Makassar

We verblijven in hotel Baji Gau. Voor 15 euro per nacht hebben we een ruime kamer met airco, lauw water, een platte tv, een goed bed en een ontbijt. Gisteravond zijn we na een flinke portie nasi goreng bij de warung toch vrij tijdig te bed gegaan. Na een redelijke nacht waren we vroeg wakker want jazeker aan de overkant van de straat staat een moskee en die wekte ons niet geluidsarm om vijf uur. Gelukkig stopte ie ermee na een kwartier en konden we verdere pitten maar dat duurde niet lang. Het resonerende dieselgeluid van een op de binnenplaats geparkeerde truck denderde gestaag onze kamer binnen. Daarmee was het gedaan met het slapen. Na de douche naar het ontbijt bestaande uit witte rijst, groente, een gekookt ei en kroepoek. Dit alles hebben we weg kunnen spoelen met een koppie zoete thee. Daarna op zoek naar Hollandse roots in deze stad. Eerst zijn we in een gemotoriseerde becak naar de oude haven gereden waar de grote houten buginese schepen worden gelost of geladen.

Na een kleine wandeling en een kop thee manis weer in de motorbecak naar Fort Rotterdam want daar liggen de voetstappen van de Hollanders.

We zijn weer eens een keer geconfronteerd met het altijd JA zeggen. Dit is blijkbaar een Aziatische afwijking. Wij vroegen aan de becakcoureur of Fort Rotterdam kende en of ie daar ons heen kon brengen. En natuurlijk zei ie "ja". Ingestapt en op een gegeven moment stond ie stil voor een hotel. "Ja maar beste vriend dit is Fort  Rotterdam niet". Hij zei "dat klopt maar ik mag niet verder van de politie". Het blijkt dat gemotoriseerde becaks niet mogen rijden in dat deel van de stad. De fietsbecaks wel. Inmiddels waren we al een uur verder en dus hebben we het laatste flinke stuk maar gelopen. 

Fort Rotterdam is een bolwek van Hollanders uit de VOC tijd. De gebouwen zijn mooi gerestaureerd. In het Fort liepen diverse groepen schoolkinderen en natuurlijk wilden ze allemaal met ons op de foto.

Na dit bezoek begon de maag te rammelen en hebben we op straat een Soto Ayam gegeten. Voor RP 15.000 incl. water en kroepoek. Handje omhoog en in een pete-pete gestapt. Dit is een kleine minibus die je overal in de stad naar toe  brengt voor RP 5.000 per ritje. Dit exemplaar was er weer één uit de gammele doos. Onderweg viel ie nog een keer stil maar even twee draadjes tegen elkaar en de motor liep weer. De late middag en de avond hebben we gereserveerd voor onze broodnodige rust. Morgen vroeg laten we Makassar voor wat het is en gaan we naar het zuiden en blijven een paar dagen in Bira.

De start van onze reis

Vanmorgen na het taart eten op het strand in Sanur zijn we door onze vrienden Leo en Anjo weggebracht naar het vliegveld. Om half vier zijn op het vliegtuig gestapt van Air Asia naar Ujung Pandang of Makassar op Sulawesi. Hier gaan we onze rondreis beginnen. Na een redelijk rustige maar ijkoude vlucht met weinig beenruimte waren we anderhalf uur later op de luchthaven Sultan Hasanuddin. Bij de bagageband hebben we ene, hoe is het mogelijk, Leo ontmoet. Deze aardige kerel werkt op de luchthaven en die ging toch naar huis en bood ons aan mee te rijden voor RP 75.000 en dat is niet te veel voor 45 minuten rijden over de tolweg en het drukke Makassar. Zelfs de tol van RP 7.500 was inclusief. Normaal kost een taxi zonder meter RP 100.000 De schrik sloeg ons nog even om het lijf omdat we dachten dat de rugzak van Jac. er niet bij was. Dit was gelukkig loos alarm omdat ze haar eigen zak niet herkende. Er bleef nog één stuks bagage ronddraaien en ja hoor dat was Jac's zak!

Tijdens de taxirit heeft Leo best veel verteld over Sulawesi en waar het beste naar toe kunnen gaan.

Zijn chauffeur reed in een vrije nieuwe Toyota Kijang met helaas een defecte airco. Maar och dat drukte de pret in zijn geheel niet. Een beetje zweten zijn we wel gewend.

En uiteraard .....mochten we vervoer zoeken dan mogen we hem bellen. Och dat is business en logisch! Inmiddels liggen we in de ruststand in het hotel Baji Gau. Ons werd een "deluxe" room aangeboden terwijl we een standaardkamer hadden geboekt. Helemaal goed. Zo meteen gaan we nog een happie eten aan de warung en morgen na het ontbijt gaan we de stad verkennen.

Zie ook ons reisverslag op: henkenjacqueline.waarbenjij.nu

Sulawesi

En weer was er vanmiddag een fikse regenbui. Elke dag is het raak! De temp. om kwart over vier is 28.4 graden in een zweterige atmosfeer. De wind is gaan liggen en de zon is niet te zien. Zwaar bewolkt!
Morgen gaan we op reis naar het Indonesische eiland Sulawesi. In onze geschiedenisboeken beschreven bekend als Celebes. Na een altijd gezellige avond bij onze vrienden Anjo en Leo vliegen we woensdag met Air Asia naar de hoofdstad Makassar en vanuit daar gaan we het eiland ontdekken. We hebben er weer zin in!
Als jullie met ons willen meereizen dan we zijn te volgen op
http://henkenjacqueline.waarbenjij.nu
en uiteraard op ons eigen blog.

jarig

Het lijkt erop dat de regentijd nog niet over is. Elke dag hebben we te maken met een stevige regenbui. Gisteren was het bijna de gehele nacht en dag regenachtig. Het is 27.9 graden om half 10. Windstil en wederom wat bewolkt.
En toch schijnt vandaag de gehele dag het zonnetje want Jacqueline is jarig!  

hiep....hiep....51 jaar

Bulih Bali Turtle Island

Omdat we toe waren aan een Sanur-break zijn we weer een paar dagen neergestreken bij onze lieve vrienden Anjo en Leo. omdat we toch in Sanur zijn hebben we gIsteravond ook nog een oude buurjongen van mij (Henk) ontmoet. Heel toevallig heet hij ook Leo. En heel toevallig kwamen we terecht  in een eenttentje waar ook onze Sanurese vrienden zaten te eten. We hebben de tafel wat groter gemaakt en gezellig zitten kwekken en eten met z'n zessen.

Vandaag met Sanurese Leo en Anjo het idee verwezenlijkt om naar een schildpaddeneiland in de buurt van Benoa te rijden. Eenmaal daar aangekomen bleek het "turtle" projekt alleen bereikbaar met een bootje. Maar de prijs natuurlijk veel te hoog. Maar na ondehandelen wilde hij met ons wel voor RP 350.000 een toertje maken naar Butih Abli Turtle Island en onderweg ook nog een rif bezoeken zodat via een glazen luik in de bodem van de boot de vissen konden aanschouwen. Een hopeloos gedoe daar met al die bootjes met toeristen die korstjes brood in het water gooiden. De visjes reageerden amper want die waren natuurlijk al volgevreten. Dus dan maar snel verder varen naar de schildpadden. Daar weer zo'n walgelijk circus met oude, wat minder oude, want jongere en hele kleine schildpadden. Optillen en op de foto. Ondanks dat het een toeristisch circus is haddeb we wel plezier met elkaar en daar gaat het om. Vlakbij ons huis in Perancak is ook een schildpaddenopvangprojekt. Maar daar krijg je echt een warm gevoel van wat deze vrijwilligers voor de schildpadden die daar hun eieren komen leggen, doen.

oude buurjongens........krentebrood.....uit de Striense Marijkestraat