Kamer no. 9

18 jan. 2015

Hoe moeilijk is het soms om niet een beetje boos te worden en wel vriendelijk te blijven?

Gistermiddag waren we even in Kota Saparua. We zijn bij Penginapan Mandiri binnengestapt om te kijken en te informeren naar een kamer en prijs. Een schone kamer met prima bedden en een prachtig uitzicht over de baai. En dat voor RP 110.000 incl. 's morgens een stuk cake met thee of koffie. We hebben de kamer no. 9 gereserveerd omdat deze kamer geen ac heeft en wel een ventilator. Wij hoeven geen ac want Jac. is al verkouden. We gaan weg, reservering gedaan. Wij "sampai besok" de jongen en meisje met een glimlach achter de receptiebalie "sampai besok" (tot morgen).

We hebben vanmorgen onze biezen weer gepakt. De penginapan "Mahu Lodge" is erg stil en de prijs inclusief dinner is absoluut niet in verhouding met de kwaliteit. Het avondeten is niet echt geweldig en dat voor RP 350.000 samen. We zijn om 10.00 uur naar de doorgaande weg gelopen. Het dorp Mahu is volledig katholiek en dan zit iedereen op zondag in de kerk. Het zingen uit volle borst was duidelijk te horen. We moesten wachten op een ojek, angkots rijden er helemaal niet, totdat de kerkdienst is afgelopen. Een vrouw die tegen elven uit de kerk kwam in haar zondagse kleren heeft voor ons twee ojeks naar Saparua Kota geregeld. 

We worden om tien voor half twaalf afgezet bij Mandiri en lopen de trap omhoog. 

Wij "selamat siang", 

het meisje en de jongen achter de balie "selamat siang".

Wij vriendelijk: "hebben jullie een kamer?

Zij: "neen we zijn volledig volgeboekt"?

Wij vriendelijk: "maar we hebben gisteren gereserveerd!"

Zij: glimlachend zwijgend terwijl het meisje haar rechterhand op het voorhoofd slaat.

Wij nog steeds vriendelijk: "weten jullie het niet meer dat we hier gisteren waren en de kamer hebben gereserveerd?"

Zij: knikkend en glimlachend zwijgend.

Wij veel minder vriendelijk: "hebben jullie kamer no. 9 niet vrijgehouden, jullie weten toch dat we vandaag zouden komen?"

De jongen: "gisteravond kwam er iemand en hebben de kamer aan hem gegeven"

En toen kon ik me niet meer beheersen en schoot uit mijn slof.

Zij: glimlachend zwijgend.

Wij zijn gaan gaan zitten met de opmerking "we willen de kamer want we hebben gereserveerd".

Achter de balie werd onderling zachtjes gesproken, ook met een vrouwelijke gast, hangend op een soort barkruk, uit Ambon die zich eemee bemoeide.

Wij weer vriendelijk "en...hebben jullie al een kamer?"

Zij: glimlachend zwijgend.

Jacqueline: "misschien niet no. 9 maar wel een andere kamer met ac?"

Zij: glimlachend zwijgend.

Om gek van te worden dat gezwijg maar we bleven vriendelijk en rustig wachtend. Jacqueline binnen op een stoel en ik buiten om af te koelen in dik dertig graden op de soort barkruk waarop de vrouw uit Ambon zat.

En ineens zegt de jongen: "om twaalf uur checken mensen uit en hebben we een kamer".

Het is nu tien over half twaalf dus dat is geen probleem. Maar waarom zegt ie dat niet meteen want achteraf kwamen er vijf kamers leeg om twaalf uur. Nadat een kamer met ac werd verlaten ging ie even daarna flink aan de schoonmaak. Zelfs de ac werd grondig gesopt. Doorgezweten en glimlachend overhandigd hij de sleutel van kamer no. 14 met ac voor een prijs van RP 132.000 per nacht. Wij: "vriendelijk terima kasih" en we glimlachen terug. We blijven hier drie nachten. Morgen gaan we het eiland verkennen. Vandaag valt er niets te beleven. Het is een echte zondag, alles gesloten, ook de rumahs makan. Gelukkig is wel vanmiddag de supermarkt een paar uurtjes open zodat we wat te eten kunnen scoren. We gaan op het terras zitten en genieten van het uitzicht.

Het is en blijft soms een moeilijk land omdat de mensen vaak niet duidelijk zijn. Of ze zeggen maar wat of ze weten het niet of ze zeggen helemaal niets en zwijgen. Wij schudden dan ons hoofd, we puffen en gaan gewoon verder. Maar soms zoals vandaag is het moeilijk om rustig en vriendelijk te blijven. Morgen weer een dag. 

Wachten onder kerktijd op een ojek

Uit volle borst wordt er gezongen

Saparua Kota, volledig uitgestorven op zondag

De vriendelijk zwijgende jongen van de receptie

Kamer no. 14 vanuit de binnenkant gezien

Onder: het uitzicht vanaf het achterterras

Mahu (Saparua)

17 jan. 2015

Het is 05.00 uur en de wekker zoemt. We moeten al vroeg uit de doorgezakte veren. Masohi was een tussenstop omdat er gistermiddag geen boot meer ging naar Saparua. Vandaag gaat de speed om half zeven. Rino, een jongen die in "Hotel" Irene werkt heeft voor ons een ojek geregeld. Om tien over zes naar de steiger. Eerst Jacqueline en daarna heeft hij mij opgehaald. Er ziten daar een paar mensen maar verder is het muisstil en nog geen boot te zien. Inmiddels begint het te donderen in de lucht. Het wordt donkergrijs. Er komen al meer mensen. Het is rond half acht als er betaald moet worden bij een klein armetierig hokje met afdak om droog te zitten. We hebben drie keer de prijs gevraagd, één keer in de penginapan en twee keer bij de wachtende mensen en we kregen als antwoord RP 65.000 per persoon. Wij moesten aan het loket betalen RP 60.000 pp. Volgens ons weten ze het zelf niet eens wat de prijs is. En dat zijn dan mensen die regelmatig deze boot nemen. De tickets komen later want die worden hergebruikt. Als de boot komt dan komen ook de geplastificeerde tickets. Tegen achten is de boot daar en wij ontvangen de kaartjes. Om kwart over acht vertrekken we met een afgeladen boot naar Saparua. Inmiddels is het gaan regenen. De zee is vlak maar het regent hard. Als we na anderhalf uur varen bij de steiger van het dorpje Ihamahu aankomen regent het keihard. We gaan in de regen van boord en lopen de pier af naar het dorp. Het water gutst uit de hemel. Daar worden wij in onze groene dun plastic poncho's aangesproken door een ojekrijder in een donkerblauw stevig oliepak. "ojek, ojek?". Ons plan is naar de verder gelegen penginapan Putih Indah Lease in Kulur te gaan maar door het slechte weer besluiten we het dichterbij te houden naar Mahu Lodge in het gehucht Mahu. In de stromende regen achter op de motor in tien minuten naar onze slaapplek. De ojek gaat terug naar de haven om Jacqueline op te halen en ik sta als een verzopen kat te druipen bij de receptie. Mijn hoedje is doordrenkt en hangt slap over mijn oren. Er is niemand te bekennen totdat ik een mannenstem hoor. Een aardige man spreekt mij aan en hij blijkt de eigenaar Paul te zijn. Hij heeft een goede kamer voor ons inclusief het eten voor RP 175.000 pp/per nacht. Het regent nog steeds. Dan komt de andere verzopen kat achter op de motor het terrein van Mahu Lodge opgereden. Samen druipend maken we kennis met de eigenaar en zijn zoon die de kamer in orde gaat maken. De enige gast op dat moment is een vrouw uit Frankrijk. We nemen een kop koffie, kletsen met haar en vullen de formulieren in. Het druppelt nog steeds. Het is zo'n typische regendag waarbij er niet veel valt te ondernemen. Maar zie daar in de loop van de middag klaart het weer op en hebben we de angkot naar Saparua Kota genomen. Het wegdek is slecht. Veel gaten en kuilen. In Kota even rondgelopen en een paar Penginapans bezocht. We hebben een prima plek gevonden voor weinig en er is meer reuring daar. Waar we nu zitten is mooi maar heel erg stil. Dus gaan we morgen verkassen.

Wachten op de speed

We ziten en we gaan

In de stromende regen van boord in Ihamahu

Masohi

16 jan. 2015

We verlaten het prachtig gelegen Sawai. Gisteravond hebben we al betaald. De baas PakAli was er niet maar zijn zoon gaf ons het bonnetje waarop stond 3 1/2 nacht. We kwamen daar aan met de kano om half vijf in de ochtend en daar rekent hij een halve nacht (RP 250.000) voor. We leggen de jongen uit dat we dat niet doen en dus betalen we 3 nachten. Hij begrijpt het glimlachend en wij betalen drie nachten. De Kliang is een Toyota Avansa geworden. Een auto waarbij men per stoel betaalt noemt men hier altijd een Kliang. Om half acht stond de chauffeur voor onze neus maar voordat we vertrokken was het een vijftien minuten later. Jam karet. Wij zaten comfortabel op de achterbank. Op de voorstoel nam een jonge vrouw plaats met haar 4 maanden oude baby. Dit kleine murmel droeg nu al hoofddeksel zijnde een soort voorloper van de hoofddoek, zeer geschikt om mee te doen met de hoedenparade op Prinsjesdag. Menig politica zou jaloers kunnen worden op zo'n hoofdtooi.

We rijden heel langzaam over de smalle strook beton in het dorp Sawai. Hier en daar stopt hij om een kartonnen doos, een plastic zak of een enveloppe voor de post mee te nemen naar Mansohi. De bagageruimte zit vol en we gaan. Na een paar kilometer stopte hij weer. Een op het oog oudere man staat te wachten en vraagt: "Mansohi"? De chauffeur knikt en de man gebaart mij op te schuiven naar het midden. Ik ben niet zo moeilijk dus ik schuif op en kom bovenop een stang tussen de twee achterbankstoelen te zitten. Zó...dat wordt een feest gedurende drie uur. De man wilde persé naast mij. Hij is moslim en dan staat blijkbaar het geloof niet toe om naast een vreemde vrouw te gaan zitten. Later in een gesprek blijkt dat hij 53 jaar is, twee vrouwen heeft....dat mag wel....en dat hij regelmatig een vriendin opzoekt....dat mag wel en hij heeft zeven kinderen...dat mag altijd. Vreemdgaan is heel gewoon maar naast een onbekende vrouw zitten dat kan niet maar misschien liggen wel. We weten het niet, en we willen het ook niet weten, het zal wel. Nu weten we ook waarom die man op de heenreis in de bus naar Sawai ook niet naast een vrouw wilde zitten en daarom een plastic krukje kreeg voor het gangpad. De afgelopen dagen hebben we al ontdekt dat het doeriantijd is. Ook in de auto ruiken we met regelmaat die rotlucht. En wij maar denken dat het van buiten komt. Nee hoor, in de bagageruimte van de auto ligt een kartonnen doos die is meegegeven door een dorpeling. In deze doos zit niet alleen een doerian maar ook een legertje kleine zwarte mieren. "Jac. krab eens op mijn rug want er zit er weer eentje". We rijden al anderhalf uur met die meurende vrucht en we doen een kleine stop. Lekker, frisse lucht! Voor mij een geschenk uit de hemel want mijn achterwerk voelt alsof ik uren op een half afgebroken reling van een brug heb gezeten. Na een klein kwartiertje, de baby heeft weer een schone broek gekregen, gaan we weer. Nog anderhalf uur te gaan. De gevoelloosheid van mijn zitvlak neemt weer toe. Door wat heen en weer te schuiven en proberen te slapen hebben we de eindbestemming bereikt. Wij hebben een prijs te horen gekregen van RP 125.000 pp. Eerst stapt de vrouw met de baby uit, betaalt RP 100.000 en later stapt ook de man uit en betaalt ook RP 100.000. We geven aan dat we bij Penginapan Irene willen slapen. Hij stopt daar en wij stappen uit. Ik betaal hem RP 200.000 en zeg dat dit de lokale prijs is. Een glimlach ontvouwt zich en hij neemt het geld aan zonder iets te zeggen. En weer hebben ze geprobeerd ons meer te laten betalen dan de lokale bevolking. Jacqueline gaat even een kijkje nemen bij de kamers en ik laat de bloedsomloop van mijn zitvlak weer op gang komen en neem onze rugzakken uit de auto. De mieren zitten gelukkig alleen aan de buitenkant.  Met een spuitbus hebben we ze geëlimineerd. 

De doos met die stinkende doerian werd meteen op straat gezet. De mieren werden er afgeslagen en hij werd weer teruggezet in de auto voor verdere aflevering. De kamer voor één nacht is acceptabel. RP 154.000 met fan en mandi. En wat we nog niet eerder op deze reis meegemaakt hebben is dat we ons moeten laten registreren bij de Politie. Dit kost RP 20.000 per persoon. Als dit niet gebeurt en het Guesthous krijgt controle, moeten ze een boete betalen van RP 1 miljoen. Uiteraard willen wij geen problemen veroorzaken en geven een kopie van ons paspoort en KITAS (Visum). Een meisje van het Guesthouse regelt het voor ons. Na een bordje lekker eten in een Rumah Makan aan de overkant zijn we teruggelopen voor de dagelijkse siesta. Morgen om 06.30 uur nemen we de  public speed naar Ihamahu op Pulau Saparua.

Een laatste blik op drie vrouwen uit Sawai. Zij blijven zitten en wij gaan weer.

Onder: een mooie voor de hoedenparade

Sawai (Seram)

15 jan. 2015

Het is onze laatste dag in Guesthouse Lisar Bahari in Sawai. Het is momenteel hier erg rustig want we zijn de enige gasten. Voor Jacqueline is het een welkome rustdag want ze is behoorlijk verkouden maar haar darmen protesteren niet meer. De zee heeft een kleine golfslag die het snorkelen er niet leuker op maakt. Geinspireerd door het opdoemen van een schildpad recht voor ons terras ga ik toch het water in.

Januari is niet de beste tijd van het jaar integenstelling tot wat er in de boeken staat. De beste tijd om te duiken en snorkelen is september en oktober want dan is de zee als een spiegel. 

Sawai is een klein moslimdorp gelegen aan een baai van de Seramzee. Een deel van het dorp is gebouwd op het land aan de voet van het oerwoud en een deel is gebouwd op palen in zee. De ruimte op het land is op vandaar dat men ook in zee de huizen bouwt. In het dorp zelf is een kleuterschool en een lagere school. Naar de middelbare school gaan de kinderen met een bootje naar een dorp verderop. Om half acht vertrekken ze en komen om een uur of één weer terug. In de middag is er geen school. Het meest opvallende van Sawai is de centrale wasplaats. De gehele dag staan de vrouwen hier de was met de hand te doen en enpassant zichzelf. Als je hier als meisje bent geboren en je blijft in het dorp dan is haar lot de wasplaats, koken en kinderen krijgen. Dit openluchtbadhuis wordt gevoedt door een bron uit de bergen. Men leeft hier hoofdzakelijk van de visvangst en de vruchten uit de bergen. Momenteel is het doeriantijd en dat is overal te ruiken en te zien. De mensen eten ze graag omdat ze het lekker vinden en ze zijn goedkoop en gemakkelijk verkrijgbaar.  De bomen hangen er vol mee. Ze maken er ook koekjes "doldol" van die ze niet bakken maar drogen in de zon. Tijdens een wandeling door het dorp geproeft maar wij vinden ze niet lekker. Afgezien van de geur vinden wij de doerian überhaupt al niet echt lekker. Het dorp heeft ook een grote schaduwkant die Indonesië eigen is. Alle afval wordt in zee gedumpt. Achter onze hut zit een vrouw bananenbladeren te knippen en het afval gaat direct de zee in. Verderop zitten ze doerians van de schil en pit te ontdoen en ook dat verdwijnt weer in zee. Onder onze hut door drijven ze rIchting de zee. Dobberend geven ze met regelmaat hun doordringende geur af dat via de kieren van de houten vloer onze hut binnendringt. Dag en nacht...maar alles went, voor een paar dagen, ook deze rotlucht. Net voorbij het openluchtbadhuis is een klein bruggetje en daar ligt in een sloot verbonden met de zee bizar veel afval. Walgelijk! Men heeft er hier absoluut geen benul van wat het betekent om alles in zee te dumpen. Men leeft vandaag en morgen zien ze wel weer! De huizen op palen hebben een gat in de vloer en......ploep alles in zee.

Het is niet aan te raden bij de huizen te snorkelen. Bij het Guesthouse is dit nu er bijna geen gasten zijn geen probleem. We komen hooguit die van onszelf tegen.

Morgen gaan we met een Kliang (een auto waarbij je per stoel betaalt) naar Masohi aan de zuidkust. Vanaf deze plaats gaan we met de boot naar Saparua, één van de Lease Eilanden. (de uitspraak is niet lies maar lé-asse). 

Info

Het Guesthouse Lisar Bahari is de enige accomodatie in Sawai. De ca. 25 kamers zijn gelegen in vier grote hutten op palen met een terras gericht op zee. Met er tussen een aanlegsteiger. Het niet echt geweldige koraal ligt voor de deur. 

Kamers met een tweepersoons bed of twee aparte bedden met een prima matras. Alle kamers hebben een eigen badkamer met douche. Zoet water.

Prijs: RP 250.000 per persoon/per nacht incl. drie heerlijk klaargemaakte maaltijden die gebracht worden bij de kamer waar een tafel staat met thee, koffie en een kan met warm water. In de middag wordt er snacks zoals donuts gebracht.

Contactpersoon: PakAli 085215350219

Prijs snorkeltrip: een volle dag RP 750.000 per boot en een halve dag RP 400.000 en dat is vrij duur.

Snorkeluitrusting is aanwezig maar beter is om je eigen te gebruiken.

Wij betaalden voor de laundry: RP 30.000 voor ongeveer twee kilo. 

Kliang naar Masohi: RP 125.000 per persoon

Onze kamer ligt op het voorste puntje

De wasstraat

Van deze doerianpap maken ze de koekjes

Drogen in de zon 

Kampung Sawai aan de voet van de jungle

Onder: de schildpad niet meer gezien

Pantai Ora

14 jan. 2015

Na de vermoeiende maar wel bijzondere nacht in de kano hebben we het gisteren rustig aan gedaan. Genieten van het uitzicht. De lunch met een grote vis en allerlei bijgerechten en het avondeten met kip waren heel erg lekker. De Ibu die dit heeft klaargemaakt krijgt van ons een pluim. De dag hebben we volgemaakt met een kleine wandeling door het dorp. De stroomvoorziening is hier van zes in de avond tot zes in de ochtend. Om naar het toilet te gaan heb je hier geen zaklamp nodig. 

Vanmorgen waren we weer redelijk uitgerust van ons nachtelijk avontuur en zijn we met een klein speedbootje naar Ora Beach gegaan. De Ibu die de gisteravond de kip heeft klaargemaakt krijgt een kleinere pluim dan gemeld omdat Jac. Vandaag de weg naar de pot al vaak heeft moeten vinden en dan is het nog maar tegen negenen. Ondanks dat gaan we daar toch kijken en snorkelen. Volgens de boeken en internet staat hier een prachtig Eco Resort. We stuiteren in het kleine speedbootje in een kwartiertje naar de aanlegsteiger van het resort. Het is een prachtige plek aan het strand met idylisch in het water gelegen houten hutjes. Het water vanaf het bootje en de steiger oogt niet echt helder maar we gaan toch onder water kijken. We gaan erin en inderdaad het zicht is niet geweldig. Het koraal is niet onaardig en er zit behoorlijk vis. We zien zelfs een grote mooi gekleurde headbumper parotfish en een kura kura (schildpad). Het is helaas te troebel om strakke foto's te maken. We gaan eruit en lopen wat rond op het resort. Na het zien van een berg gedumpt afval hebben we direct het voorvoegsel Eco geschrapt.

Ook een reden om dat te doen is nadat Jacqueline naar het toilet was geweest. Het hurktoilet lag vol met stenen en rotzooi. Jac. wees de dame in het restaurant erop en die antwoordde: "Doe het maar op de vloer en gooi er maar een emmer water overheen". Zo gezegd, zo gedaan. Geen Eco kwaliteit maar wel een Eco-prijs: een tweepersoonshut in het water voor RP 600.000 per persoon/per nacht incl. drie maaltijden. Dat is dus samen RP 1.200.000. Veel te duur! De zee wordt ruwer en we besluiten terug te stuiteren naar onze hut. Jac. geeft de jongen aan het was rustiger aan te doen. Hij lacht en blijft gewoon op volle kracht doorvaren. We zitten nog geen kwartier bij onze hut, het is 12.00 uur, en het middageten wordt al gebracht. Gisteren was het half twee en nu twaalf uur. Een typisch gevalletje van jam karet (rekbare tijd...oftewel...we kijken niet op een uurtje).

Gebakken vis. Boontjes met rode pepertjes. Vissoep. Rijst en nog een andere onbekende groente.

Ik heb heerlijk gesmikkeld terwijl Jac. met toeterende darmen toekeek. Zij besloot toch maar haar bedje in te kruipen. Ik vermaak me wel met het eindeloze uitzicht op zee. Morgen is ze hopelijk beter en kan ze weer meeeten. 

Onderweg maar Pantai Ora

De met de pootjes in het water gelegen hutjes van Eco Resort Ora

Niet Eco waardig

Onder: door het troebele water helaas geen strakke foto van deze schildpad