Ons leven op en rond Bali

maandag 26 januari 2015

Weer thuis op Bali

26 jan.2015
Na onze terugkomst in Ambon zijn we één nacht in Hotel Sea gebleven.Rond het middaguur zijn we naar de overkant gelopen om op een rode angkot naar het vliegveld te stappen. Voor RP 60.000 (taxi kost RP 250.000) werden we voor de slagboom van Pattimura Airport afgezet. We moesten wel een twee uurtjes wachten want het inchecken begon om 14.00 uur. We waren de eerste en zodoende konden we beslag leggen op ruime plaatsen bij de nooduitgang. De reis naar Surabaya bestond uit twee vluchten.
Eerst van Ambon naar Makassar op Sulawesi en daarna opnieuw instappen in hetzelfde vliegtuig naar Surabaya op Java. Daar met de taxi voor RP 115.000 naar Station Gubeng. Ook daar moesten we twee uurtje wachten alvorens we om 22.10 op de trein konden stappen naar Banyuwangi (6 1/2 uur). Na aankomst daar met een fietstaxi naar de nabijgelegen haven voor de overtocht met de Ferry naar Gilimanuk. Alles verliep fijntjes. We liepen het haventerrein af en onze vriend Jan kwam ons al tegemoet.Hij heeft ons thuis gebracht waar onze hond Madé dolenthousiast stond te wachten. We hebben een prachtige reis achter de rug. De Molukken zijn meer dan de moeite waard om te bereizen. Het is een bestemming waarbij plannen een moeilijk ding blijkt te zijn. Vaak valt dat in het water. Het is tijdrovend en het transport is vrij onbetrouwbaar. Heb je de tijd dan zijn de Molukken een geweldig reisdoel met voor ons als hoogtepunt de Kei- en vooral de Bandaeilanden. Allemaal bedankt voor het meereizen en hopelijk hebben jullie genoten van onze reis. We pakken ons leventje op Bali weer "gewoon" op en daarover blijven we natuurlijk schrijven.

De trein is leeg en wij gaan naar huis

Met de becak naar de haven

Naar de overkant.

Onder: aankomst in Gilimanuk, weer terug op Bali

zaterdag 24 januari 2015

In de hele vroege ochtend

24 jan. 2015

Kwart over vier.....in de vroege ochtend.....we zijn net voor de wekker wakker. Gisterenmiddag kwamen we terug van het snorkelen....wederom prachtig, twee blacktip haaien gezien....toen we van Mama Lily te horen kregen dat de Ferry van Nusa Laut naar Ambon niet gaat. Die komt een dag later. Deze boot hadden we gepland om terug te varen naar Ambon na drie nachten in het heerlijke Ameth. Plannen op de Molukken is een slecht goed, steeds weer verrassingen. Gelukkig is er een alternatief wat ons ook direct werd verteld. Om vijf uur een klein bootje charteren naar Saparua. Van Saparua 7 kilometer achterop de ojek naar Haria. In Haria om zeven uur op de snelle boot stappen naar Telehu op Pulau Ambon. En dan van Telehu met de angkot naar Ambon Stad. Het is kwart voor vijf en we lopen samen met Mama Lily in het pikdonker naar de kade achter de penginapan.

Op de achtergrond is de collega de predikante al duidelijk te horen. Die begon al om drie minuten over vier ( voor alle duidelijkheid: 04.03 uur!) met het verspreiden,via de luidspreker, van kerkgezang. Het is hoog water en de zee klotst behoorlijk. De bootsman legt met pijn en moeite het bootje in de lengterichting van de kademuur. Snel de rugzakken erin en wij erachteraan. Het bootje schommelt behoorlijk. De buitenboordmotor van 25 pékaatjes wordt gestart en we varen langzaam in het donker over het rif richting de lichtjes aan de overkant. De zee is niet vlak, de golven slaan stevig tegen het bootje wat af en toe dwars op de golven dreigt te geraken. De bootsman weet wat ie doet en waar ie heen moet varen, dat is helder. Éénmaal aan de overkant vaart ie verder in de luwte van het eiland Saparua naar Kota Saparua.

Aan land komen is gemakkelijk omdat het hoog water is. Heel anders dan een paar dagen geleden want toen moesten we door de drek lopen naar het bootje. Zeer ervaren schuift hij rond kwart over zes zijn bootje in z'n achteruit het kleine strandje op. Twee ojekrijders staan ons al op te wachten. Snel achterop en scheuren naar de haven van Haria. De boot ligt er al en het is druk maar de tickets waren snel gekocht. De boot is niet vol. Stipt op tijd...hoe is het mogelijk in dit land...vertrekt ie naar Ambon.

Na een dik uur varen waren we in een haven aan de overkant van het water van Ambon Kota. We zijn op de angkot gestapt en zonder het te weten kon ie, na een stevige halfuur, stoppen dicht in de buurt van Hotel Sea. Toen we twee weken geleden naar Seram en Saparua vertrokken hebben we hier wat spullen achtergelaten om onze rugzakken lichter te maken.

We blijven hier één nacht want morgen gaan we met het vliegtuig naar onze volgende bestemming.

We zitten nu in café Sibu Sibu om deze dag Ambon relexed af te sluiten. Het is warm, vochtig en zweterig. Een goede reden om niks te doen behalve zitten en genieten van een "Juice Apukat".

Info

Penginapan Pari Nussa, Ameth, Pulau Nusa Laut (Lease Eilanden)

Eig. Mama Lily en Pak John - 6 kamers - niet tel.bereikbaar

Vervoer: met de marktboot vanuit Saparua Kota - 10.00 uur op woensdag en zaterdag

En terug RP 40.000 pp of charterboot RP 300.000 per boot

Prijs: RP 150.000 per persoon, per nacht, incl. drie maaltijden, snacks,koffie en thee.

Kamer: basic, goed matras, ventilator, privémandi koud water en hurktoilet -

Ook gebruik van de familiemandi met westers toilet

Elektra: van 18.00 tot 06.00 uur.

Kwart voor vijf in de ochtend, we gaan aan boord!

Eerst kaartjes kopen en dan....

Met de "Kapal cepat" (snelle boot) terug naar Ambon.

"Twee juice Apukat" in Café Sibu Sibu

De predikante

22 jan. 2015

Na een midddag snorkelen gisteren en een korte avond zonder electriciteit hebben we geslapen als roosjes. Het gehele dorp zat weer eens zonder elektra. Een regelmatig voorkomende situatie tijdens onze reis.We slapen in penginapan Pari Nussa. Dit onderkomen is typisch niet gebouwd voor lange westerse mensen zoals wij. Of de deuropening is te laag of de vloer ligt te hoog. Wel is duidelijk dat ik de bovenkant van het kozijn al drie keer heb gevoeld. Overigens zonder schade. Mama Lily en Pak John zijn enorme gastvrije mensen die er bijna alles aan doen om het ons naar de zin te maken.

De kamer is basic met één bed en een matras op de grond en een eigen mandi en staptoilet met een tropische verrassing. Voor een paar nachten maken we daar helemaal geen probleem van maar we hebben ook geen keuze hier want er is maar één guesthouse op het gehele eiland. Het eten wat Mama Lily ons voorschoteld is erg lekker. Momenteel zijn we met z'n vijven en is het gewoon erg gezellig. Als we door het dorp Ameth lopen dan worden we steeds weer erg vriendelijk begroet. Allemaal aardige mensen. Het is een vredig autovrij dorp zoals het gehele eiland autovrij is. Er is wel een soort ambulance die ook gebruikt wordt als taxi naar de haven en één vrachtauto. Geen moskee want de mensen hier zijn of katholiek of protestant. Vanmorgen hebben we eerst onze was gedaan op de centrale wasplaats en daarna zijn we met Regina, een duitse vrouw uit Saarbrücken, gaan snorkelen. Eerst een paar kliometer de weg uitlopen en dan over het droogevallen gedeelte van de zee naar de rand van het rif. Het was niet geweldig. Het koraal is mooi maar er was weinig vis te zien. Na een dik uur zijn we teruggezwommen naar de kant. Allemachtig wat een eind zwemmen en dat zonder flippers. Zeker een kilometer met het laatste eind weer over de stenen en door het zeegras. Na de lunch was het toch echt tijd voor de middagdut. Onze hoofden waren door het snorkelen behoorlijk duf en slaperig. Ik ben 's middags met Regina en Simon, een duitse gehandicapte kerel van 30 uit Keulen, toch weer gaan snorkelen. De rolstoel van Simon hebben we geparkeerd aan de andere kant van het dorp. Hier is het niet zo ver zwemmen naar het prachtige rif. Hij heeft schijt aan heel de wereld en gaat gewoon de zee in om te genieten van het koraal. Zwemmen met flippers aan de voeten en flip-flops aan zijn handen gaat hem goed af. Nu waren er wel veel vissen en het koraal daar is schitterend. Na een uurtje of twee in het lekkere warme zeewater weer terug naar de penginapan. Daar waar we waren is dé plek waar we morgen weer naar toe gaan. Onderweg kwamen we Jacqueline tegen die op weg was om een fles bier te scoren in een toko verderop. Na het avondeten met o.a. colo-colo, een kruidig sausje van ketjap met pepertjes, uitjes, tomaatjes, kanangi en limoen, zijn we na een gezellige klets op het terras vroeg gaan slapen.

Het is nog pikdonker als we opgeschrikt worden door muziek uit een luidspreker. De klok op mijn mobieltje geeft aan dat het half vijf is. Wat is dit nu weer? In Ameth wonen geen moslims en toch deze herrie. Na tien minuten muziek is het de beurt aan een predikante (vrouwenstem) van de protestante kerk (blijkt achteraf). Deze mevrouw vindt het nodig om het geloof bij de mensen thuis te brengen door een preek af te steken, via een luidspreker hoog in een paal naast de kerk, van bijna drie kwartier. Voorafgaande aan de aankondiging waren we al diverse keren gestoord door een jonge hond die het niet leuk vindt om opgesloten te zitten, een baby die in het middennachtelijk uur honger heeft en de kat van de buren die het niet leuk vond om achterna gezeten te worden door een kater. Goedemorgen vrijdag! Niet alleen wij zijn wakker geworden door het geschel uit de luidspreker maar ook meneer de Haan doet een duitje in het zakje. Ook de familie van Mama Lily en Pak John geven, volgens de bedoeling van de predikant, acte de presence. Het mandiwater klettert op de vloer, er wordt luid gesproken, de tv staat al aan en op z'n tijd is de "sound" van een roggel te horen. Enig respect voor slapende gasten is er blijkbaar niet. Alhoewel...die slapende gasten zijn allemaal wakker dus waarom dan rustig praten. Het motto zal zijn: "wij wakker, zij wakker!". Het is inmiddels half zes, de luidspreker is verstomd, de predikante voldaan want die heeft haar hart weer kunnen luchten, de haan kraait er nog steeds op los alsof er nog niets is gebeurd en ik zit buiten met de andere bewoners van de penginapan van dit "vredige" dorp op het eiland Nusa Laut. Je spreekt het uit als "Noesa La-oet" maar vandaag is het "Noesa Loud". Op zondag gaan de mensen naar de kerk en op de overige dagen van de week komt de kerk naar de mensen. Dus als er elektra is dan is de predikante met haar preek en gezang 6x per week te horen. Gisterenmorgen was het rustig maar dat kwam omdat er geen stroom was. Wat ons betreft mag dat ook morgen zo zijn. Het wordt licht en de eerste vrouwen lopen met een wasteil op hun hoofd naar de wasplaats. Het kan maar vroeg genoeg aan de lijn hangen als de zon zijn scherpe stralen laat gelden om het nat uit de druipende was te laten verdampen. De loop naar de wasplaats is niet alleen om de was te doen maar ook om drinkbaar water uit de bron te tappen. Er lopen daar nu al dorpelingen naar toe om terug te keren met gevulde emmers om de watervoorraad thuis op peil te houden. Een zojuiste passerende dorpsgenoot had ooit een slimme ingeving. Hij gebruikt een oude becak om de jerrycans met water te vervoeren. Even later komt een minder slimme vrouw zo recht als een lantarenpaal voorbij. Zij draagt een grote wateremmer op het hoofd......loshandje! De dag is net begonnen en ik heb het gevoel dat we er al een halve dag op hebben zitten. Wij zitten nog steeds buiten terwijl de anderen weer teruggekropen zijn op hun matras, behalve Simon en Regina want die vinden het wel goed zo. Omdat we toch vroeg op zijn hebben we de wandelschoenen ondergeknoopt om naar Sila te lopen. Dit dorp ligt 8 km. van Ameth. De smalle weg loopt langs de kust. Eerst komen we door Nahalia en dan Sila. Niet alleen de mooie weg is de reden van de wandeling maar in Sila staat de oudste protestante kerk "Eben Haezer" van de Molukken. Althans dat wordt beweerd. We hebben 'm gevonden, niet zo moeilijk want Sila is maar een klein dorp. Het is een prachtig oud kerkje met wel een nieuw dak. Het bleef jammergenoeg bij het bekijken van de buitenkant want de man met de sleutel is een dag naar Saparua. Dit is nu al de zoveelste keer dat we voor een gesloten deur staan of degene die de sleutel heeft, is er niet. Terug nemen we een ojek. Normaliter geen probleem maar in het dorp is geen ojek te vinden. Wij het gevraagd aan een stelletje bij elkaar hangenden vrouwen. "Vandaag, een stukje verderop bij de wasplaats, zijn alle mannen van het dorp aan het werk" Wat??? aan het werk?. Gewoonlijk doen ze alle dagen niet veel en juist nu wij een ojek nodig hebben zijn ze struiken en gras langs de weg aan het kappen. Wij daar naar toe gelopen en inderdaad veel mannen en ook vrouwen aan het werk. Twee met een motor waren wel bereid om het werk even neer te leggen en ons naar Ameth te brengen. Acht kilometer in de benen was voor ons meer dan genoeg. In de middag zijn we gaan snorkelen en hebben we weer volop kunnen genieten van al dat moois onder water.

Iedereen van Sila druk aan het werk

De oudste kerk van de Molukken

Mama Lily schept een deel van het eten op.....het is geen behangerslijm maar sagu.

Onder: mooi snorkelen

Het rif van Nusa Laut

22 jan. 2015

Na een midddag snorkelen gisteren en een korte avond zonder electriciteit hebben we geslapen als roosjes. Het gehele dorp zat weer eens zonder elektra. Een regelmatig voorkomende situatie tijdens onze reis.We slapen in penginapan Pari Nussa. Dit onderkomen is typisch niet gebouwd voor lange westerse mensen zoals wij. Of de deuropening is te laag of de vloer ligt te hoog. Wel is duidelijk dat ik de bovenksnt van het kozijn al drie keer heb gevoeld. Overigens zonder schade. Mama Lily en Pak John zijn enorme gastvrije mensen die er bijna alles aan doen om het ons naar de zin te maken.

De tropische verrassing op het toilet

Eerst nog even de was doen

Een "sweetlip"

Prachtig koraal op de het rif in de middag

En volop vis

Het nest waar de Spaanse Danseres haar eieren legt

Onder: Het is een naaktslak in zee die zich elegant voorbeweegt als een Spaanse Danseres

Ameth

H21 jan. 2015

Gisteren was een dag van helemaal niks doen. Het enige wat we hebben ondernomen is een bezoekje aan Benteng Duurstede maar de poort was op slot. We hebben het aan de buitenkant kunnen zien maar na zoveel Bentengs deze reis was deze in 10 minuten gedaan. Het zal de laatste geweest zijn. We moesten nog één dag in Saparua Kota doorbrengen omdat we pas vandaag een bootje kunnen nemen naar Pulau Nusa Laut, de kleinste van de vier Lease Eilanden. De andere drie zijn Pulau Saparua, Pulau Ambon en Pulau Haruku

Twee keer per week op woensdag en zaterdag komen inwoners van Ameth en andere dorpjes op Nusa Laut naar de markt van Saparua om de gevangen vis te verkopen en andere dingen zoals etenswaren en benzine terug te kopen. Het is daarom drukker dan op andere dagen. Een heerlijk geroezemoes! Rond acht uur komen ze met hun bootjes aan en vertrekken weer rond een uur of tien. Op het strand waar we stonden te wachten op zo'n bootje ontmoeten we iemand die naar de enige penginapan op het eiland moest. Dat komt goed uit en zijn met hem voor RP 40.000 pp meegevaren naar Ameth. Na anderhalf uur op een vlakke zee waren we daar. Het is laag water zodat het laatste stuk niet op de motor kon. Met een lange stok duwde hij de boot naar het strand. De penginapan ligt daar vandaan twee minuten lopen. Een onvervalst dorps onderkomen. Een heerlijk ongedwongen sfeertje. We werden hartelijk ontvangen door Ibu Lilly en Pak John. Na een gezellig babbeltje met de overige gasten zijnde drie duitsers en een vrouw uit Surabaya was het tijd voor de luch. Ibu Lily heeft heerlijke noodlesoep, rijst twee soorten vis met groenten klaargemaakt.

Het is half twee en het is de hoogste tijd om te gaan snorkelen want ook daarvoor zijn we naar Nusa Laut gekomen. Het rif is niet echt dichtbij maar vanaf de pier valt de afstand zwemmen wel mee. Eenmaal boven het rif is het prachig. Een grote Napoleonvis en een schildpad waren de blikvangers. Na anderhalf uur met de stroming in de rug vonden we het welletjes en moesten we zeker één kilometer naar het strand terugzwemmen. En zodoende hebben onze lijven ook weer eens wat aktiefs moeten ondergaan. Teruggelopen naar de penginapan voor een bakkie koffie met pisang goreng.

Ameth is een dorp, hier benaamd als "Teong", zonder telefoon, zonder internet, zonder bank, zonder markt en zonder dokter en tandarts. De mensen spreken een dialect met een zangerig slot van de uitspraak. Het klinkt een beetje als Italiaans.