Naar Ai

4 jan. 2015

Alvorens we naar het volgende eiland van de Bandas gaan, bezoeken we eerst nog even het kerkje in Bandaneira. Op loopafstand van Guesthouse Mutiara staat een klein katholiek kerkje. Tijdens het gruwelijke conflict tussen moslims en christenen op de Molukken in december 1999 is het in brand gestoken door de moslims. In 2002 is de vrede getekend en is het kerkje weer herbouwd. De moslims en christenen leven weer met elkaar, ze accepteren elkaar maar er is altijd een schuin oog. In de vloer van het kerkje zijn een aantal oude graven te bewonderen van Hollanders die zijn gestorven in de VOC tijd. Het bijzondere wat ons opviel was de tekst op één van de grafstenen: "Hier legt het lyk van......". Onze conclusie is dat liggen gewoon leggen was.  Het is 11.00 uur, niet precies want dat kan niet in Indonesië, en we stappen op de publieke boot naar Pulau Ai. Een stevige zee veroorzaakt stevige deining waardoor de boot stevig heen en weer gaat.

Na een uurtje varen wordt de boot met drie motoren van ieder 40 PK op het strand  geschoven en vastgelegd aan een krom gegroeide palmboom. Er zijn hier drie slaapgelegenheden. We werden opgevangen door iemand van Guesthouse Ardy. We zijn met hem meegelopen maar zijn stulp ligt in het dorp zonder uitzicht. Deze nemen we niet. Iets verderop staat Green Coconut. Onze eerste indruk.....dit is het helemaal niet. De eigenaar was ook nog de binnenmuren van de kamers aan het schilderen en  dan komen we in een kleine renovatie te zitten. Doen we ook niet. En dan bleef er nog ééntje over en dat is Alfredo. We hadden in Neira al gehoord dat het een geweldige plek is maar erg duur. We zijn er naar toegelopen, pfffff zweetdruppels want het ligt een kwartier lopen van het haventje. Een prachtige plek met prima kamers met uitzicht op zee. En dan de prijs.....helemaal niet te duur...RP 250.000 per persoon/ per nacht incl. drie maaltijden, koffie en thee. We hebben gelijk onze spullen neergezet en zijn gaan genieten van het uitzicht. Even daarna kwam Ibu Irianim al met de lunch. Allemaal erg lekker maar ook dat hadden we al gehoord in Neira. Het weer slaat om. Het gaat hard waaien en het regent zachtjes. Hoge golven domineren ons uitzicht. Nadat het droog is geworden lopen we naar de haven want daar is, zo zeggen ze, een gsm-signaal zoadat we Sanne en Peter kunnen melden dat er nog een kamer vrij is. Deze Finnen hebben we ontmoet in Neira in Mutiara. Maar helaas er is geen signaal vandaag. De golven blijven hoog. Hé en ineens zien we weer bekenden. Het zijn Gaby en Hemmo waarmee we gisteravond hebben gegeten. Zij doen een dagtripje naar Pulai Ai maar of ze terug kunnen naar Neira is nog maar de vraag want de zee is behoorlijk ruw. Inmiddels hebben we ook onze buren gezien. Ook weer bekenden uit Neira, het zijn die twee uit Ibiza. Het waait nog steeds hard, de golven hoog maar het is droog en gezellig.

Het interieur van het kerkje 

"Hieronder legt het lyk van"

De publieke boot naar Pulau Ai

Effe wachten ....het bootje gaat zo!

De kamer bij Ibu Iliana op Ai...met uitzicht op zee

Soto Ayam

3 jan. 2015 

Het is op de avond van de tweede januari. Sofian vertelt ons dat hij morgen om zeven uur naar Neira gaat voor boodschappen. Wel vroeg maar we gaan mee. Het is op de vroege ochtend van de derde. De wekker van ons mobieltje zoemt....rinkelen vinden we te heftig. We kruipen onder de klamboe vandaan, een plons water over het gezicht, de tanden poetsen en in de kleren. Rond zevenen varen we weg van Pulau Hatta. Het waren vier mooie dagen. Na een uurtje varen langs de noordkant van Banda Besar leggen we aan in het haventje. Het is laag water en dat is lastig van de boot stappen. Door elkaar stevige de hand te reiken en te pakken lukte het om op de kade te klimmen. Het plan is om met de boot van elf uur naar Pulau Ai te varen maar we vinden het toch wat relaxter om één nacht in Neira te blijven maar dan in een ander Guesthouse dan Mutiara dat niet aan het water ligt. We hebben in een paar andere wel aan het water rondgekeken maar zijn toen toch maar weer naar dat prima Guesthouse Mutiara gelopen. Er is een kamer vrij en onze rugzakken staan tenslotte ook hier. De was lag keurig gestreken op een stapeltje te wachten om weer weggepropt te worden in de "backpack". Na vier dagen 2x per dag tongkol (blauwe makreelachtige vis) is het tijd voor wat anders. We hebben de tip meegekregen om Soto Ayam te gaan eten bij Guesthouse Delfika I. We stappen daar binnen en "hé die vent kennen we". Het is de eigenaar van Delfika II die we hebben gesproken op onze zoektocht naar een ander Guesthouse. We bestellen de soep, een fruitjuice en een ijsthee. In de warme normale thee met een paar brokken ijs heeft men ook kaneel gedaan. Apart en erg lekker. Anders dan anders. En de Soto smaakte heerlijk. Onze smaakpapillen genoten volop. Een goede tip, die Soto. Na de siesta hebben we een wandeling gemaakt naar het vliegveld. Wat een gekke gewaarwording. Een vliegveld dat optisch eindigt in zee en waar geen kip, laat staan een vliegtuig, te bekennen valt. Er zijn geen helemaal géén vluchten. Misschien over een paar weken weer. Het ligt er stil en verlaten bij. De start- en landingsstrip wordt nu vooral gebruikt door jongelui om te racen met hun motorfietsen. Op de terugweg naar het dorp komen we langs een overwoekerd kerkhof met Nedelandse graven. Onderhoud wordt er duidelijk al lang niet meer gepleegd. Tegenwoordig doen ze dat anders door ze de laatste rustplaats in de groententuin van de familie te geven. Als er dan toch geschoffeld moet worden dan ook gelijk maar rond de graven. De overbekende twee vliegen in één klap. Ziet er keurig uit. Het is inmiddels rond half zes en we ontvangen een telefoontje van Hemmo. "Hebben jullie zin om met ons gaan eten". "Natuurlijk...een prima plan maar we hebben al linzesoep in eethuis Resto bestelt maar geen probleem ik loop er naar toe en vraag Ibu of ze voor vier personen wil maken". Zo gezegd, zo gedaan en we hebben daar lekker zitten smikkelen tot half tien want de gezichtsuitdrukking van Ibu gaf duidelijk aan dat het de hoogste tijd was om op te krassen. Morgen gaan we echt naar Pulau Ai. 

We verlaten Hatta

Nog even op de foto met Sofian, de reus en klein duimpje

Rond de noordpunt van Banda Besar naar Neira op Banda Kecil.

We zijn weer terug in Bandaneira

Geen kip en vliegtuig te bekennen, alleen een eenzame motorrijder

Overwoekerd Hollands kerkhof.

Onder: de laatste rustplaats in de groententuin.

Hoge golven

Het is onze laatste dag op Pulau Hatta. De zee oogt als een pas gestreken laken. Na het ontbijt.....wat weining voorstelt...een plak cake met noomuskaatjam....de snorkels op en naar het rif. We hebben weer prachtige kiekjes kunnen maken. En ineens op een 150 meter van het strand een grote school dolfijnen. Jacqueline is richting de dolfijnen gezwommen maar op een gegeven moment zag ze ze niet meer totdat ze onderlangs haar doorzwommen, We zijn het water nog niet uit of de lucht wordt donkergrijs. Het begint keihard te waaien en niet lang daarna klettert het hemelwater tegen de voordeur. De golven worden hoger en hoger. Inmiddels wordt ook het eten binnengebracht door de familie van Sofian. Dat komt dan goed uit, het is toch hondenweer. En ineens krijgen we bezoek van Gaby en Hemmo. Deze twee Hollanders hebben we al in Neira ontmoet en zijn op een dagtripje naar Hatta. Zeiknat klopten ze aan. "Kom er in en eet maar mee, vis en rijst genoeg". De regen is gestopt en de golven minder hoog. Toch nog maar even proberen te snorkelen maar het zicht was heel slecht. Geen koraal en vis te zien.

Dan maar gezellig aan de koffie, thee en pisang goreng. Om half vijf vond de schipper van hun bootje de golven laag genoeg om weer terug te gaan naar Neira. We zijn blij dat we niet mee hoefden over deze "lage" golven.

Een Butterflyvis

Een grote groep dolfijnen

Gaby en Hemmo verlaten Hatta

Nieuwjaar op de Bandas

1 jan. 2015

De haan loopt onder de palmboom rechts naast de voordeur. Hij kraait zoals elke dag om aan te geven dat het nog vroeg is. Voor hem zijn alle dagen hetzelfde. Het is aan zijn luide gekraai niet te horen dat het 2015 is. Maar het is wel zo. Er is weer een jaar voorbij. De tijd gaat snel...te snel! Ook wij hebben er nauwelijks iets van gemerkt dat we begonnen zijn aan een nieuw jaar. De gasten en locals staan op en zeggen: of "good morning"  of "selamat pagi"...en een paar zeiden en zeker niet iedereen: "selamat hari baru" of  "happy new year". Ik was de enige die een hand uitstak...heb ik ook maar één keer gedaan want ook ik pas me aan. Jacqueline stond op toen de anderen al gewend waren aan de eerste "nieuwe" ochtend en men gewoon z'n ding deed. En dat was het! Zonder het nieuwjaarsgevoel hebben we de gehele dag doorgebracht met eten, snorkelen, lezen, een beetje wandelen en luieren. Tijdens het snorkelen hebben we weer prachtige vissen gespot zoals een Triggerfish die gevaarlijk kan zijn als ie zijn eieren beschermt. Deze vis is ook gewild bij de locals omdat ie erg lekker is. Het is geweldig hier. Een heerlijk strand, rust en een mooie natuur. Morgen nog zo'n dag en dan gaan we weer.

Heel veel zwarte vissen, de "Ikan Papua".

Anemoonvisjes

Dit is de prachtige Triggerfish Triton of "Ikan Turin".

Onder: een blik over het prachtige koraal

Oudejaarsdag op Pulau Hatta

31 dec. 2014

Weer een nieuwe dag maar wel de laatste van het jaar. We zijn op Hatta, een eiland zonder telefoon, gelegen ten zuidoosten van Banda Besar. We zijn vroeg wakker en er is helemaal niemand te zien in Guesthouse Tiara. Volgens de tips en de mensen van Tiara is er recht voor de deur prachtig te snorkelen. Gistermiddag tijdens mijn middagdutje is Jacqueline op verkenning geweest. Niets te zien behalve zeegras. Misschien is ze wel naar de verkeerde richting gezwommen. Dus vandaag dan maar linksaf ipv van rechtsaf. Ook alleen maar zeegras. We zijn via het strand naar de andere kant van het strand gelopen. Hiet staat Guesthouse Vitalia van PakSofian. Een veel leukere plek. Wij vragen of er hier te snorkelen valt. Het antwoord was heel duidelijk: "Het is prachtig hier". Wij de bril opgezet en de zee in...en inderdaad...schitterend koraal en veel vissen. Er is is nog een kamer vrij. Wij teruggelopen naar Tiara, onze spullen gepakt...nog steeds niemand te zien...geld op tafel gelegd met een briefje en weer terug naar Vitalia. We zitten hier met z'n zessen. Twee uit Duitsland en twee uit Zwitserland. Zo valt er ook nog wat te kletsen. Eerst maar even de zee in want die onderwaterwereld lokte ons. Na een uurtje snorkelen stond de middagdis al te wachten op ons. Gebakken vis met groente en rijst. Het is overal hetzelfde, vis en altijd weer die vis,  maar het smaakte wel. Later in de middag zijn we weer onder water gaan kijken. Recht vanuit de voordeur begint de drop-off van het rif. Wij hebben het rif zuidwaarts gevolgd met de stroming mee. En wat we gezien hebben is fantastisch. Prachtig onaangetatst koraal. Zelfs hele grote Napoleonvissen kwamen ons tegemoet. 

Het is rond vijven en Sofian heeft de generator aangezet. Tot negen uur hebben we stroom en dan gaat ie uit. Dus snel alle opladers in het enige stopcontact met een doos. Plaats genoeg voor alles wat opgeladen moest worden. We hebben vier flessen bier kunnen ritselen want dat is schaars hier in de moslimgemeenschap. Maar alles is te regelen, zelfs bier.

In plaats van een goede fles rode Rioja bij het avondeten werd het een gewone fles Bintang. Smaakte ook goed. "Jongens het is tegen negenen en Sofian zal zo wel de generator uitzetten...tanden poetsen en te bed".

We hebben nog nooit zo'n oudejaarsavond meegemaakt.....geen oud-en nieuw gevoel, geen vuurwerk, geen bubbels, geen Balinese knallen met carbiet, geen spaanse druiven, geen toastjes met brie, geen oliebollen en heel vroeg te bed. Morgen een nieuw jaar met nieuwe avonturen.

Info:

Pulau Hatta.

Bereikbaar met een publiek bootje (één uur varen) vanuit Bandaneira

Guesthouse: Vitalia van Sofian in Kampung Lama

Of het erg basis Guesthouse Tiara in Kampung Baru. Zelfde prijs als Vitalia.

Niet bereikbaar per telefoon. Er naar toe gaan en kijken of er slaapplaats is.

Prijs: RP 150.000 per persoon, per nacht incl.  3 maaltijden

Snorkelen: het rif ligt ligt recht voor deur op 50 meter zwemmen.

Guesthouse Vitalia in Kampung Lama op Pulau Hatta

De grote Napoleonvis

De kinderen van het dorp maken pret in het water

Prachtig koraal en kleurige vissen