Dag 6, terug in Manila

 Zaterdag 3 mei 2012 op de Filipijnen

De avond van mei de tweede in Vigan is heel sfeervol. Het straatbeeld laat ons denken aan de spaanse zwoele zomeravonden die we vaak mee hebben mogen maken. Stoelen en tafels op straat met etenden en kletsende mensen. En de gekleurde fonteinshow is zeker een reden des te meer om een avond in Vigan te verblijven. Het is zatermorgen 3 mei en we vertrekken weer uit Vigan. Na het karige ontbijt in het fijne sfeervolle hotel Salcedo met een prima heel ruime kamer, rijden we richting de kust. We hebben 413 km voor de boeg over het algemeen vlakke wegen langs de westkust. De bergen vermijden we en dat kost ook veel te veel tijd. We doen een stop langs de snelweg voor het toilet, een broodje worst en een blikkie koude koffie. Een waar langsdewegmenu. Het is heet! We rijden door het havengebied wat het meest criminele en gevaarlijkste deel van Manila is. Hier moet je altijd je raampje van de auto dicht houden!

Raampje dicht houden

Om 15.00 uur zijn we terug in Manila, nog heter! Jon (niet John zoals eerder geschreven) heeft ons toegezegd als toetje op een paar fijne dagen met elkaar, nog enige highlights in Manila te laten zien. Als eerste rijden we naar het erg oude Spaanse fort met een prachtig plein en museum. We lopen wat rond, het museum vinden we minder, en steken de straat over naar de oudste kerk, de Kathedraal, van Manila wellicht ook van de Filipijnen. We geven Jon een appie en hij pikt ons weer op en rijden naar de Venice Grand Canal Mall in de wijk BGC (Bonifacio Global City) omdat het een heel bijzondere Mall is. Niet de winkels want die zijn in dit soort Malls allemaal hetzelfde maar het geheel is gebouwd in Italiaanse stijl met als voorbeeld Venetië compleet met een kanaal en gondels. Heel erg leuk. Jon pikt ons weer op om naar het “Manila American Cemetery and Memorial” te rijden. Jon zat lange tijd in het leger en met zijn militaire ID die nog steeds geldig is en dat ze hem daar kennen, kunnen we zo het terrein oprijden langs de velden naar het Museum. Dat scheelt een heel eind lopen. Deze militaire begraafplaats ter ere van de gevallenen tijdens de Tweede Wereldoorlog is perfect onderhouden. Eerst door de Amerikanen en tegenwoordig door het Filipijnse leger. De groene velden van totaal 152 hectare met de 17.202 witte kruizen zijn indrukwekkend. Daarnaast is er ook een gedenkteken voor de niet geindentificeerde militairen die gevallen zijn. Helaas is het al kwart voor vijf en dat is tegen sluitingstijd van 17.00 uur. We hebben dus maar iets van een kwartier en dat is te kort om in het Museum de expositie met films en foto’s van wat er zich heeft afgespeeld in WO II in de Filipijnen, goed te bekijken en in ons op te nemen. Erg jammer. Jon brengt ons weer naar het hotel St. Giles Makati. In de avond sluiten we de eerste week van onze reis af met een overheerlijk diner in een Spaans restaurant. Morgen brengt Jon ons naar het vliegveld voor de vlucht naar Coron op het eiland Palawan en dan laten we het eiland Luzon achter ons.  

Manila American Cemetery and Memorial

https://youtu.be/_gVpJkr4GAU

152 hectare groot

17202 kruizen…indrukwekkend

https://youtu.be/erPpOoMHvng?si=o9C6LxV14iYh4kbX

De afsluiting van de eerste week

Venice Grand Canal Mall

De Kathedraal van Manila

Het Spaanse fort

Dag 5, in de Kalesa

Vrijdag 2 mei op de Filipijnen

We slapen in het hotel Masferre Inn in Sagada. Niet alleen wij maar ook een bus met 32 Polen is daar neergestreken. Daar is niks mee maar het is een drukke bedoening bij het ontbijtbuffet. We nemen een snee vers brood, een eitje en zelfgemaakte jam. Een bordje met stukjes verse ananas en koffie maakt het compleet. Halverwege ons ontbijt moeten we nog wel even onze bagage verplaatsen anders zou het zomaar kunnen verdwijnen in de Poolse bus. Half acht is John er en rijden we weg naar Vigan. Het is 175 km verder naar het noordwesten. Halverwege doen we stop op een hooggelegen punt met een prachtig uitzicht. We strekken de benen, eten en drinken wat en we gaan weer door naar de historische plaats Vigan, bijna aan de kust.

Vigan, gesticht in de 16e eeuw (1572) is het best bewaarde voorbeeld van een geplande Spaanse koloniale stad in Azië. De architectuur weerspiegelt de samensmelting van culturele elementen van elders in de Filipijnen, uit China en uit Europa, wat resulteert in een cultuur en stadsbeeld die nergens in Oost- en Zuidoost-Azië hun gelijke kennen.

We zijn er rond lunchtijd. We checken in bij het Salcedo Hotel. Een mooi gerestaureerd koloniaal gebouw. De kamer is lekker ruim met 2 grote bedden. Dus weer geen lakengevecht. Na de check-in gelijk door naar een lekker simpel eettentje: chorizoworstjes met een gebakken eitje en rijst. De worstjes zijn van de streek en worden Longganisa genoemd. Deze worst onderscheidt zich van andere Filipijnse worsten door het gebruik van lokale suikerrietazijn en de kleine knoflook uit Vigan. 

Om twee uur staat onze lokale gids Albert in de lobby van het hotel. We gaan een rondrit maken in een Kalesa. Dat is een kar op twee wielen getrokken door een Kalesapaard. We stappen op en hobbelen naar de eerste stop, het nationaal museum. Tja, het is een oud gebouw met veel oude meubelen en schilderijen aan de muur. Na een half uur stappen we weer in de Kalesa en rijden naar de pottenbakker, onze tweede stop. Een uitstervend ras maar één overgebleven pottenbakjer laat ons zien hoe ze dat in Vigan doen. Leuk zo’n potje! We rijden naar het einde van de tour. We stappen af of uit, het is maar hoe je het ziet, en we bedanken de gids. Tijd voor een biertje met John de driver. We lopen nog wat rond en eten een mexicaans bordje en lopen terug naar het hotel. Vanavond is er een fonteinenlichtshow op de Plaza en doen we een wandeling door de verlichte straten. Morgen terug naar Manila en dan hebben we het gezien in Luzon, één van de drie hoofdeilanden van de Filipijnen. Het is acht uur

Opstappen valt niet mee

De pottenbakker

De oude vrouwengevangenis

Dag 4, Hangende doodskisten

Donderdag 1 mei 2925, onderweg op de Filipijnen

Ondanks het dunne matrasje hebben we toch goed geslapen. Na weer een ontbijtje met een spiegelei en goeie koffie stappen we in de auto naar het 80 km verderop gelegen Sagada. Het weer is prachtig, veel zon en koele bries in de bergen. Na een kwartiertje doen we de eerste stop bij een prachtig viewpoint. We gaan verder op onze route naar Segada via Bontoc want hier bezoeken we het Bontoc Museum. In dit museum krijgen we een goede indruk, middels veel foto’s aan de muren en houten beelden, hoe de mensen hier traditioneel leefden. Hup weer in de auto en 2 uurtjes later zijn we in Sagada. Voordat we gaan inchecken lopen we met een gids een leuke wandeling. Het bijzondere van deze wandeling is dat we naar de hangende doodskisten gaan. Heel bijzonder! Dit deden ze om de doden te beschermen tegen de wilde dieren. Nadat in begin 1900 een hond met een arm uit een doodskist thuis kwam, heeft men besloten dit gaan doen. De laatste kist hebben ze aan deze rotswand nog in 2010 gehangen. In de tijd vóór de spaanse verovering om Sagada te beschermen werden de indringers onthoofd. De koppensnellers van Sagada deden dit dus uit bescherming en niet voor consumptie. De laatste foute figuur is onthoofd in 2012. Daarna is het afgeschaft. Na de wandeling terug, via de mooie bijzonder gebouwde kerk naar parkeerplaats waar John staat te wachten om ons naar het hotel Masferre Inn te brengen. Het hotel is een klein stukje verderop. We krijgen een mooie kamer met twee grote bedden. Top en dan hebben we geen lakengevecht. We gaan direct naar het restaurant in dit echt leuke hotel want we zijn lichtelijk hongerig. De lunch met twee soorten rundvlees en aardappelpuree smaakte prima. Wel hadden we een biertje nodig om het door te spoelen maar dat was meer van de dorst.

Het middagprogramma bestaat uit het bezoek van twee grotten. We rijden naar de eerste Cave, de Lumbiang Burial Cave. De gids van vanmorgen staat al te wachten. Hij is op de motor daarheen gereden. Na de aanmelding lopen we via steile traptrede naar beneden naar de ingang van de grot. Hier kijken we op een grote rotswand met veel opelkaar gestapelde doodskisten. De naam is niet voor niets Burial Cave. We blijven hier niet lang want het is hier een dooie boel. Dit was het bezoek aan een niet echt bijzondere grot maar de middag is nog niet voorbij. We klimmen via dezelfde stenen treden terug naar de ingang. Opnieuw in de auto en een stuk verderop ligt de Sumaguing Cave. Deze grot is wel heel spectaculair. Ik daal af met de gids de donkere grot in. Met waterschoenen aan de voeten en een lampie op het hoofd want het is daar nat en donker. Jacqueline gaat niet mee want die is niet zo van de grotten. We doen de eerste twee gedeelten. De derde is een optie maar die doen we niet omdat we dan moeten zwemmen. En volgens de gids is het tweede deel het mooiste. En dat blijkt ook zo te zijn. Het eerste deel is over rotsblokken steil naar beneden. Het is een beetje druiperig nat. Dan komen we in het tweede deel. Hier doen we onze schoenen uit want er is veel water. Op blote voeten hebben we meer grip op de natte maar wel stroeve stenen omgeven door stromend ijskoud water. De bruine stenen zijn stroef en de witte zijn spekglad. Dus lopen we alleen over de bruine. Het is echt geweldig! We gaan niet verder dan de ingang van het derde gedeelte want daar ga je tot je middel in het water en dat willen we niet. Na het maken van mooie foto’s gaan we terug. We hijsen ons via een blauw touw met knopen omhoog om op het hogere plateau te komen. En dan nog een steile klim en nog een stuk klauteren over rotsblokken en we zijn na een dik uur weer terug bij de ingang. Daar staan Jacqueline en John al te wachten. We bedanken de gids met een fooi en rijden terug naar het hotel want het is mooi geweest voor vandaag. Vanavond rust en morgen een reisdag naar Vigan. 

De gastvrije bevolking in een bergdorp bij de rijstterrassen

De hangende doodskisten van Sagada

Veel mooi rijstterrassen

De Anglicaanse kerk van Sagada

Hele oude kisten in de “Burial cave”

In de schitterende Sumaguing Cave