Onderweg gekiekt

 

Onder het “genot” van warme, lauwe en koude koffie.

Zitten we gisteren te keuvelen met een hete bak leut terwijl Wayan, onze pembantu, de mop rondom onze zetels zwiert. We hebben het over het feit dat alles zo snel stuk gaat hier in huize aan zee op Bali. De zwembadpomp loopt en filter maar we horen een piepend geluid dat niet gezond is. Dit is ook Wayan niet ontgaan. Ik trek het deksel van het pomphuis omhoog en de lagers vliegen me bijna om de oren. Deze pomp is duidelijk aan zijn laatste dagen bezig. Meteen een nieuwe besteld online wat dat is goedkoper dan een heen en weertje naar een zwembadtoko in Denpasar. De nieuw pomp kost 4,5 juta en dat is 275 euro. Het is een gereviseerde want een geheel nieuwe kost het dubbele. Ahfijn we keuvelen verder, de koffie is al behoorlijk afgekoeld, en onze pembantu draait de kraan open en dat horen wij via het knarsende geluid van de waterpomp die je normaliter nauwelijks hoort. Ik trek de deur open van de gudang (schuurtje) waar de pomp staat en mijn vermoedens worden meteen bevestigd. Ook deze pomp van dik twee jaar oud is naar de overbekende filestijnen. Ik ben na de inmiddels koude koffie op de motor gestapt om info te verkrijgen over een nieuwe waterpomp. Online kost ie RP 700.000 plus koerierskosten. De man van de toko vraagt, en vragen mag hij altijd, 1 juta. Ik confronteer hem met de online prijs en direct gaat er RP 200.000 van af. Kijk zo doe ik graag zaken. Want dat is goedkoper dan online plus bezorgkosten. Dus de deal is RP 800.000 (50 euro)

Het is inmiddels middag, de siesta en de fruithap (pisang met ananas) hebben we achter de rug. Het onderwerp televisie komt op tafel want wij bezitten een “gewone” platte buis die niet pienter is. Per 1 juli a.s. kunnen we de schotel op de vuilnisbelt flikkeren want BVN (Het Beste van Vlaanderen en Nederland) is niet meer te bekijken via de sateliet maar alleen online met enkel nederlandse programmering, de Belgische verdwijnt helemaal. We zijn nu aangewezen op tv kijken via het internet. We schaffen online de Google Chromecast aan (RP 500.000) om te kunnen streamen via ons huisnetwerk naar de niet pientere beeldbuis. Helaas werkt dit kleine ronde kastje niet naar behoren omdat waarschijnlijk de internetsnelheid te laag en onstabiel is. Wij zijn aangewezen om mobiel internet en dat is onstabieler dan een vaste bekabeling die hier niet ligt. Dus moeten we een wel  slimme, een zg smart tv, aanschaffen waarop wij kunnen streamen zoals op het tablet of Smartphone. Op de smartphone tv kijken gaat prima maar we krijgen daar van die kleine oogjes van. Een nieuw wifi router met simcard hebben we vorige week al online gekocht. Dus naar de elektro-toko voor tv-info. Voor 4,5 juta (275 euro) is er een goede slimme 43 inch te koop. Dus dat gaan we dan maar doen. Terwijl we deze beslissing hebben genomen voelen we ineens minder wind en afkoeling. Onze blikken gaan richting de staande ventilator die  blijkbaar ook de geest heeft gegeven. Een nieuwe kost RP 350.000. Morgen met de auto naar Negara om dit alles op te laden. Opgeteld zijn we een kleine 12 miljoen roepias, 725 euro lichter maar dan kunnen we met een beetje geluk er weer een paar jaar tegenaan.

En dan gaan we vandaag met de auto de slimme tv ophalen, de Samsung-doos wordt opengemaakt en er komt een prachtige apparaat uit. Hij wordt gecontroleerd, we betalen en we nemen ‘m mee. Thuis gaan we ‘m installeren en dan blijkt dat een Samsung geen Android besturingssysteem heeft. En dus kunnen we via Google Play de app van BVN niet downloaden. Samsung is eigenwijs en heeft zijn eigen apps en niet de apps die wij willen gebruiken. Zeer vervelend voor ons. We kunnen deze tv niet gebruiken om BVN te kijken zoals wij wensen. Jacqueline is op de motor gestapt naar de winkel en daar begrijpen ze onze situatie en doen helemaal niet moeilijk. We mogen ‘m terugbrengen en omruilen voor een Polytron Android Smart TV. Die wordt volgende week geleverd. Deze niet-Balinese service is echt ongekend  Top! We zijn er blij mee. En onze huidige niet slimme tv hebben al kunnen slijten aan een inwoner van ons dorp. Dan staat die ook niet in de weg niets te doen. 

De Balinese kilo

Onze hond Madé is opgegroeid met Pedigree brokjes en dat kunnen veel, heel veel Balinese honden hier in het dorp niet zeggen en toch wordt dit spul op een paar plekken in Negara verkocht dus wordt er toch wel flink geknabbeld door de trouwe viervoeters. In het straatbeeld zie je ook steeds meer netjes verzorgde honden en die zullen dan ook goed voer voorgeschoteld krijgen. De originele Pedigree is nogal aan de prijzige kant (RP 25.000 voor 500 gram) dus kopen wij de surrogaatbrokkies. Gisteren was Jacqueline in één van de dierenvoertokos om een zak van die brokkies te kopen. “Is dit een kilo”?.....”Ja dit is een zakje van een kilo? De prijs is RP 27.000

Origineel of nep dat maakt voor onze hond niet uit want die proeft blijkbaar het verschil toch niet. Die eet ze als Engelse drop. In de de toko waar wij de “brokkies” kopen wordt het ingekocht in zakken van 50 kg en herverpakt in kleinere zakjes van één kilo...je weet wel gelijk aan 1.000 gram. Goede business! We hadden al eerder onze twijfels over de verpakking omdat we laatst een zak kochten van die ene kilo die niet in het hermetisch afsluitbare Tupperware doosje paste waarin we het spul bewaren. En gisteren paste het er wel in. Wat raar? Dus Jacqueline in de ene hand een pak melk en in de andere hand de zak brokjes. Hé dat voelt niet hetzelfde! En het gevoel voor het juiste gewicht liet haar niet in de steek. We legden het zakje hondenvoer op de weegschaal en de bevestiging is daar. Een Balinese kilo is bij sommige tokos niet meer dan 800 gram. Erg goede business....en zo worden we weer genaaid in de wetenschap dat ze ook hun eigen volk belazeren. En nu zullen er ongetwijfeld Nederlanders die in Indonesië wonen gaan roepen dat dit een abuis van 200 gram is...nou geloof me dat is niet zo!

De originele Pedigree brokjes

De surrogaatbrokkies uit de toko in Negara......800 gram wordt verkocht voor een kilo.

Vervolg KITAS

 Zoals eerder geschreven waren we op 29 april op het Kantor Immigrasi voor het plaatsen van onze vingerafdrukken en handtekening.  En dan mag je denken dat het stempelen van het paspoort met ons nieuwe visa een formaliteit is ware het niet dat de Ramadan een verlammende werking heeft op het arbeidsproces op het Kantor Immigrasi. Het is nu weer bijna twee weken verder en we hebben nog steeds ons paspoort niet terug en dat zal deze week ook niet gebeuren omdat woensdag en donderdag het Suikerfeest wordt gevierd en dan zijn de deuren van dit kantoor met een enorme hoge actieradius, gesloten. De aanvraagprocedure loopt al vanaf 1 maart. Geduld  is een schone zaak, zeker in dit land

Snekken

Ondanks dat het nog steeds niet goed gaat met de bestrijding van Covid-19 gaan de kinderen inmiddels wel weer, zelfs in uniform naar school. De klassen zijn wel gehalveerd. Voordat ze naar de klas gaan, eerst langs de schoolkantine (warung aan de achterzijde van de school) om te snekken want met een lege maag in de schoolbank kan niet. Ontbijten hoort hier niet bij ochtendritueel, snoepen wel!