Rondje tuin

De regentijd is aan het voorbij gaan. Nu is het mooie moment dat de orchideeën door het maandenlange verse water prachtig in bloei staan.

De Mythe

De Mythe dat Balinezen niet ziek kunnen worden van Corona bestaat, ondanks grote borden, in ons dorp nog steeds. Na 6 weken afwezigheid hebben we onze ochtendwandeling weer gedaan. Ruwweg geteld...van de twintig mensen die wij tegenkwamen droegen er drie een masker (mondkapje). We wilden bananen kopen in de warung maar we zijn doorgelopen omdat er zeker acht vrouwen binnenstonden.....zonder mondkapje. We komen terug op het strand zijn er net twee vissersbootjes terug van zee. De gehele groep, een man of acht, bij het terugzetten van de bootjes en het uitladen van de vis en spullen....zonder mondkapje. Ze blijven hier glimlachend stront eigenwijs dat is duidelijk maar wij blijven met mondkapje op afstand, ook dat is duidelijk.

Maar gelukkig laat de natuur zich niet regisseren en blijft het wandelen prachtig ondanks dat ze het vieze afval nog steeds dumpen langs de rijstvelden maar dan kijken we maar gewoon de andere kant op.

Ramadan

Vooropgesteld dat ik iedereen respecteer die voor mij ook respect heeft in deze egocentrische samenleving waarbij het rekening houden met elkaar vaak een ongrijpbaar item is. Iedereen mag staan voor zijn geloof dat doe ik ook want ik geloof in mezelf. 

Het is tegen half vier in de vroege ochtend als ik uit mijn slaap wordt gerukt door een partij decibellen, die uit grote luidsprekers worden gejaagd, die mijn trommelvliezen maar net aan kunnen. Gelukkig gebeurt dit op een afstand van een kilometer in het naastgelegen dorp wat het ontvangen van deze takkenherrie enigszins verzacht. En dan vraag ik me af? “Waarom zó hard?”. Het is als een kok in een zomerkamp die op een groot 

tinnen bord slaat en daarmee het signaal afgeeft van: “Etenstijd....aan tafel”. Na tien minuten stopt de “muzikale” herrie. Blijkbaar is de tafel gevuld en kan er gevreten worden. Na een uur, ik ben weer ingedommeld, zit ik weer recht op in mijn bed. De volumeknop wordt weer opengedraaid. De schafttijd zit erop want het gaat weer een beetje licht worden. Het is nu de hoogste tijd om uit te gaan buiken maar eerst nog even wat lichaamsbeweging want wat is er lekkerder dan een potje snelle sex met een volle pens om daarna weer in slaap te vallen. Het is tenslotte Rammendan. Als de Coronaregels gerespecteerd worden is het dit jaar een eenzame bedoeling want samen eten is niet toegestaan. Hij kan toch niet gaan werken want Corona heeft zijn baan teniet gedaan dus blijft hij lekker lang liggen. Zijn vrouw zal de lege borden afruimen en de afwas doen. Ik ben inmiddels weer in slaap gevallen en wordt op mijn bijna vaste tijd van 06.00 uur weer wakker door de timide pingelende ochtendtune uit de Hindoetempel van ons dorp. Gelukkig duurt dit maar een minuut. Ietwat versuft door de niet welkome onderbrekingen zet ik mijn bakkie thee. Op de achtergrond pruttelt de moskee nog wat na met de laatste uithalen van het ochtendgebed. Nog 26 dagen te gaan! Ik ga verder wakker worden met onze hond op het strand. Terwijl zij haar behoefte doet geniet ik van de opkomende zon. Een nieuwe Coronadag is aangebroken. 

Wat doen we?

We zitten in thuisquarantaine. We kunnen geen kant op. Gelukkig hebben we mensen om ons heen die boodschappen voor ons doen. We hebben veel gezelligheid van onze hond en vogel. En wat doen wij? Omdat onze pembantu er niet in mag poetsen we ons huis zelf. We maaien ook het gras en onderhouden het zwembad dat er na thuiskomst niet super bij lag. Inmiddels is het aan de beterende hand. We genieten van de bloemen, de opkomende zon en de fluitende vogels. En dan hopen we dat daardoor deze twee weken snel voorbij zijn.

Thuisquarantaine

We zijn gisteren teruggekomen van een prachtige reis door een groot deel van Japan. Met veel papierwerk is het gelukt weer thuis te komen maar we zitten wel de komende twee weken in thuisquarantaine. Niemand mag ons erf betreden en wij mogen ook de deur niet. Om toch te kunnen eten en drinken doet Wayan, onze pembantu en onze vriend Jan voor ons de boodschappen en daar zijn wij hun erg dankbaar voor. De eerstkomende twee weken geen wandeling over het strand en door de rijstvelden. De poort staat op een kier zodat onze hond Madé toch zijn behoefte buiten het erf kan doen zoals zij gewend is.