Het is hier op Bali niet
anders dan elders in de wereld. Zonder mobieltje geen leven.
Wij hadden vroeger
geen telefoon en de buurman was de enige in de straat die ‘m wel had. Zo’n
zwarte bakelieten met een draaischijf. Je moest erbij blijven staan want hij
hing...in de gang. Soms wilden of moesten wij wel eens bellen en dan lagen we
een kwartje bovenop het toestel. Bedank, buurman! Later kregen wij thuis wel
telefoon maar dat ding moest wel zo veel mogelijk uit het zicht staan. Dus kwam
ie in de kast op een onmogelijke plek. De enige manier om te bellen was gaan
zitten op de leuning van de stoel van mijn vader en dan met het hoofd naar
beneden bellen want de draad moest zoveel mogelijk uit het zicht zijn. Maar
gelukkig in die tijd belden we niet vaak dus was het ongemak ook niet echt
groot. Weer later werd het draaischijftoestel vervangen door een druktoetsenapparaat.
Dat zag er wat strakker uit en dus mocht ie ook op een andere plek staan. Op
een tafeltje naast de bank, dat belde een stuk fijner moet ik toegeven. En toen
ging de tijd snel…de pc uit het privéPC-project van mijn werk kwam eraan. Dus
stond er ineens een computer op de eettafel want dat was de enige plek waar ie
de ruimte had. De printer er ook nog bij en de tafel was multifunctioneel
gemaakt. Eten, krant lezen met de kat erbovenop en dus computeren. Erg traag
dat ding maar toch….de toekomst had een nieuwe weg ingeslagen. En later kwamen de
eerste mobiele telefoons met nog lang geen landelijke dekking. KPN was de
eerste waarbij je in het gehele Holland kon bellen.
Maar eerst hadden we nog de
eerste autotelefoons…je weet wel zo’n grote bak tussen de voorstoelen en een
grote sprietantenne op de achterklep van de auto. Mijn eerste mobieltje was bij
de provider BEN……geen landelijke dekking maar ik woonde in Utrecht en dat ging
aardig totdat ik naar Zwolle moest en toen was het gedaan. Dan toch maar weer
bij het pompstation bellen want soms was dat nodig.
Waar je ook komt hier op Bali
of elders in Indonesië…iedereen loopt met een mobieltje. Bellen doen ze
nauwelijks….alleen maar sms-sen want dat is bijna gratis. Dus waarom bellen als
dat duurder is. De afgelopen maand hebben we een reis gemaakt over een
eilandengroep en overal dat mobieltje. We zaten met een mannetje of twaalf in
een bus en daarvan hadden er tien het mobieltje stand-by in de hand want stel
je voor dat er een sms’je binnenkomt en je zal het missen. De enige twee zonder
de hand gevuld met dat ding waren wij. Bij ons zat ie gewoon in de tas met het
risico dat we ‘m niet kunnen horen door de kogelharde bassmuziek. Nou jammer
dan…morgen is ie de eerste. Overal zie
je ze met dat mobieltje…in de auto…op de motor…achterop de motor…geklemd tussen
de helm….De enige plek waar ze dat ding niet gebruiken is in zee tijdens het
badderen. Maar als het waterdichte exemplaar zijn intrede gaat doen is dat ook
verleden tijd.
En iedereen komt één hand
tekort want we hebben er toch twee om met die twee allerlei dingen vast te
pakken. Hier op Bali hebben de meesten meerdere nummers want dan is de
spreiding zo gemakkelijk. Ze hebben vrienden en vrienden.. De ene mag dat
nummer bellen en de andere dat. En als er weer een aanbieding komt dan nemen
weer een ander nummer want dan kunnen ze weer enige tijd gratis berichtjes
versturen. En dan het liefst met een
BlackBerry want anders hoor je er niet bij.
