Twee schoonheden

Woensdag 13 juni.

We hebben geslapen als een blok beton van duizenden jaren oud. Niet zo heel raar na een lange dag. Vanmorgen op tijd weer wakker door onze koudmakende wekker aan het plafond. Niet erg, zo zijn we mooi op tijd voor het het ontbijt van 07.00 uur. Een prima ontbijtbuffet. Het doel van vandaag zijn twee prachtige tempels, de Wat Pho en de Wat Arun. Twee schoonheden. 

We lopen langs het Koninklijk Paleis naar de Wat Pho, de oudste en grootste tempel van Bangkok. Wij zijn daar als eersten om 08.00 uur. Heel bewust omdat het dan nog niet massaal druk is. We zoeken direct het paviljoen op met de grote liggende Boedha. Deze  boedha van Thailand is volledig bedekt met bladgoud en is 46 meter lang en 15 meter hoog. Het is prachtig. We kunnen het rustig bekijken zonder gestoord te worden door al die  selfienemende Chinezen. 

Na dit hoogtepunt van de Wat Pho nemen we uitgebreid de tijd om rond te lopen en te genieten van veel prachtige bouwwerken. Het is rond half elf als we het tempelcomplex verlaten. We lopen naar de pier aan de rivier. Hier maken we gebruik van een overzetbootje naar de overkant waar de oudste tempel van Bangkok ligt te pronken, De Wat Arun, de Tempel van de Dageraad ligt direct aan de oever van de Cao Phraya River en is versierd met handgemaakte bloemmozaieken. Hiervoor is oud, gebroken Chinees porselein gebruikt dat jaren geleden overboord is gegooid door boten vanuit China.

We steken voor 4 Bath pp de rivier over. We stappen van het pontje maar nemen eerst een koude koffie. We doen het rustig aan om daarna naar de tempel te lopen. Het is heel mooi. Ook hier nemen we uitgebreid de tijd om ‘m te bewonderen. Na een uur of zo terug naar de rivier. We vinden het leuk om met een longboot door de “klongs” van Bangkok te varen. Na een stevige prijsonderhandeling stappen we aan boord en pruttelen een uur door de kanalen. We hebben afgesproken dat we afgezet worden aan de kant van de Wat Po. Totdat we daar aanmeren. We stappen van boord en worden door een visachtige vrouwenstem gesommerrd om 30 Bath pp te betalen omdat de aanlegsteiger privé is. Onze nekharen schieten overeind. Dat doen we niet mevrouw! We stappen terug op de boot en varen naar de overkant en nemen daar weer het pontje voor 4 Bath. 

We lopen weer terug langs het Paleis. Hordes toeristen met parapluutjes  komen ons tegemoet. Wat een drukte! Daarom zijn we zo vroeg van huis gegaan. We duiken een eethuis binnen. Oh wat lekker...het is koel. Onze bezweten lijven komen tot rust onder het genot van wat loempias en een tonijnsalade. Ik moet nodig naar het toilet. Die is er niet. Genieten van het eten met drang is niet prettig. Ik ga het eethuis uit en loop naar de naastgelegen bouwput en zoek een plekkie op achter een grote berg puin. Ik ben klaar als de toepende bewaking naar me toe komt met de mededeling dat ik 500 Bath moet aftikken. “Tomorrow” en ik geef hem een hand. De lunch was heerlijk.

Terug naar hotel voor de broodnodige middagdut. We zijn weer uitgerust en “pakken” een tuktuk naar Chinatown. Dit bruisende deel van Bangkok is in de avond  één grote vreetschuur. Overal heerlijke eetgeuren en stalletjes met verse vis en “seafood”. Wij hebben ons te goed gedaan met een op zout gegrilde vis met gebakken rijst en een grote fles bier

De eerste dag Bangkok

Het is maandag 11 juni en het is half 8 in de morgen en de hoogste tijd om te vertrekken naar Bangkok, de hoofdstad van Thailand. Maar eerst nog even een dag bijpraten in huize Anjo en Leo in Kesiman. Het is gezellig, we kletsen en lunchen. Het is 10 uur in de avond en we roepen via de app een Grabtaxi om naar het vliegveld te gaan. We zijn daar aan de vroege kant maar we vermaken ons kostelijk met mensen kijken. Het wemelt er van de Chinezen en Jappen, bijzondere mensen toch. De geplande vlucht van 01.35 uur vertrekt, mede door een aantal laatkomers, om dan vier uur later te landen op het het vliegveld Donmueang van Bangkok. We hebben alleen handbagage dus zijn we snel bij de paspoortcontrole voor een stempel. Nog even wat geld wisselen en een internetkaart kopen en op het gemakkie naar de busstandplaats. De bus A4 vertrekt pas om zeven uur en het is nog maar kwart over zes. Bus A1 staat er al en de chauffeur wenkt dat we toch in kunnen stappen en dan twee haltes later overstappen op bus 3. We zitten in de ijskoude bus te wachten en te wachten maar vertrekken doet ie niet. Met bijna bevroren oorlellen stappen we weer uit....dan toch maar een taxi. De taxi worstelt zich voor 500 Baht door de ochtendspits. Ook Bangkok heeft hiermee te maken. Om half negen konden we ons melden in het Hotel New Siam Palace Ville. We kunnen op de kamer om 14.00 uur maar na betaling van 200 Baht kan dat gelijk, helaas zonder een ontbijtje. Niet erg want een straat verderop volop mogelijkheden voor een broodje met een gebakken eitje en een schaaltje fruit. 

We frissen ons op en lopen in een kwartiertje naar de prachtige tempel Wat Phra Kaew. We zijn niet alleen dat is duidelijk. Veel groepen met voorop iemand met een vlaggetje gaan ons voor. Wat een drukte! Massatoerisme! Maar de tempel is prachtig en daar komen we voor. We genieten volop. Het naast gelegen Koninklijk Paleis is vandaag gesloten. Die bezoeken we dan een andere dag samen met de tempel Wat Pho. Het is inmiddels rond het middaguur en lopen terug langs de rivier, snuffelen in stalletjes, een gebit wordt gerepareerd (niet de mijne) en we drinken onderweg nog een zalige mangoshake. Terug in het hotel....de hoogste tijd voor de welkome siesta. Lekker een uurtje geslapen, we worden gewekt door de airco....tis een herrieschopper. Onze magen rammelen. Naast het hotel Pad Thai gegeten....heerlijk! Na deze lange dag voelen onze spieren stijf en stram en daar hebben ze hier een prima oplossing voor. De Thaise Massage. Na een dik uur lopen we als nieuw terug naar de kamer. Vanavond nog een happie eten en dan kunnen we terugkijken op een mooie dag.

Gestroopte schildpadden in vrijheid

Een paar dagen geleden werd er bij een politiecontrole in Malaya, gelegen tussen Negara en Gilimanuk, een lading ontdekt met 27 gestroopte zeeschildpadden. Deze vracht was onderweg naar Denpasar voor consumptie. Ze zijn gestroopt rondom het Javaanse schiereiland Madura. Deze prachtige dieren zijn direct overgebracht naar het conservatiecentrum in Perancak. Ze zijn geringd en geregistreerd en vandaag was de dag dat ze weer werden vrijgelaten in zee. In aanwezigheid van diverse hoogwaardigheidsbekleders zoals de Kepala Bupati, Kepala Desa en de commandant van de politie met zijn strak gepoetste schoenen werden 20 van de 27 naar zee gebracht. De overige zeven zijn helaas niet gezond. Bij vier ervan is reeds een tumor geconstateerd en worden in Denpasar geopereerd. Na een lange speech van de Bupati werd de eerste wat kleinere karetschildpad met zijn prachtige roodbruine schild, naar zee gebracht. Daarna volgde de rest waarvan een paar hele grote groene-of olijfschildpadden. Deze werden met grote bamboestokken in touwen gehangen en zo tot onder aan de strandtrap gebracht. Vanaf hier volgden ze hun weg, geholpen door vrijwilligers van het centrum, door het zand naar zee. De laatste werd onder luid applaus uitgezwaaid. Het was een prachtige gebeurtenis die wij, John en zijn vrouw Suartini, als schildpadliefhebbers niet zullen vergeten. Laten we met zijn allen hopen dat de daders zwaar gestraft worden. Helaas komt het nog teveel voor dat schildpaddenvlees Bali binnenkomt via de boot vanaf Java. Dit keer leefden de dieren nog maar vaak zijn ze al geslacht. De Balinese bevolking en overheid heeft laten zien dat het beschermen van de zeeschildpad een serieuze zaak is. 

Wegenbelasting

Het is 5 juni en dat betekent dat ik de jaarlijkse wegenbelasting STNK voor  onze auto moet betalen op het Kantor Samsat.

Ik weet inmiddels uit ervaring dat ik daar als eerste moet en wil zijn. De voordeur gaat om 08.00 uur open. Ik was er al om half acht....en als eerste. Op de voordeur hangt een bordje "tutup" (gesloten).  Het is acht uur en de voordeur is nog steeds gesloten en het bordje hangt er nog. Geduld is een schone zaak, zeker in dit land. Maar het is inmiddels kwart over acht en het bordje hangt er nog steeds. Tussendoor komt een schoonmaker met een mop naar buiten maar die beroerd alleen zijn mop met heen en weer bewegingen maar niet het bordje. Even later gaat een groepje ambtenaren op weg naar de koffie en één ervan ziet het bordje hangen en roept dat de deur wel open is maar dat ze het bordje vergeten zijn om te draaien want op de achterkant staat "buka" (open). Ah fijn...ik en meerderen naar binnen en ik nestel me breed voor de bali want als eerste bij de deur betekent nog niet als eerste geholpen bij de balie. Achter deze balie huizen normaliter twee dames maar die zijn er nog niet. Even later komen ze aangesloft met een beker koffie in hun knuistjes. Om mij heen zie ik als een octopus allerlei armen die hun documenten op de balie leggen. De hoogste tijd om hondsbrutaal ervoor te zorgen dat één van de dames mijn papieren pakt. Gelukt! Ik heb nummer A2. De dossiermap met mijn papperassen en het volgnummertje leg ik neer bij loket 1. Die controleert en geeft de map door naar achteren waar een peloton klerken in witte hempjes klaarzit om het verder te verwerken. Ik ga zitten en wacht totdat ik afgeroepen word door de kassier. 

Die is er nog niet. Die betreedt om tien over half negen, met allerlei bakjes, zijn domein. Eerst de computer aanzetten, alle bakjes rechtzetten, de paperclipjes ordenen en hij is er klaar voor. Oh nog effe niet. Hij zet zijn bril af, bekijkt 'm, zal vet zijn, staat op en loopt naar achteren en komt vijf minuten later weer terug met een blinkende bril op zijn neus. Wellicht heeft hij zijn fok een paar minuten laten weken in het soppie van het afwasteiltje. Hij gaat zitten en ja hoor nummer A1 wordt door hem afgeroepen. Het is net over negenen. De wachtkamer stroomt vol. Naast mij zit een aardige man die met een flauwe glimlach zijn nummertje laat zien. Nummer A43.....pffff die heeft nog even te gaan. En dan ben ik met nummer A2 aan de beurt. Hij brabbelt mijn naam en het bedrag en ik leg RP 3.250.000 (een dikke 200 euro) in briefjes van RP 100.000 op de balie. Ik ga met mijn nummertje weer zitten en een tien minuutjes later wordt ik afgeroepen me bij loket 3 te melden. Het nieuwe document STNK (Surat Tanda Nomor Kendaran - Vehicle Registration Certificate) is klaar. Wegwezen!

Als je de procedure weet en je bent op tijd dan is het simpel. De vraag is....waarom automatiseren ze dit proces niet. Het antwoord is eenvoudig: dan verliezen zeker 20 mensen hun baan. 

En waar gaat al dat geld naar toe....een raadsel....zeker niet naar het onderhoud van de wegen want die zijn op veel plekken erbarmelijk slecht. 

Galungan

Morgen is het weer .... Hari Raya Galungan.