Zwembad

Soms kruipt het bloed......heel af en toe kriebelt het maar dan enkel als het echt nodig is. Ik heb gisteren opgepakt wat wij jarenlang in Spanje hebben gedaan. Zwembadonderhoud.
Omdat het filtersysteem van ons zwembad zijn werk niet naar behoren uitvoert ben ik gisteren het pomphuis ingedoken om het filterzand uit het filter te peuteren. Uit ervaring weet ik dat het een rotklus is en zeker als het in een put onder het waterniveau is. Het is al erg heet en zweterig in de tropen maar in zo’n put tikken de zweetdruppels dubbel. Nadat het oude zand eruit is gehaald hebben we er geen nieuw zand erin gedaan. Er is een innovatieve manier on het water te filiteren. Geen zand maar fiberbollen. Veel lichter in het verwerken en de filteropbrengst is veel hoger. Zand filtert maximaal 40 micron en fiberbollen 10 micron.
Ik heb ze in China online kunnen kopen. De bestelling werd na 9 dagen keurig thuis afgeleverd. Een zak fiberbollen Van 700 gram staat gelijk aan 25 filterzand. Het is ook duurzamer. De pomp verbruikt minder energie omdat de tegenwerking van fiberbollen lager is dan van filterzand. Het zwembadvuil wordt eenvoudig vastgehouden. Ook het minuscule vuil en vetten. Het backwashen hoeft minder vaak en ook korter te gebeuren. Eens per jaar de bollen uit het filter halen en een extra wasbeurt geven in de wasmachine zonder zeep en dan zijn de bollen weer fris en fruitig.
Samen hebben we deze klus in een dag geklaard inclusief koffie, drink en eetpauzes en uiteraard de dagelijkse siesta.

Slachtoffers van de zee

Soms is het niet leuk om over het strand te wandelen. Er zijn dan van die dingen die we liever niet zien. De natuur en ook de zee regelt leven en dood zelf maar helaas wordt de dood vaak een handje geholpen door plastic soep die ook regelmatig aanspoelt.

Rondje tuin

De regentijd is aan het voorbij gaan. Nu is het mooie moment dat de orchideeën door het maandenlange verse water prachtig in bloei staan.

De Mythe

De Mythe dat Balinezen niet ziek kunnen worden van Corona bestaat, ondanks grote borden, in ons dorp nog steeds. Na 6 weken afwezigheid hebben we onze ochtendwandeling weer gedaan. Ruwweg geteld...van de twintig mensen die wij tegenkwamen droegen er drie een masker (mondkapje). We wilden bananen kopen in de warung maar we zijn doorgelopen omdat er zeker acht vrouwen binnenstonden.....zonder mondkapje. We komen terug op het strand zijn er net twee vissersbootjes terug van zee. De gehele groep, een man of acht, bij het terugzetten van de bootjes en het uitladen van de vis en spullen....zonder mondkapje. Ze blijven hier glimlachend stront eigenwijs dat is duidelijk maar wij blijven met mondkapje op afstand, ook dat is duidelijk.

Maar gelukkig laat de natuur zich niet regisseren en blijft het wandelen prachtig ondanks dat ze het vieze afval nog steeds dumpen langs de rijstvelden maar dan kijken we maar gewoon de andere kant op.

Ramadan

Vooropgesteld dat ik iedereen respecteer die voor mij ook respect heeft in deze egocentrische samenleving waarbij het rekening houden met elkaar vaak een ongrijpbaar item is. Iedereen mag staan voor zijn geloof dat doe ik ook want ik geloof in mezelf. 

Het is tegen half vier in de vroege ochtend als ik uit mijn slaap wordt gerukt door een partij decibellen, die uit grote luidsprekers worden gejaagd, die mijn trommelvliezen maar net aan kunnen. Gelukkig gebeurt dit op een afstand van een kilometer in het naastgelegen dorp wat het ontvangen van deze takkenherrie enigszins verzacht. En dan vraag ik me af? “Waarom zó hard?”. Het is als een kok in een zomerkamp die op een groot 

tinnen bord slaat en daarmee het signaal afgeeft van: “Etenstijd....aan tafel”. Na tien minuten stopt de “muzikale” herrie. Blijkbaar is de tafel gevuld en kan er gevreten worden. Na een uur, ik ben weer ingedommeld, zit ik weer recht op in mijn bed. De volumeknop wordt weer opengedraaid. De schafttijd zit erop want het gaat weer een beetje licht worden. Het is nu de hoogste tijd om uit te gaan buiken maar eerst nog even wat lichaamsbeweging want wat is er lekkerder dan een potje snelle sex met een volle pens om daarna weer in slaap te vallen. Het is tenslotte Rammendan. Als de Coronaregels gerespecteerd worden is het dit jaar een eenzame bedoeling want samen eten is niet toegestaan. Hij kan toch niet gaan werken want Corona heeft zijn baan teniet gedaan dus blijft hij lekker lang liggen. Zijn vrouw zal de lege borden afruimen en de afwas doen. Ik ben inmiddels weer in slaap gevallen en wordt op mijn bijna vaste tijd van 06.00 uur weer wakker door de timide pingelende ochtendtune uit de Hindoetempel van ons dorp. Gelukkig duurt dit maar een minuut. Ietwat versuft door de niet welkome onderbrekingen zet ik mijn bakkie thee. Op de achtergrond pruttelt de moskee nog wat na met de laatste uithalen van het ochtendgebed. Nog 26 dagen te gaan! Ik ga verder wakker worden met onze hond op het strand. Terwijl zij haar behoefte doet geniet ik van de opkomende zon. Een nieuwe Coronadag is aangebroken.