Mirissa

Dag 24

Zaterdag 2 februari

Vandaag was het bingo!

We gaan met de bus van Tangalle naar Mirissa. Gelukkig is Tangalle het beginpunt van deze bus en kunnen we zitten. Al snel is de bus propvol. Met de luidprekers op vol gaan we naar Mirissa. Na anderhalf uur zijn we er maar het uitstappen is niet eenvoudig. De kaartjesverkoper wenkt dat dit Mirissa is anders hadden we het niet geweten. We worstelen ons door de volgepakte bus naar voren en stappen uit. Onze rugzakken, die op de motorkap liggen, worden door medepassagiers aangereikt. De bus rijdt weer ronkend met een dikke zwarte walm achter zich, weg. Wij pakken onze zakken en lopen 300 meter naar de homestay Sanovin. "Good morning, we hebben een kamer geboekt". De vriendelijke jongen laat ons binnen en wij gaan zitten. We schrijven onze naam in het grote boek en gaan naar boven naar de kamer. Het is een kleine kamer zonder balkon terwijl we een grote kamer met balkon hebben geboekt. "Sorry mister maar we zijn volgeboekt, morgen krijgen jullie de goede kamer want een groep Chinezen bezetten alle kamers". Dat is lekker dan. "Geen probleem maar dan willen we wel korting op de prijs". De jongen glimlacht. "Dan moet ik eerst mijn opa bellen want die is de eigenaar". Even later komt de "manager" van zijn huishoudtrapje want die is aan het ramen lappen en biedt de afstandsbediening van de AC aan ter compensatie want de geboekte kamer is zonder AC. Wij zijn niet moeilijk en vinden dat oké maar morgen dan wel de beste kamer die er is. Er wordt vriendelijk geknikt. We zullen het zien. De kamer ruikt fris en is schoon. Het bed ligt goed. 

We drinken koffie en lopen naar het strand. Onze eerste indruk is dat we terechtgekomen zijn in het Kuta of Lloret de Mar van Sri Lanka. De authentieke sfeer wordt volledig weggedrukt door het massatoerisme. Overal buitenlanders, op straat en uiteraard op het strand. Zelfs de supermarkt puilt uit van de blanke hoofden. Dit is niet de plek die wij zoeken maar we zijn naar Mirissa gegaan om de traditionele paalvissers te zien. Dit is de enige plek op Sri Lanka waar ze op deze manier hengelen. 

Aan het einde van de middag regelen we een tuktuk en gaan we op zoek naar deze traditionele Srilankanen. Op de eerste lokatie....niemand thuis. Wel palen in zee maar geen vissers. Op de tweede lokatie hetzelfde. Dan op de derde lokatie zijn er vijf palen bezet maar het wordt ons duidelijk dat ze niet hengelen naar vis maar naar geld. We stappen uit de tuktuk en direct komt er zo'n figuur in een sari naar ons toe en vraagt "Hoeveel camera's?". Hij vraagt 500 roepies per camera om foto's te maken van de vissers. Wat een walgelijke situatie. Er hangt ook een groot bord dat er alleen foto's gemaakt mogen worden tegen betaling. Één van de vissers roept ook vanaf zijn paal dat er betaald moet worden. Onze nekharen gaan overeind. Ik maak toch even stiekem twee foto's en dat wordt natuurlijk gezien. Met een hoop bonje stappen we in de tuktuk en gaan weer. Onze middelvinger gaat net niet omhoog. De zuidkust van Sri Lanka is Sri Lanka niet meer. Eens te meer zijn wij geconfronteerd met het feit dat geld de mens veranderd. De tuktukdriver veronschuldigt zich en doet zijn uiterste best om ons nog andere leuke plekken te laten zien. En dat waarderen we uiteraard en geven hem een extraatje, We gaan terug en hij zet ons af bij het strand vlakbij de homestay. We lopen het strand op en wie zit daar op zijn gemakkie te bieren.....Johnny uit London met wie ik de Adams Peak heb beklommen. We drinken mee en het is reuze gezellig. 

De vuurtoren

Dag 23, Reis Sri Lanka

Vrijdag 1 februari

Gelukkig hebben we ac op de kamer en daardoor was de nacht goed door te komen. Vandaag een toertje tuktuk rondom Tangalla. We gaan eerst naar de tempel Wewrukannala Buduraja Maha Viharaya met ernaast gelegen een kleine straftempel met lugubere situaties. Het bijzondere van deze toch prachtige tempel is dat de grote zittende Boeddha een flatgebouw als rugzak heeft. Door naar een heel mooi strandje, effe rondkijken en weer door. Een paar kolometer verderop is de Blowhole, een natuurlijke spleet waarin de zee flink omhoog spuit. Volgens een local was het gisteren heel spectaculair, vandaag niet en morgen weer wel. Altijd weer hetzelfde verhaal. Via de vuurtoren met prachtige vergezichten over de stranden terug naar de homestay. De vuurtoren is nieuw gebouwd na de verwoestende tsunami van 2004 en is voorzien van een tsunami-waarschuwings-systeem. In Tangalle vonden 6000 mensen de dood maar er is geen monument. Daar doen ze niet aan....geweest is geweest en men praat daar niet over. We eten een slechte droge sandwich met een paar frietjes op het naastgelegen strand en doen de rest van de dag helemaal niets meer. Morgen met de bus naar Mirissa.

Tangalle

Dag 22, Reis Sri Lanka

Donderdag 31 januari

Om kwart over zes, na een weer lekker ontbijtje, in de vroegte worden we door Ruan met zijn tuktuk naar de bushalte gebracht. We staan daar met 16 graden celcius en een fleece aan te wachten op de rode bus naar Tangalle. Daar is ie. Ruan had het al gezegd....hij is stampvol en dat klopte helemaal. Maar wij konden er gelukkig nog bij....het was proppen maar het ging. De rugzakken achter onder in de bak en gaan. Op diverse plekken langs de weg staan mensen maar de bus rijdt door. Geen plek meer. Dan staan er twee jonge monnikken te wenken en daar stopt hij voor. Die mogen altijd op de eerste rij zitten dus degene die daar zaten moesten opstaan en dat in een tjokvolle bus. Dat gaat niet echt soepel maar niemand mokt. Ik sta stijf tegen het hekje achter de driver....wel een mooi uitzicht. Jacqueline is inmiddels doorgeschoven en staat achter mij. De man naast de monnikken verlaat de bus en ik mag gaan zitten. Vrouwen mogen niet naast monnikken zitten en zeker niet op de eerste rij. Jac. gaat daar later ook zitten maar er wordt gewenkt dat zij weer op moet staan. Maar even later kan zij toch een paar banken naar achter ook zitten. Halverwege is de bus minder vol. In vier uurtjes rijden we naar Tangalle. Van 16 graden in de bergen naar 33 graden aan de zuidkust. Effe wennen weer, de fleece kan zeker opgeborgen worden. De kamer is te donker, het barst van de kieren....open huis voor de muggen...houden wij niet van.....en maar één stopcontact. Dus verkassen we naar een andere kamer. Veel beter! We eten weer heerlijke rijst met curry tegen de lokale prijs van 350 roepies pp in een lokale eettent. De kleine porties in Ella zijn we alweer vergeten. Hier in Tangalle t.o.v. het busstation weer de normale Srilankaanse grote borden waar we samen van kunnen eten. We spreken af met een tuktukdriver dat hij ons om drie uur naar de grottempels van Mulkirigala Rajamaha brengt. Zo gezegd, zo gedaan. De vijf grotten met de vele Boeddha's zijn prachtig. Terug naar Tangalle, een biertje op het strand en de avond valt. 

Ella Rock

Dag 21, Reis Sri Lanka

Woensdag 30 januari

Vandaag een absolute rustdag....hebben we gepland maar de gehele dag op ons terrasje zitten is ook niet alles. Dus hebben we vanmorgen toch maar weer de wandelschoenen aangeveterd en zijn we naar Ella Rock gelopen. Een deel over het spoor en later linksaf de berg op. Een prachtige route. Heen en terug zijn we drie uurtjes aan de wandel geweest. Na de lunch hebben we een ontspannende massage ondergaan in Ella en dat was het. Morgen om kwart voor zes nemen we de bus (4 uurtjes) naar Tangalle aan de zuidkust.

De "Nine Arches Bridge"

Dag 20, Reis Sri Lanka

Dinsdag 29 januari 2019

Wat een heerlijke stek. De zon steekt zijn rode gloed al boven de bergen uit. Wij zitten al vroeg op ons terrasje als er op de deur wordt geklopt. Het ontbijt! Thee....pancakes....veel fruit....geroosterde bammetjes...een jammetje en een omelet. We eten ons ontbijtje met een prachtig uitzicht op Ella's Rock en de spoorrails. De trein laat horen dat ie eraan komt. De herkenbare rode Srilankaanse trein met een Brits tintje gaat langzaam voorbij. De trein is één van de charmes van Sri Lanka. Het lekkere ontbijt is gedaan en we krijgen een seintje dat de tuktukdriver al klaar staat. We gaan met hem naar de Halpewatte Theefabriek. We lopen naar binnen krijgen al direct het gevoel van een toeristische miskleun. Eerst moeten we 3 US Dollar entree betalen en daarna worden we een zaaltje in gedirigeerd waar een onverstaanbare gids uitlegt hoe de thee wordt geproduceerd en hoeveel soorten thee er zijn. Nadat hij zijn verhaal heeft afgeraffeld mogen we hem volgen. Als een stomende theepot banjert hij door de verschillende delen van de fabriek. Er mogen geen foto's genomen worden. Ik hang achteraan de groep en neem toch stiekem wat foto's uit het zicht van de haastige gids. De werkers poseren en vinden het prachtig. De rondleiding van een twintigtal minuten is ten einde en we mogen vier soorten thee proeven. De thee wordt niet geserveerd in een theepot en met een koekje zoals in Kandy maar de thee wordt met een mok uit een grote bak in een klein kopje gegoten. En dat mogen wij opdrinken. Wat een ramp. Dit bezoek was een misser van de bovenste plank. In Kandy was het bezoek aan de theefabriek leuker alleen jammer dat de mevrouw onverstaanbaar Engels sprak. Snel wegwezen hier. We stappen in de tuktuk en de driver rijdt op ons verzoek langs wat theevelden. We zien hier theepluksters aan het werk. We nemen foto's en gaan weer. De driver zet ons af bij het station en we lopen drie kilometer langs en op het spoor naar de "Nine Arches Bridge" om de trein van half 12 uit Colombo te spotten. Na een half uur komt ie aangetuft over de brug, een mooi gezicht. We lopen terug en doen de siesta. De avond hebben we samen met Julia gevuld met lekker eten en een fles bier in Café Chill.