Lamlendigheid

Zondag geen wandeling maar gisteren wel een treinreis naar Surabaja. Om naar het erg drukke Soerabaja te kunnen moeten we eerst met de ferrie de oversteek maken naar Ketapang op Java. Terwijl ik weer geniet van het Balinese leven om ons heen denk  ik aan de mensen die erg vriendelijk zijn maar ook vaak zo lamlendig. Na het ferrieongeluk van 2 maanden geleden zijn er meerdere gammele ferries uit de vaart genomen. Daarvoor in de plaats zijn er twee nieuwere boten uit China ingevaren. We lopen naar de steiger om aan boord te gaan en zien daar een enorme roestbak liggen. Is dat onze boot? Jazeker! Waar is de nieuwe boot? Die ligt aan de overkant maar niet in de vaart. Wat nieuw is willen ze nieuw houden! Gelukkig is de zee erg kalm en maken we ons geen zorgen maar we zijn wel blij dat we de overkant hebben bereikt. En als je dan denkt dat de veiligheid is verscherpt dan hebben we het mis. Te lamlendig om de opgang vrij te houden, men kan niet van boord omdat de motors strak voor de trap staan geparkeerd. Niks van geleerd! We lopen in 10 minuten van de haven naar het station. De trein vertrekt om 11.00 uur en doet er 6 uur over. Oh ja, nog even over lamlendigheid geschreven: ze zijn ook te lamlendig om 50 meter te lopen, dan nemen ze de motor. Te lamlendig om hun voeten op te tillen, ze sloffen altijd. Te lamlendig om in de trein het geluid van hun smartphone uit te zetten, een dag zonder geluid en herrie is een dag niet geleefd. Te lamlendig om goed uit hun doppen te kijken en daardoor op de verkeerde stoel in de trein te gaan zitten. Te lamlendig om de klep van het bagagevak in de trein te sluiten. Maar dat ligt toch even anders. Ze laten de klep open staan zodat de koude lucht uit de AC niet direct naar beneden wappert op het hoofd van de passagier. Nu komt dat via de klep in het gangpad. Niet lamlendig dus maar wel slim. Maar ze zijn wel te lamlendig om op straat naar een vuilnisbak te lopen, dus laat maar vallen. Dit doen ze gelukkig niet in de trein, hier halen ze keurig het afval op. Ook vaak te lamlendig om een helm op te zetten, veiligheid staat niet voorop. Te lamlendig om rekening te houden met de medemens, ze zetten hun motor neer zonder om zich heen te kijken of het wel een juiste en veilige plek is voor anderen. Maar ze zijn altijd of bijna altijd erg vriendelijk en behulpzaam vooral als ze wat Roepia’s toegeschoven krijgen want geld is belangrijk, wat ze vandaag verdienen geven ze vandaag uit want deze roepia’s branden in hun zakken. Te lamlendig om wat flappen te sparen voor morgen. Met deze gedachten en een dikke glimlach wandelen we naar een coffeeshop in de buurt van het treinstation in Surabaja. Het klinkt allemaal negatief maar zo bedoel ik het zeker niet want dit is gewoon Indonesië waar wij te gast zijn. Dit zijn gewoon met respect de Indonesiërs We zetten onszelf op een stoel en zijn gelukkig niet te lamlendig om ons bakkie cappuccino op te tillen en te drinken.