag van Jacqueline. Een mooie gelegenheid om een bloemetje voor haar op te halen op de Pak Khlong Talat. De bloemenmarkt van Bangkok. We nemen de publieke waterbus vanaf pier 13 naar pier 8. Daar ligt direct aan de rivier de immense bloemen- en groentenmarkt. Dit is de plek waar handelaren en winkeliers samenkomen. Dit is ook een plek waar de vele soorten bloemenoffertjes worden gemaakt die gebruikt worden in de tempels. Dit wordt in zakjes per kilo verkocht. De takjes van orchideeen per stuk. 

We verlaten dit bloemendoolhof en lopen naar de Wat Saket of “Golden Mountain tempel”. Voordat we daar zijn gaan we eerst een koffiebar binnen om de verjaardag te vieren met koffie en gebak. Heerlijke “cheesecake” met warme vanillesaus. Mmmmmmm.

De Wat Saket ligt boven op een heuvel in een rustige wijk. Driehonderdvierenveertig treden leiden ons naar boven waar we een schitterend uitzicht voorgeschoteld krijgen over Bangkok. Onderweg langs de trappen hangen vele kleine en grote gongs die we regelmatig een slinger geven. Het uitzicht en de gouden boedha’s laten we achter ons en dalen af. Beneden in de straat stappen we in een tuktuk en rijden terug naar pier 7 ook bij de bloemenmarkt. We nemen de waterbus en stappen weer af op pier 13. Onderweg naar het hotel eten we een bordje en pikken we de schone was op. Tegen zessen lopen we naar een 2 km verderop gelegen skybar die we beklimmen via aan draaitrap. Onder het genot van een cocktail zien we de Wat Arun belicht worden bij het vallen van de avond. Het is een prachtig uitzicht over de rivier en de tempel aan de overkant. Als het echt donker is geworden laten we ons door een tuktuk naar Chinatown brengen waar we Thais culinair genieten van kreeft en garnalen. Zalig!

Het Grand Palace

Vrijdag 15 juni,

Zo heel vroeg als gisteren hoeven we er niet uit. Vandaag dus wel tijd voor een gebakken eitje met bacon. Heerlijk! Na het ontbijt nemen we de benenwagen naar het “Grand Palace”, het Koninklijk Paleis dat nog steeds gewoon in gebruik is. Gelukkig waren we er ruim voor half negen als de poorten opengaan. Achter ons groeide de rij wachtenden in een rap tempo. Wat een mensenmassa. Het Paleis en de tempel Wat Phra Kaew liggen op hetzelfde terrein. Hier gelden strenge kleding voorschriften. Benen en schouders bedekt, geen spijkerbroek, geen rokjes, geen korte broek. Jacqueline had haar schouders  bedekt met een omslagdoek maar dit mocht niet dus werd ze doorgestuurd samen met velen naar de shop om een t-shirt te kopen. In de tempels is een omslagdoek nooit een probleem. De tempel Wat Phra Kaew hebben we dinsdag al bezocht maar toen was het Paleis gesloten. Iedereen stormt nu naar binnen bij de tempel dus hebben wij de ruimte om te wandelen rondom het Paleis. Er mag niet naar binnengegaan worden maar aan de buitenkant is het ook prachtig. 

Rond elven lopen we naar pier 9 om de publieke waterbus te nemen. Voor 15 Baht pp kunnen we van de boot af waar we willen. Wij stappen af op pier 1, (central pier). Hier nemen we de Skytrain naar het station National Stadium. Hier staat de enorm grote shoppingmall MBK. En uiteraard gaan we naar binnen om rond te neuzen en koffie te drinken. Het is gigagroot met heel veel winkels. 

Terug met de Skytrain en de waterbus. We stappen af op pier 13 en kuieren door smalle gezellige straatjes naar het hotel. 

We rusten even, ontdoen onze voeten van de sokken en schoenen, schieten onze flipflops aan en een vijftal minuten later zitten we aan een tafeltje bij de buurman. Hij maakt heerlijke PadThai. 

Inmiddels begint het keihard te regenen maar gelukkig zitten wij droog en genieten van ons bordje.

De Dodenspoorlijn

Donderdag 14 juni,

Vandaag geen ontbijtje met een spiegelei en bacon. Wij worden om 7.00 uur opgehaald voor een dagtrip naar de Brug over de River Kwai. We kunnen  wel om half zeven terecht voor een broodje of yoghurt met fruit want het buffet is open vanaf zeven uur. Dan maar een bakkie yoghurt....ook lekker.

De chauffeur van de minibus is op tijd maar het ontbreekt hem blijkbaar aan een goed humeur. “Goedemorgen” staat niet in zijn woordenboek. Het bussie is vol met 12 personen. Om half 10 waren we op de plek van bestemming. Eerst naar het museum en daarna een wandeling over de brug. Om 11 elf uur moesten we terug zijn want dan komt de trein vanuit Bangkok. Wij en nog veel meer toeristen stappen op en sporen langzaam over de brug. Onderweg mooie vergezichten van het Thaise bergachtige landschap. We treinen langs steile afgronden en hoge bruggen. Het is prachtig en ook gezellig met twee vrouwen uit Jakarta. Twee uur later zijn we uitgestapt op een klein stationnetje. Het bussie stond daar klaar om ons naar de lunchlokatie aan een snelstromende rivier te brengen. De lunch was prima. Uitbuiken en weer het bussie in naar een waterval. Niet indrukwekkend. We wandelen daar een uurtje wat heen en weer om vervolgens terug te rijden naar Kanchanaburi om daar het ereveld te bezoeken. Indrukwekkend! Erebegraafplaats Kanchanaburi is een van de drie rustplaatsen voor de slachtoffers van de Dodenspoorlijn. Hier liggen de stoffelijke resten van totaal 6.982 Britse, Australische en Nederlandse (1682) Krijgsgevangenen. 

Het begint te regenen dus tijd om te vertrekken naar Bangkok. Het is saai onderweg en allemaal liggen we te pitten op een paar na die verslaafd zijn aan de de smartphone. Om half zeven waren we terug van een mooie dag.

De benen en het lijf zijn vermoeid. We duiken het zwembad in en trekken een paar baantjes. Opgefrist lopen we een straat verder om Chicken Curry te eten met een grote fles “Chang” bier. Smaakt heerlijk! Morgen weer een dag.

‘The Bridge on the River Kwai’ is de beroemde spoorbrug bij de plaats Kanchanaburi in het westen van Thailand. De brug is onderdeel van de beruchte ‘Death Railway’ welke werd aangelegd in de 2e wereldoorlog tijdens de Japanse bezetting van Thailand. De Death Railway loopt dwars door de provincie Kanchanaburi en de aanleg was vanwege het bergachtig gebied, dichte oerwouden en tropische klimaat niet gemakkelijk. Voor de werkzaamheden, welke duurden van september 1942 tot december 1943, werden geallieerde krijgsgevangenen en dwangarbeiders ingezet. De strategische spoorweg liep van Non Pladuk in Thailand naar Thanbuyuzayat in Birma het huidige Myanmar. Velen van hen (12.500) zijn er door uitputting, ziekte en ondervoeding gestorven. Waaronder ook 3000 Nederlanders uit het voormalig Nederlands-Indië. De betonnen/ijzeren brug is tot vandaag de dag nog altijd in gebruik. Van de oorspronkelijke houten brug is niets meer te zien.

Twee schoonheden

Woensdag 13 juni.

We hebben geslapen als een blok beton van duizenden jaren oud. Niet zo heel raar na een lange dag. Vanmorgen op tijd weer wakker door onze koudmakende wekker aan het plafond. Niet erg, zo zijn we mooi op tijd voor het het ontbijt van 07.00 uur. Een prima ontbijtbuffet. Het doel van vandaag zijn twee prachtige tempels, de Wat Pho en de Wat Arun. Twee schoonheden. 

We lopen langs het Koninklijk Paleis naar de Wat Pho, de oudste en grootste tempel van Bangkok. Wij zijn daar als eersten om 08.00 uur. Heel bewust omdat het dan nog niet massaal druk is. We zoeken direct het paviljoen op met de grote liggende Boedha. Deze  boedha van Thailand is volledig bedekt met bladgoud en is 46 meter lang en 15 meter hoog. Het is prachtig. We kunnen het rustig bekijken zonder gestoord te worden door al die  selfienemende Chinezen. 

Na dit hoogtepunt van de Wat Pho nemen we uitgebreid de tijd om rond te lopen en te genieten van veel prachtige bouwwerken. Het is rond half elf als we het tempelcomplex verlaten. We lopen naar de pier aan de rivier. Hier maken we gebruik van een overzetbootje naar de overkant waar de oudste tempel van Bangkok ligt te pronken, De Wat Arun, de Tempel van de Dageraad ligt direct aan de oever van de Cao Phraya River en is versierd met handgemaakte bloemmozaieken. Hiervoor is oud, gebroken Chinees porselein gebruikt dat jaren geleden overboord is gegooid door boten vanuit China.

We steken voor 4 Bath pp de rivier over. We stappen van het pontje maar nemen eerst een koude koffie. We doen het rustig aan om daarna naar de tempel te lopen. Het is heel mooi. Ook hier nemen we uitgebreid de tijd om ‘m te bewonderen. Na een uur of zo terug naar de rivier. We vinden het leuk om met een longboot door de “klongs” van Bangkok te varen. Na een stevige prijsonderhandeling stappen we aan boord en pruttelen een uur door de kanalen. We hebben afgesproken dat we afgezet worden aan de kant van de Wat Po. Totdat we daar aanmeren. We stappen van boord en worden door een visachtige vrouwenstem gesommerrd om 30 Bath pp te betalen omdat de aanlegsteiger privé is. Onze nekharen schieten overeind. Dat doen we niet mevrouw! We stappen terug op de boot en varen naar de overkant en nemen daar weer het pontje voor 4 Bath. 

We lopen weer terug langs het Paleis. Hordes toeristen met parapluutjes  komen ons tegemoet. Wat een drukte! Daarom zijn we zo vroeg van huis gegaan. We duiken een eethuis binnen. Oh wat lekker...het is koel. Onze bezweten lijven komen tot rust onder het genot van wat loempias en een tonijnsalade. Ik moet nodig naar het toilet. Die is er niet. Genieten van het eten met drang is niet prettig. Ik ga het eethuis uit en loop naar de naastgelegen bouwput en zoek een plekkie op achter een grote berg puin. Ik ben klaar als de toepende bewaking naar me toe komt met de mededeling dat ik 500 Bath moet aftikken. “Tomorrow” en ik geef hem een hand. De lunch was heerlijk.

Terug naar hotel voor de broodnodige middagdut. We zijn weer uitgerust en “pakken” een tuktuk naar Chinatown. Dit bruisende deel van Bangkok is in de avond  één grote vreetschuur. Overal heerlijke eetgeuren en stalletjes met verse vis en “seafood”. Wij hebben ons te goed gedaan met een op zout gegrilde vis met gebakken rijst en een grote fles bier