De imker

De figuurlijke stofwolken van de onafhankelijkheidsviering zijn weer opgetrokken. Echte stofwolken zijn nergens te bekennen die zijn weggespoeld door de hevige regen van gisteren. Het is nog donker en ik kan niet zien hoe de lucht is. Na 2 km als ik het wel kan zien, sta ik voor de keuze of de wandeling afbreken of doorgaan. De lucht is gevuld met dikke donkergrijze wolken. Ik neem het risico een plensbui op mijn grijze dak te krijgen. En dat gebeurt gelukkig niet…het klaart op. Op de achtergrond hoor ik een hindoegebed. Het is een overlijdensceremonie. Het bidden van de priester wordt begeleid door fluitende vogels en een blaffende hond. Ik loop verder en zie een geplastificeerd dekzeil hangen met de tekst “Jijual tanah” (grond te koop). Dat doet me denken aan de onroerend goed markt hier op het vals plat-teland. Die is hier wel maar je ziet er heel weinig van. Een huis staat niet te koop, wel de grond en dan krijg je het huis erbij. Maar heel af en toe hangt er zo’n zeil. Het onroerend goed gaat hier van vader op zoon dus geen verkoop. De zoon trouwt en gaat met zijn vrouw op het erf van zijn vader en moeder wonen. Dus wordt er niet verkocht. Het is anders als er geen zoon is. Als er grond te koop komt dan slaan ze 10 keer op 2 bamboestokken en de buurt weet het. De tamtam zorgt er wel voor dat men te weten komt waar en van wie. Het ophangen van een te-koop-zeil is een soort wanhoopspoging als het niet lukt. Deze zeilen hangen er dus een lange tijd wat duidelijk zichtbaar is want dan hangen ze scheef of ze zijn ingezakt door de regen. Maar meestal is het een stille verkoop zonder enige vorm van makelaardij dat er gewoon niet is. Ik loop verder en ontmoet weer leuke bijzondere en erg aardige mensen. Één ervan is de imker die de bijenkasten verlost van de honing. Blootsvoets sjouwt hij met zijn plastic flessen van kast naar kast. Ik steek de hoofdweg over langs een politiepost. Ik groet en ik zie twee politiemensen die genieten van een luizenbaantje met hun pensioen in het vooruitzicht. Een pensioen die alleen overheidsluitjes zoals agenten en leraren ontvangen. Voor Jan met de flipflops is dit een droom die nooit uitkomt. Die werken, als ze al werken, totdat ze er bij neervallen.

De imker