Dag 19 op de Filipijnen, vuurvliegjes

We ontwaken in een prachtige omgeving aan de Loboc rivier op het eilend Bohol. We doen de deur open naar het terras en we kijken naar de rivier die voorlangs onze kamer kabbelt. We kijken naar de hemel en dat ziet er goed uit. Geen donkere wolken. Vandaag blijven we in het resort. Na het heerlijke ontbijt lopen we, om de spijsvertering een zetje te geven, een rondje over het grote landgoed. Daarna sloffen we naar het mooie en ook zeker schone zwembad. We nemen een duik. Het water is heerlijk. Niet te warm en niet te koud. Na de duik nemen we plaats onder een parasol en pakken onze rust totdat het lunchtijd is. Na een lekker bordje nemen we de siesta en na de siesta laten we ons verwennen door een masseuse. Als we langs de rivier lopen zien we een kanariegele waterfiets voorbij komen dobberen op de rivier. De tweekoppige Japanse bemanning met de smartphone in de selfiestand trappen nauwelijks met als resultaat dat het gele gevaarte niet vooruit komt.  Met een losgewreven lijf melden we ons om kwart over zes bij de receptie. Het is inmiddels donker en we gaan op de boot. We varen heel rustig over de rivier op zoek naar een mangroveboom met vuurvliegjes. Gevonden! Vuurvliegjes kunnen diverse kleuren hebben maar in de Filipijnen komen alleen de gele exemplaren voor. Het is een prachtig schouwspel van de lichtgevende vliegjes die na twee maanden het loodje leggen. Ze zijn een kort leven beschoren. Na deze boottrip van een uur nemen we plaats in het sfeervolle restaurant en eten we het diner. Morgen om 7 uur gaan we op pad met een auto om diverse highlights van het eiland te bezoeken. We zouden het liefst met de motor gaan maar dat gaat niet lukken omdat er geen motoren voorhanden zijn.

Ons uitzicht op de Loboc rivier

De hangbrug naar onze kamer

De dames van de receptie

In het heerlijke zwembad 

Vuurvliegjes

Dag 18 op de Filipijnen, de vriendelijke Truus

We gaan Cebu City achter ons laten. Na het lekkere ontbijt met diverse lekkernijen, bellen we een Grabtaxi om naar Pier 1 van de haven te gaan. 

Daar nemen we de fastboat Oceanjet naar Tagbilaran op het eiland Bohol. De zee is rustig dus geen gebonk. Twee uur later meren we aan in haven van Tagbilaran. Via het resort, waar we heen gaan, hebben we een auto met driver besteld. Bij de uitgang staat hij daar keurig met een bordje met mijn naam erop. Perfect geregeld! De rit duurt 45 minuten. Onderweg stoppen we nog even bij de winkel van 7-Eleven want onze cola voor de rumcoke is op. We arriveren bij het Loboc Riverside Resort. We worden heel erg vriendelijk ontvangen door een gastvrouw en spreekt ons aan met onze namen. We noemen haar Truus. Nog niet eerder meegemaakt op de Filipijnen. Onze prachtige kamer met terras ligt aan de rivier dus hebben we een heerlijk uitzicht. We blijven hier 4 nachten. Vanuit hier gaan we met de motor het eiland verkennen. Voor de zekerheid vragen we Truus of we de motor kunnen reserveren. “Geen probleem, ik heb diverse contacten voor twee motors dus kom later deze middag terug”. We gaan dan eerst lunchen in het restaurant, dan de siesta en dan terug naar de receptie voor de motorreservering. Truus is al naar huis en haar collega deelt ons stoicijns mede dat er geen motors beschikbaar zijn. “Sorry meneer maar ik heb gebeld maar het is niet anders”. Zij is niet bereid ons op enige manier te helpen. En dan komt de stoom uit mijn oren. Ik kan dat moeilijk hendelen. Als je iets beloofd moet je het altijd proberen na te komen. Blijkbaar kijkt zij er anders tegenaan dan wij. Na een stevige discussie is ze misschien bereid morgenvroeg opnieuw te informeren. Vriendelijke Truus komt pas morgenmiddag werken. Het regent gestaag en dat is een mooi moment om een rumcoke te mixen en de motorteleurstelling weg te spoelen. Morgen zien we wel weer wat de de dag gaat brengen en of we een alternatieve manier kunnen vinden om wat van het eiland te zien.

Dag 17 op de Filipijnen, een hete stadswandeling.

 Een streep licht door een kier tussen het linker-en rechtergordijn verraadt dat de stad Cebu is ontwaakt. Het verkeer zoemt en raast al door de straten. We gaan vroeg aan de wandel dus ook vroeg ontbijten en dat kan hier vanaf 6 uur maar dat is net ietwat té vroeg. Wij schuiven aan bij het goed uitziende buffet om 7 uur. Het smaakt goed. Tegen 8 uur gaan de schoenen aan en gaan we op pad. Het is al bloedheet in de straten van Cebu. We lopen eerst een half uur naar het Fort San Pedro. Een oud vestingsbolwerk gebouwd door de Spanjaarden met behulp van lokale Cebuano arbeiders. Van het fort lopen we naar de Carbon market. Een hele grote openluchtmarkt waar van alles te koop is. Geweldig om hier rond te scharrelen. Het wordt steeds warmer in Cebu. Eerst maar even bijkomen in de koffietent “Every day coffee” met een goede cappuccino. Na de koffie lopen we naar het plein “Magellan’s Cross”. Dit plein sluit aan op de “Basilica del santo niño”. Wij lopen in korte broek en mogen de Basiliek niet in. Op het plein staat een Paviljoen met daarbinnen een groot houten kruis tegen een prachtig geschilderd plafond. Hier mogen we wel naar binnen. We lopen verder naar het Hermitage of Cebu Monument. Aan de overkant hiervan staat een oud Chinees-Spaanse houten huis, het “Yap Sandiego ancestral house”. Dit is één van de oudste huizen op de Filipijnen en ze zeggen dat dit het eerste Chinese huis is gebouwd buiten China. We gaan naar binnen en treffen een heel bijzonder interieur aan met veel antieke voorwerpen. Een heel bijzonder huis. We vinden het mooi geweest en lopen doorgezweten terug naar het hotel. Het is ook veel te heet, rond de 40 graden, om een langere wandeling dan bijna 9 km te maken. De lunch eten we vlakbij in een typisch rommelig Filipino “all you can eat” restaurant. Voor 200 pesos kan een mens zich hier ongelimiteerd helemaal volproppen met allerlei gerechten. Wij eten normaal een bordje met mie, vis en groenten. De kwaliteit is het niet helemaal. De middag brengen we door met rusten op de kamer met een rumcoke en afkoelen in het zwembad op de 19e verdieping met een mooi uitzicht op de stoffige, hete en drukke stad Cebu met veel arme mensen en vooral ook daklozen op straat. Morgen nemen we de fastboat naar Tagbilaran op het eiland Bohol. 

Het Fort San Pedro

Vis op de Carbon markt

Een uitzichtloos bestaan

Veel soorten fruit op de markt

Het straatbeeld bij de Carbon market

Het paviljoen op Magellan’s Cross

Het Hermitage monument

Het Yap SanDiego huis

ff afkoelen

Dag 16 op de Filipijnen, gele pluutjes

Eigenlijk was ik niet van plan te schrijven vandaag omdat er niet veel is gebeurd. Het is een volle reisdag. Maar onder zware druk van meneer A.L. Bintang te B, een vaste bloglezer, laat ik toch maar weer mijn gedachten met enige fantasie over mijn tablet gaan. We hebben als roosjes geslapen in de schone, beestjesvrije kamer van het Hostel Greenspace in Puerto Princesa. We kijken om 07.00 uur uit het raam van onze kamer en zien in het ontbijtgedeelte van de groene plantentuin een aantal tafels met stoelen staan. Op één van de tafeltjes liggen twee placemats met bestek. Dat betekent dat  we de enige gasten zijn. Hoe is het mogelijk dat er niet meer gasten zijn. De kamer is prima, de badkamer is prima, de prijs is prima en het ontbijt ook goed met een flinke mok koffie, niet zo’n karig bakkie. Voordat we om 10.00 uur gaan vertrekken naar de luchthaven doen we nog even een cappucino aan de overkant want we hebben toch tijd genoeg. Het is 10 uur en we pakken onze bagage maar er is geen tricycle te bekennen in de straat van het hotel. De tuinman springt op zijn motor en rijdt naar de hoofdstraat en pakt daar een tricycledriver bij zijn kraag en komt met hem en zijn bakkie terug naar het hotel. Onze rugzak en koffer worden op de achterkant vastgebonden en we gaan. Halverweg verliezen we bijna ons rode koffertje. Het touw is losgeschoten maar we hebben het op tijd in de gaten. Het is maar 10 minuten naar de airport. Ingecheckt zijn we al en de boardingpassen staan al op de smartphone. We geven de bagage af en lopen door de securitycheck naar de hal met de gates. Onze vlucht gaat om 11.45. Daar zien we het vliegtuig landen die ons naar Cebu gaat brengen. We zien de passagiers uitstappen en die krijgen allemaal een gele paraplu tegen de zon uitgereikt die ze later weer moeten inleveren. We gaan boarden en lopen naar buiten waar wij ook op weg naar het vliegtuig een gele plu pakken. Aan de voet van de vliegtuigtrap mogen we de plu weer terugzetten in een houten bak. Een uur later landen we op Macan Airport in Cebu. We lopen naar de bagageband no. 5 en wachten en wachten en wachten. Ja hoor de band wordt in beweging gezet en de koffers komen in zicht. Dan met de taxi naar het One Central Hotel in de drukke stad Cebu. Het straatbeeld wordt bepaald door de vele Jeepneys. Er zijn hier geen tricycles. Een prima kamer met een schone badkamer en zo te zien fijne bedden want dat is voor ons erg belangrijk. Die televisie aan de wand kan ons gestolen worden. Het is de hoogste tijd voor een biertje want ons strottenhoofd is uitgedroogd. We lopen 300 meter door de erg drukke, hete en gore stad en zien een café. De biertjes smaken heel erg goed. Met onze bevochtigde strotjes lopen we weer terug, via de buurtsuper 7-Eleven voor een fles rum en flesjes cola, naar het hotel. Hier eten we wat. De rest van de avond hebben we vrijaf genomen en drinken we wat. Morgenvroeg na het ontbijt als het nog niet zo heet is dan gaan we een kleine stadswandeling doen langs een paar bezienswaardigheden en om zo een indruk te krijgen van Cebu, na Manila de grootste stad van de Filipijnen. 

De gele Cebu Pacific pluutjes tegen de zon

Terugzetten in deze bak

Cebu City in zicht

Het straatbeeld van Cebu

Dag 15 op de Filipijnen, stuiteren en slingeren

Vandaag verkassen we naar Puerto Princesa waar we morgen het vliegtuig nemen naar Cebu. Het is acht uur en we zijn klaar met het ontbijt. De nacht was klam. Alles om ons heen is klam door de hoge luchtvochtigheid. Hopelijk kunnen we in Cebu wat kleding drogen. We wenken de bootjongens dat we kunnen gaan varen naar de haven Teneguiban Pier. Het is maar een klein kwartiertje varen. Aan de overkant is geen plek aan de pier dus dan maar zo dicht mogelijk naar het strand. Dus een klein stukje door het water lopen. De tricycle die ons gebracht heeft komt er al aan om ons naar het busstation in El Nido te brengen. Het is een uur hobbelen en dat is in zo’n ding de max. 

We zijn er om kwart over negen. De Cherrybus naar Puerto Princesa gaat om 11.00 uur dus we zijn ruim op tijd. We doen een kleine wandeling maar er is niets te beleven. We drinken wat en kopen snacks voor onderweg. Het is half 11 en we kunnen al in de bus. Lekker in de AC. De bus met luxe stoelen en veel beenruimte vertrekt. De betonweg is hobbelig en als ie niet hobbelig is dan is ie erg hobbelig. Er is geen stukje vlak asfalt te bekennen. We stuiteren en slingeren door het bergachtige landschap van Palawan. De beste positie is met de ogen dicht en de oortjes in. De ontbijtsandwich met ei en kaas roert zich maar houdt zich verder wel kalm. Na drie uur is er een eet- en plasstop. Een mooi moment om de nieren tot rust te laten komen. Na 20 minuten gaan we weer en dan zijn we precies om 16.00 in het busstation Puerto Princesa. Er stapt één persoon uit. We rijden verder want wij en de andere overgebleven passagiers worden afgezet bij het hotel of vliegveld. Onderweg stappen we over op een klein busje en die brengt ons naar hotel Greenspace Palawan. We nemen onze intrek maar de kamer is bezet door wat vliegend ongedierte. We verhuizen naar een kamer die onbezet is. Een prima kamer met een fijn bed. Eten doen we een paar honderd meter verderop. Chiliconcarne en een salade. Morgen om 12.45 uur de vlucht naar Cebu en dan laten we Palawan achter ons.

Prima bus naar Puerto Princesa

Safety first

Een topbaan