Op het erf van...

De garnalenkwekerij. Vanmorgen ben ik het terrein opgelopen. Overdag wordt hier niet gewerkt, alleen in de nacht. Het water wordt met lange pvc pijpen uit de zee onttrokken en hiermede worden de grote betonnen bakken gevuld. Overdag staan grote pompen het water in beweging te houden. Dagelijks wordt het water ververst. Het oude verrotte water dat vreselijk stinkt wordt weer geloosd in zee. De garnalen worden gekweekt hoofdzakelijk voor de export. Het gehele complex hier vlakbij gelegen ziet er nogal verwaarloosd uit. Onderhoud aan de panden wordt er niet gedaan. Garnalen (udang) heb ik niet gezien.

De oude stinkende water wordt geloosd in zee.

Het grote bassin waarin de garnalen worden gekweekt.

Met lange pijpen wordt vers water uit zee gehaald.

Het oudste gedeelte...niet meer in gebruik

Pompen houden het water in beweging

Hard werken

 Het is weer maandag. We lopen zoals gewoonlijk ons rondje over het strand en langs de rijstvelden (sawas). Vele velden zijn al onder water gezet voor de nieuwe aanplant van de rijst (beras). Er wordt inmiddels al hard gewerkt om de sawas klaar te maken voor het planten van de jonge rijstplantjes die aan het kiemen zijn in de zaaibedden. 

Het ploegen van een sawa. Hard werken. Op de achtergrond wordt gezaaid en niet traditioneel geplant met jonge rijstplantjes.

Een zaaibed waarin de jonge rijstplantjes worden gekiemd om later geplant te worden.

Het rijstveld wordt uitgevlakt vóór het planten. Een zware klus.

Kunstwerk

Hier vlakbij staat een prachtige strandtempel die privé-eigendom is van iemand die wel wat roepias te verteren heeft. Onlangs heb ik geschreven dat er druk wordt gewerkt aan een nieuw beeld....een vis met een olifantenkop met zittend op zijn rug een god. Inmiddels is ernaast een tweede beeld gebouwd....een draak met op zijn rug een godin. Hij is ook eigenaar van een aantal hotels hier in de buurt. Ik was daar vanmorgen om de voortgang te aanschouwen van het beeld wat ze nu aan het maken zijn. Ik trof daar deze eigenaar en hij stond vol trots naar zijn levenswerk te kijken. Uiteraard heb ik even met deze gelovige man een babbeltje gemaakt. Het nieuwe dubbelde kunstwerk, onder het toeziend oog van vissersbootjes, is prachtig in de vroege ochtend als de opkomende zon zijn oranje gloed over het beeld laat glijden. 

Het eerste beeld...de god zittend op de rug van een vis met de kop van een olifant

De opkomende zon laat zijn oranje gloed glijden over het prachtige strand

De god op de vis en de godin op de draak, samen vereeuwigd.

Pasar Umum

Het is zes uur in de vroege ochtend. Als het hele dorp al wakker is gaan wij aan de wandel. De zon komt weer in een minuutje roodgloeiend omhoog. Als wij na een klein uurtje terug zijn, is het na een aantal baantjes zwemmen, tijd voor het ontbijt. Tegen half acht pak ik de motor en ga fruit en groente halen op de markt in Negara. Onderweg zie ik veel activiteit op de rijstvelden, er wordt door een groep werkers met de hand geoogst. Vandaag ga ik voor een kilo heerlijke zoete mangas, 500 gram prei, een stukkie varkensspek voor in de preistampot (winterkost) een klein kammetje bananen en een kilootje dragonfruit (buah naga). Ik rij terug naar huis met een tas vol vers eten voor RP 80.000 en dat is 5 euro. Oeps! Ik ben de piepers (kentang) vergeten maar die haal ik dan wel in warung in het dorp.

Het virus

De hele wereld is in de greep van het virus COVID-19 oftewel het Coronavirus. In vele landen zijn lockdowns en zeer strenge beperkingen van kracht. De bevolking wordt sterk op de proef gesteld en velen in de vooral westerse landen kunnen het niet verteren dat hun bewegingsvrijheid wordt beperkt door de afgekondigde maatregelen. Men kan niet meer doen wat men wilt en dat is voor velen erg lastig ondanks dat het in het kader van de gezondheid van essentieel belang is. Hier in Indonesië en ook op Bali is het toch anders. Het op zich accepteren van het feit dat het virus er is wordt flink gebagatelliseerd mede door de mentaliteit en de sturing van het geloof. Ook hier zijn flinke maatregelen van kracht. Er bestaat hier geen wetgeving die opgelegde verplichtingen kan blokkeren. Mondkapjes zijn overal verplicht. Punt! Alleen de naleving is ook hier vaak een probleem alsmede de controle daarop. In drukke gebieden zoals de markt en winkels worden deze verplichtingen wel nageleefd. Ook in het verkeer draagt iedereen een mondkapje.  De discussie zoals in de westerse wereld van of het wel of niet zinvol is, bestaat niet. Wat van bovenaf wordt opgelegd dient men na te komen. Punt! In de kleine dorpen zoals hier in Yehkuning is men erg nonchalant in het bestaansgeloof van het virus. Zolang er geen besmettingen in het dorp zijn vastgesteld is het bewustzijn ver weg. Men doet hier gewoon zijn ding met en ook zonder mondkapje of masker zoals ze het hier noemen. Bali binnenkomen als toerist is volledig geblokkeerd. Als Indonesiër of permanente resident zoals wij is het wel mogelijk maar dan altijd met een Covid-19 certificaat (PCR test) afgegeven door de geautoriseerde instantie in het land van vertrek. Het toerisme ligt op Bali bijna volledig plat. De enige inkomsten uit  het toerisme komt van de binnenlandse toerist en dat zijn er niet heel veel. In de toeristische plaatsen zoals Kuta, Sanur en Ubud is het spookachtig stil behalve in de weekenden als de stranden vol zijn met feestenden lokals want dat is wel aan de orde. Vele hotels zijn gesloten of inmiddels al failliet verklaard.  Hier in het westen van Bali is de bevolking niet of nauwelijks getroffen door de neergang van het toerisme door het virus. Hier komen bijna geen toeristen dus hoeft men er hier niet van te leven zoals in Kuta. Men werkt hier gewoon zoals men altijd deed. Op de rijstvelden of vissen op zee of in de bouw. Het is niet anders dan vóór het virus. Mensen die hun baan en inkomen hebben verloren door het virus ontvangen gedurende vier maanden (t/m december) een maandelijkse uitkering van RP 600.000  Wij voelen ons thuis veilig en gaan zo min mogelijk de deur uit. Zijn we buiten de deur dan houden we afstand en we dragen altijd het mondkapje. En dan maar hopen dat er snel een vaccin is en dat we weer kunnen gaan reizen want dat is toch onze passie. Reizen binnen Indonesië is voor ons als resident wel mogelijk, met een sneltest, maar we vinden het risico te groot om te reizen met bijvoorbeeld bus of auto in een gebied of eiland waar we toch besmet kunnen raken en dat doen we dus niet! We blijven op honk en genieten elke dag weer van onze wandeling op het strand en door de rijstvelden.