Uitgevlogen

Toen wij twee weken geleden terug kwamen van onze reis over de Molukken ontdekten we bij ons in de tuin een nestje met twee paarsgekleurde eitjes van de rupsvogel. Deze grijze vogel getooid met een kuifje is een prachtig fluitende vogel en vaak te zien rondom ons huis. Ze zijn nooit alleen maar altijd samen. De twee eitjes zijn uitgebroed en de twee kleintjes zijn inmiddels zo groot dat de dag is gekomen van het uitvliegen. De oudste van de twee heeft vanmorgen, in het dichte bijzijn van de ouders, zijn of haar eerste vliegles genomen. De jongste van de twee ligt nog in het nestje maar die zal ook één dezer dagen de kuierlatten nemen en het nest vaarwel zeggen. Wat is de natuur toch prachtig!

De paarsgekleurde eitjes

Net uitgekomen

Heel erge honger en wachten tot moeders eten komt brengen

Nog een paar dagen dan staat de eerste vliegles te gebeuren

Onder: klaar om het nest en nestgezel te verlaten

Verse vis

Na onze prachtige reis over de Molukken (zie tab. Maluku) hebben we ons leventje in Yehkuning weer opgepakt. Onze hond Madé was even een weekje de weg kwijt en enorm aanhankelijk. Zij was blijkbaar bang dat we weer zouden weggaan. Inmiddels is die ook weer gewend en tot rust gekomen. 's Morgens vroeg ga ik weer met haar een kleine wandeling op het strand doen. Vanmorgen om half zeven was het een drukte van jewelste. Veel lokale vissersbootjes kwamen terug van de nachtelijk vangst. Direct nadat de bootje weer op het strand zijn getrokken komen de vrouwen uit het dorp de gevangen vis kopen. In de droge tijd zijn er veel minder vissers op het water dan nu in de regentijd. Blijkbaar is de zee nu gunstiger om te vissen dan in de maanden mei t/m september. 

de aankomst van de bootjes

hij staat al klaar om met de tweewieler de boot uit het water het strand op te rijden.

klaar om de boot met de verse vis uit het water te rijden 

"Ikang Triwang" of ze noemen het ook wel Ikan Merah (Rode vis), erg gewilde vis

de vrouwen uit het dorp kopen de vis direct van de visser

Prettig thuiskomen

Afgelopen maandagmorgen hebben we onze reis over de Molukken afgesloten. We hebben ruim zeven weken genoten van bijna alles wat één van de mooiste provincies van Indonesië heeft te bieden. 

Bijna alles want echt alles is een onmogelijk doel met het door ons gestelde budget van 60 euro per dag. We zijn uitgekomen op een bedrag van 55 euro. inclusief eten, slapen, vervoer en verdere uitgaven. Meestal sliepen we in een eenvoudige penginapan (guesthouse) en dat maakt het thuiskomen extra plezierig. Weer lekker slapen in ons eigen bedje en badderen onder een warme douche. Maar dat thuiskomen liep toch even anders zoals veel dingen de afgelopen weken even anders liepen. Het thuiskomen gaf zeker een lekker gevoel, onze hond dolenthousiast en de koelkast leeg. Dat betekent eerst even boodschappen doen in de supermarkt. Dus in de auto en gaan. Nou net even niet....de accu leeg! Kan gebeuren en dan stappen we toch op de motor.....oh ja waar liggen de sleuteltjes...in het kleine hotelkluisje. Oh ja en de motor- en autopapieren liggen daar ook want we hebben alles van papierwerk daar ingestopt. Even de code intoesten en ...hé hij gaat niet open...nog een keer proberen...hij gaat nog steeds niet open...hij blokkeert. Dan maar met de sleutel openen...maar waar hebben we dat sleuteltje liggen? Goede vraag...misschien in dat ene kastje...gekeken en nee hoor..waar kan ie dan liggen..oh ja dan zal het dat andere kastje zijn. Gevonden! We pakken de motor en....ook die geeft niet thuis. Maar gelukkg de Honda van Jac. is wel gewilig en zodoende konden de eerste boodschappen in huis gehaald worden. De accu van de auto onder de oplader maar dat mocht niet baten. Een nieuwe accu! De Suzuki motor onder de oplader...dat mocht ook niet baten. Een nieuwe accu! Het is inmiddels dinsdag en we zijn weer redelijk geïnstalleerd. De tuinman heeft de tuin goed onderhouden, de orchideeën bloeien volop, maar gaat vandaag het gras weer maaien. Ik ga even weg voor een boodschap naar Negara en bij terugkomst wenkt hij. De motormaaier heeft de geest gegeven. De maaikop zit vast. Weer naar Negara voor een nieuwe kop. Ook weer geregeld. Inmiddels heeft hij mij ook verteld dat de waterpomp van het huis van de buurvrouw geen water meer geeft. Het is een vakantiehuis en wij houden een oogje in het zeil. "Oh ja en de waterpomp van dat andere huis doet het ook niet meer". De automaat is stuk dus weer naar Negara voor een nieuwe automaat en voor dat andere huis een geheel nieuwe pomp want daar kwam rook uit, een typisch gevalletje van verbranding. Ook weer in orde gebracht. Het is nu donderdag en het enige waar we tot nu toe van genoten hebben is ons eigen vertrouwde bedje en de gezelligheid van onze trouwe viervoeter. Maar alles is weer gerepareerd op het dak na want daar was ook nog een kleine lekkage. Oh ja en de buitenlamp doet het niet meer, lossen we morgen op! Tussendoor kwam ook Jan nog even gezellig buurten met de vraag of zijn tuinman de hogedrukreiniger kan gebruiken. "Natuurlijk kan dat". De waterslang erop, stekker erin en....geen druk en een hoop gerammel en andere rare geluiden. "Zet maar bij het grove vuil"! Ik ben met Jan naar weer Negara gereden voor een nieuw apparaat. Welkom thuis!!!! maar we hebben wel brocolli met gebakken aardappelen en kip gegeten en dat was zeker een klein feestje voor onze smaakpapillen na zeven weken witte rijst en vis.

We hebben ook weer mogen kijken naar het NOS Journaal naar de wereldse ellende. Als je dat ziet mogen we toch eigenlijk niet zeuren over wat dingetjes die kapot zijn bij thuiskomst. Waar hebben we het dan over?

We hebben de draad van ons  Balinese leven weer "gewoon" opgepakt en doen er van alles aan om te blijven genieten. 

Weer thuis op Bali

26 jan.2015
Na onze terugkomst in Ambon zijn we één nacht in Hotel Sea gebleven.Rond het middaguur zijn we naar de overkant gelopen om op een rode angkot naar het vliegveld te stappen. Voor RP 60.000 (taxi kost RP 250.000) werden we voor de slagboom van Pattimura Airport afgezet. We moesten wel een twee uurtjes wachten want het inchecken begon om 14.00 uur. We waren de eerste en zodoende konden we beslag leggen op ruime plaatsen bij de nooduitgang. De reis naar Surabaya bestond uit twee vluchten.
Eerst van Ambon naar Makassar op Sulawesi en daarna opnieuw instappen in hetzelfde vliegtuig naar Surabaya op Java. Daar met de taxi voor RP 115.000 naar Station Gubeng. Ook daar moesten we twee uurtje wachten alvorens we om 22.10 op de trein konden stappen naar Banyuwangi (6 1/2 uur). Na aankomst daar met een fietstaxi naar de nabijgelegen haven voor de overtocht met de Ferry naar Gilimanuk. Alles verliep fijntjes. We liepen het haventerrein af en onze vriend Jan kwam ons al tegemoet.Hij heeft ons thuis gebracht waar onze hond Madé dolenthousiast stond te wachten. We hebben een prachtige reis achter de rug. De Molukken zijn meer dan de moeite waard om te bereizen. Het is een bestemming waarbij plannen een moeilijk ding blijkt te zijn. Vaak valt dat in het water. Het is tijdrovend en het transport is vrij onbetrouwbaar. Heb je de tijd dan zijn de Molukken een geweldig reisdoel met voor ons als hoogtepunt de Kei- en vooral de Bandaeilanden. Allemaal bedankt voor het meereizen en hopelijk hebben jullie genoten van onze reis. We pakken ons leventje op Bali weer "gewoon" op en daarover blijven we natuurlijk schrijven.

De trein is leeg en wij gaan naar huis

Met de becak naar de haven

Naar de overkant.

Onder: aankomst in Gilimanuk, weer terug op Bali

In de hele vroege ochtend

24 jan. 2015

Kwart over vier.....in de vroege ochtend.....we zijn net voor de wekker wakker. Gisterenmiddag kwamen we terug van het snorkelen....wederom prachtig, twee blacktip haaien gezien....toen we van Mama Lily te horen kregen dat de Ferry van Nusa Laut naar Ambon niet gaat. Die komt een dag later. Deze boot hadden we gepland om terug te varen naar Ambon na drie nachten in het heerlijke Ameth. Plannen op de Molukken is een slecht goed, steeds weer verrassingen. Gelukkig is er een alternatief wat ons ook direct werd verteld. Om vijf uur een klein bootje charteren naar Saparua. Van Saparua 7 kilometer achterop de ojek naar Haria. In Haria om zeven uur op de snelle boot stappen naar Telehu op Pulau Ambon. En dan van Telehu met de angkot naar Ambon Stad. Het is kwart voor vijf en we lopen samen met Mama Lily in het pikdonker naar de kade achter de penginapan.

Op de achtergrond is de collega de predikante al duidelijk te horen. Die begon al om drie minuten over vier ( voor alle duidelijkheid: 04.03 uur!) met het verspreiden,via de luidspreker, van kerkgezang. Het is hoog water en de zee klotst behoorlijk. De bootsman legt met pijn en moeite het bootje in de lengterichting van de kademuur. Snel de rugzakken erin en wij erachteraan. Het bootje schommelt behoorlijk. De buitenboordmotor van 25 pékaatjes wordt gestart en we varen langzaam in het donker over het rif richting de lichtjes aan de overkant. De zee is niet vlak, de golven slaan stevig tegen het bootje wat af en toe dwars op de golven dreigt te geraken. De bootsman weet wat ie doet en waar ie heen moet varen, dat is helder. Éénmaal aan de overkant vaart ie verder in de luwte van het eiland Saparua naar Kota Saparua.

Aan land komen is gemakkelijk omdat het hoog water is. Heel anders dan een paar dagen geleden want toen moesten we door de drek lopen naar het bootje. Zeer ervaren schuift hij rond kwart over zes zijn bootje in z'n achteruit het kleine strandje op. Twee ojekrijders staan ons al op te wachten. Snel achterop en scheuren naar de haven van Haria. De boot ligt er al en het is druk maar de tickets waren snel gekocht. De boot is niet vol. Stipt op tijd...hoe is het mogelijk in dit land...vertrekt ie naar Ambon.

Na een dik uur varen waren we in een haven aan de overkant van het water van Ambon Kota. We zijn op de angkot gestapt en zonder het te weten kon ie, na een stevige halfuur, stoppen dicht in de buurt van Hotel Sea. Toen we twee weken geleden naar Seram en Saparua vertrokken hebben we hier wat spullen achtergelaten om onze rugzakken lichter te maken.

We blijven hier één nacht want morgen gaan we met het vliegtuig naar onze volgende bestemming.

We zitten nu in café Sibu Sibu om deze dag Ambon relexed af te sluiten. Het is warm, vochtig en zweterig. Een goede reden om niks te doen behalve zitten en genieten van een "Juice Apukat".

Info

Penginapan Pari Nussa, Ameth, Pulau Nusa Laut (Lease Eilanden)

Eig. Mama Lily en Pak John - 6 kamers - niet tel.bereikbaar 

Vervoer: met de marktboot vanuit Saparua Kota - 10.00 uur op woensdag en zaterdag

En terug RP 40.000 pp of charterboot RP 300.000 per boot

Prijs: RP 150.000 per persoon, per nacht, incl. drie maaltijden, snacks,koffie en thee.

Kamer: basic, goed matras, ventilator, privémandi koud water en hurktoilet -

Ook gebruik van de familiemandi met westers toilet

Elektra: van 18.00 tot 06.00 uur.

Kwart voor vijf in de ochtend, we gaan aan boord!

Eerst kaartjes kopen en dan....

Met de "Kapal cepat" (snelle boot) terug naar Ambon.

"Twee juice Apukat" in Café Sibu Sibu