van Bira naar Senkang

Het strandavontuur in Bira zit er weer op en we hebben onze rugzakken weer opgepakt. We hebben vandaag naar Sengkang weer twee stoelen onderverhuurd aan twee hele aardige duitse studenten Ina en Ferdinand. We hadden ze al eerder ontmoet in onze "wisma" (guesthouse). We zijn om kwart voor negen weggereden na een fotootje met Santi en Eric van het guesthouse Salassa. Via Sinja, Kadai, Pompanua en Watampone, over een deels beroerde weg langs mooie rijstvelden, reden we om vier uur Sengkang binnen. En toen nog op zoek naar een redelijk hotel. Vanmorgen hadden we al te horen gekregen dat alles volzit. Er zijn maar 3 hotels in deze grote plaats. Dus het werd even spannnend. We hebben een "hotel" gevonden maar het is meer een hol dan een hotel. De kamers van Hotel El Salam II, wij noemen het Hotel El Salami, zijn niet echt schoon dus hebben we de schoonmaakster de vloer opnieuw laten dweilen en het beddegoed en handdoeken laten verversen. Maar de muffe lucht blijft wel hangen. Helaas...we hadden geen keuze. We doen vannacht onze ogen dicht, knijper op de neuzen en denken aan morgen als we naar het prachtige meer gaan met de drijvende traditionele huizen want daarvoor zijn we in Sengkang. Daarna gaan we rap de bergen in naar Bambapuang waar we een mooi en goed hotel, met een prachtig uitzicht, hebben geboekt.

Uitgezwaaid door Eric en Santi van guesthouse Selassa in Pantai Bira

Prachtige panoramas onderweg naar Sengkang

Foto boven: Soms zijn de wegen bar slecht.        Foto onder: het holhotel van Sengkang brrrrrrr

Snorkelen

Voordat we morgen verder reizen hebben we er vandaag een waterdag van gemaakt. Vanmorgen om half 10 zijn we met het bootje van kapitein Jarga naar het eilandje Pulau Liuklanglu gevaren. Een stukje voor het strand lag ie de boot stil en konden wij in de zee springen. Wetsuit aan, schoentjes aan en de duikbril met snorkel op en ploep.......met het hoofd naar beneden en genieten maar van het koraal en de visjes. De stroming was behoorlijk dus we hoefden alleen te maar dobberen en zo werden we vanzelf verderop gebracht waar het bootje inmiddels ook naar toe was gevaren. Het koraal is mooi maar we zijn op mooiere plekken geweest. Ook was er niet echt veel vis maar dat had blijkbaar te maken met de stroming, zei men. Na een uurtje snorkelen heeft hij de boot aangelegd op het strand van het eilandje. Daar hebben we gerust en gegeten. Een heerlijke vismaaltijd. Na de lunch zijn we naar een andere snorkelplek gevaren en daar was het koraal mooier als bij de eerste plek. Na het snorkelen terug naar het strand om even lekker te liggen en te genieten van het witte poederzand. Morgen reizen we naar Sengkang. Een uurtje of zeven in het busje.

Foto boven: Lunchen op Palau Liungklanglu.                             Foto onder: prachtig koraal

De Kajang

Ook vandaag is Natasha weer in ons busje gestapt voor een bezoek met ons aan de Kajang. Dit is een stam die leeft in het gebied tussen Bira en Sinjai. Het dorp ligt in de streek Tana Towa wat betekent: "de plek waar de mens is geboren". De mensen van de Kajang zijn geheel in het zwart gekleed omdat het leven in de duisternis is ontstaan en dat zij kinderen van de hemel zijn.  In hun traditie gaan de kinderen niet naar school maar tegenwoordig gaan er wel, niet allemaal, maar dan zonder schooluniform. 

Drie van de dorpen worden bestuurd door de "Amma Towa". Dit is de geestelijke leider die door de bevolking wordt gekozen. Bij die keuze gaat men af op de mystieke tekenen. Ze noemen zichzelf moslims maar ze bidden nooit omdat de islam onderdanig is aan hun eigen geloof. Tijdens de ramadan vasten ze maar 3 dagen. Ondanks dat de Kajang geisoleerd leven is het toch mogelijk ze te bezoeken. Het hoofd van het dorp, de "Kepala Desa"  moet daarvoor toestemming verlenen.  We werden vriendelijk ontvangen door zijn vrouw. Na ons verzoek werden we geheel in het zwart aangekleed inclusief een mannelijk hoofddeksel. Na betaling van RP 50.000 pp donatie mochten we verder richting het geisoleerde deel van het dorp. Bij de ingang heeft Johnny de minibus geparkeerd en dan is het ong. 1 km lopen, over een bar slechte weg van rivierkeien, naar het dorp. Gemotoriseerd verkeer mag daar niet komen. De Kajang hebben een paard als vervoermiddel. Ze wonen dicht bij de natuur en lopen daardoor altijd op blote voeten zodat ze contact met de aarde hebben. Ook bijv. het kappen van een boom is verboden en wordt bestraft.

Er waren niet veel mensen op straat omdat er, in het huis van de Amma Towa, een bijeenkomst was over een probleem in het dorp. Wij mochten bij de ingang wachten om wat foto's te nemen van aankomende dorpelingen. Fotograferen is alleen buiten toegestaan. Wegens de vergadering mochten we niet binnen kijken. Wel zijn we uitgenodigd door de buurvrouw om bij haar in het huis te kijken. En ze bezitten werkelijk helemaal niets. Geen elektra dus geen radio, tv of andere apparaten. Ze zitten en slapen op de grond en gekookt wordt er op een heel klein houtoventje. Ondanks hun geisoleerde bestaan is de Kajang zeer gastvrij. Na een kleine wandeling door het dorp zijn we met onze  indrukken van deze bijzondere stam weer richting Pantai Bira gereden met onderweg een eetstop in een warung.

De buurvrouw van de Amma Towa

Pinisiboten

Na het lekkere "bananapancakeontbijt"  en een kop thee zijn we in Joni's minibus gestapt om een bezoek te brengen aan Tanaberu. Gisteravond hebben we de gezellig kletsende, prima engels sprekende, bereisde, duitse Natasha ontmoet. Een aardige vrouw die ook in ons busje is gestapt. Zodoende hebben we weer één stoel onderverhuurd. In het dorpje Tanaberu aan zee worden Pinisiboten gemaakt. Deze houten boten,  groot en klein, worden volledig met de hand gemaakt zonder tekening. Bij de bouw van een grote boot waren 7 werkers bezig die de boot in 2 jaar afmaken. Het hout wat gebruikt wordt is "Matacucing". Dit is erg hard hout van Sulawesi. Ze noemen het ook wel "kayu besi" (ijzerhout).

Terug richting Bira maar nu naar Bira-village. Een traditioneel dorp, strak aan de woelige zee, waarbij we wandelend door het schillderachtige dorp erg vrolijk werden aangesproken. Voordat we gingen lunchen op een prachtige pek, zijn we nog even links naar beneden afgeslagen om nog een bouw van Pinisiboten te kunnen zien. Hier worden twee hele grote boten gebouwd. Enorme schuiten. Hier werken 15 mensen die zo'n boot in 1 jaar in elkaar timmeren. Daarna hebben we een bord nasi goreng gegeten met een grote fles bier op een prachtige plek met een prachtig uitzicht op de prachtige zee. 

In de loop van de vroege middag zijn we naar het witte zandstrand gelopen om lekker te badderen in het kristalheldere water. Terug in het guesthouse, lekker even op bed om te relaxen en daarna onder de frisse douche op de gang. De "handdoek" doe ik gisteren kreeg toegewezen gaf me gisteren al het gevoel of ik me af stond te drogen met een deurmatje dus die gaan we maar eens even inruilen voor een echte. Misschien was het wél een deurmat en hebben ze zich vergist...en och het is en blijft Indonesië.

Makassar - Bira

We werden vroeg gewekt door een gezamenlijk concert van diverse moskeeën. Zo heel erg was het deze keer niet omdat we toch vroeg op moesten staan voor de rit naar Bira.

Met de taxi naar het busstation 10 km verderop en dan in een Kijang. Dit "busje" wacht net zo lang tot ie vol is en dat is met z'n twaalven als sardientjes, met tomatensaus overgoten, op elkaar gestapeld zonder airco. En dan 6 uur hobbelen naar het eindpunt met ook nog een overstap in Bulukumba.

Nee..nee..deze keer effe niet...dus dat hebben we niet gedaan. We hebben Leo gebeld of ie wat voor ons kon regelen.

Uiteraard geen probleem. We hebben een minibusje met chauffeur samen voor 7 dagen gehuurd. Hiermede voorkomen we niet alleen het sardientjessyndroom maar ook het probleem van het verdere vervoer naar Tana Toraja in het midden van Sulawesi. Vanuit Bira naar dat deel van het eiland gaat er geen openbaar transport. Dat kan alleen met een privéauto en dan is een huur van 7 dagen voordeliger en ook een stuk prettiger. En hij heeft ons tips gegeven die niet in de boeken staan. Om 8 uur vanmorgen stond "Joni de driver" klaar met zijn minibusje.

Via Takalar, Jeneponto (hier vangen ze zeegras en dat drogen ze voor de parfumindustrie) Bantaeng en Bulu Kumba  zijn we in 6 uurtjes naar Pantai Bira gereden. Het guesthouse Salassa hadden we al via internet geboekt maar dat was achteraf niet nodig want we waren de enigen. Ook Johnny heeft een bedje hier geregeld. Het is basic. Een goed matras, koud water, een ventilator en incl. ontbijt voor RP 100.000

Dit Guesthouse staat bekend om zijn lekkere eten dus dat gaan we vanavond maar eens uitproberen.

Morgen gaan we een halve dag met Joni rondtoeren en de middag gaan we gebruiken voor het opdoen van de vitamine Z op het strand. We blijven in Bira 4 nachten.