Vandaag is het 17 augustus. “Independenceday”. Het is precies 80 jaar geleden dat Soekarno en zijn rechterhand Hatta, Indonesië onafhankelijk verklaarde en hiermede het startsein gaf van de Republiek en daarmee het einde van de Hollandse Kolonisatie. Dit gaat tot met gisteren gepaard met veel festiviteiten zoals parades, koekhappen en zaklopen. Wezens van mijn generatie, toen nog zonder smartphone, kennen dat nog wel. Het is een deel van het Nederlandse erfgoed wat hier is achtergebleven. Vandaag is het de officiële dag, een dag van toespraken en de vlag hijsen. Het is een dag die gevierd wordt dat de Indonesiers hun land weer hebben teruggekregen. En terecht! Voor de Hindoebevolking is het ook een grote ceremoniedag in de tempels. Ik loop via het dorp de heuvels in en zie bij elk huis een offerprieeltje staan met bamboetralies. Naast de Indonesische tweekleur met bovenop de muts van Jan Klaasen, en dan bedoel ik Jan van Katrijn. Ook wezens uit mijn generatie. Zijn de bamboespijlen een gevangenschapsteken van het koloniale tijdperk? Het zal toch niet? Nee natuurlijk niet, het is gewoon een onderdeel van dit offerhuisje. Het bamboe hekwerkje zorgt ervoor dat de gelegde offertjes veilig zijn voor de rondscharrelende kippen en ander hongerig gedierte wat op zoek is naar eten want in de offertjes zit vaak rijst, een banaan en een gekookt ei. Terwijl ik me bijna verslik in een slok water, vallen de dauwdruppels op de grote bladeren van de vele bananenplanten. Ik nader de Robbas-heuvel. Een venijn met gescheurd beton. De betekenis van de naam van dit pad weet minder dan één handvol mensen. Ik steek de hoofdweg weer over op weg naar huis. Ondanks het valse plat gaat het pasritme toch iets omhoog omdat de geuren van de wachtende appeltaart mijn neusgaten bereikt. Via het strand, het is laag water, ben ik na bijna 16 km weer thuis. Het was weer een mooie wandeling op een bijzondere dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten