Soto Ayam

3 jan. 2015 

Het is op de avond van de tweede januari. Sofian vertelt ons dat hij morgen om zeven uur naar Neira gaat voor boodschappen. Wel vroeg maar we gaan mee. Het is op de vroege ochtend van de derde. De wekker van ons mobieltje zoemt....rinkelen vinden we te heftig. We kruipen onder de klamboe vandaan, een plons water over het gezicht, de tanden poetsen en in de kleren. Rond zevenen varen we weg van Pulau Hatta. Het waren vier mooie dagen. Na een uurtje varen langs de noordkant van Banda Besar leggen we aan in het haventje. Het is laag water en dat is lastig van de boot stappen. Door elkaar stevige de hand te reiken en te pakken lukte het om op de kade te klimmen. Het plan is om met de boot van elf uur naar Pulau Ai te varen maar we vinden het toch wat relaxter om één nacht in Neira te blijven maar dan in een ander Guesthouse dan Mutiara dat niet aan het water ligt. We hebben in een paar andere wel aan het water rondgekeken maar zijn toen toch maar weer naar dat prima Guesthouse Mutiara gelopen. Er is een kamer vrij en onze rugzakken staan tenslotte ook hier. De was lag keurig gestreken op een stapeltje te wachten om weer weggepropt te worden in de "backpack". Na vier dagen 2x per dag tongkol (blauwe makreelachtige vis) is het tijd voor wat anders. We hebben de tip meegekregen om Soto Ayam te gaan eten bij Guesthouse Delfika I. We stappen daar binnen en "hé die vent kennen we". Het is de eigenaar van Delfika II die we hebben gesproken op onze zoektocht naar een ander Guesthouse. We bestellen de soep, een fruitjuice en een ijsthee. In de warme normale thee met een paar brokken ijs heeft men ook kaneel gedaan. Apart en erg lekker. Anders dan anders. En de Soto smaakte heerlijk. Onze smaakpapillen genoten volop. Een goede tip, die Soto. Na de siesta hebben we een wandeling gemaakt naar het vliegveld. Wat een gekke gewaarwording. Een vliegveld dat optisch eindigt in zee en waar geen kip, laat staan een vliegtuig, te bekennen valt. Er zijn geen helemaal géén vluchten. Misschien over een paar weken weer. Het ligt er stil en verlaten bij. De start- en landingsstrip wordt nu vooral gebruikt door jongelui om te racen met hun motorfietsen. Op de terugweg naar het dorp komen we langs een overwoekerd kerkhof met Nedelandse graven. Onderhoud wordt er duidelijk al lang niet meer gepleegd. Tegenwoordig doen ze dat anders door ze de laatste rustplaats in de groententuin van de familie te geven. Als er dan toch geschoffeld moet worden dan ook gelijk maar rond de graven. De overbekende twee vliegen in één klap. Ziet er keurig uit. Het is inmiddels rond half zes en we ontvangen een telefoontje van Hemmo. "Hebben jullie zin om met ons gaan eten". "Natuurlijk...een prima plan maar we hebben al linzesoep in eethuis Resto bestelt maar geen probleem ik loop er naar toe en vraag Ibu of ze voor vier personen wil maken". Zo gezegd, zo gedaan en we hebben daar lekker zitten smikkelen tot half tien want de gezichtsuitdrukking van Ibu gaf duidelijk aan dat het de hoogste tijd was om op te krassen. Morgen gaan we echt naar Pulau Ai. 

We verlaten Hatta

Nog even op de foto met Sofian, de reus en klein duimpje

Rond de noordpunt van Banda Besar naar Neira op Banda Kecil.

We zijn weer terug in Bandaneira

Geen kip en vliegtuig te bekennen, alleen een eenzame motorrijder

Overwoekerd Hollands kerkhof.

Onder: de laatste rustplaats in de groententuin.

Hoge golven

Het is onze laatste dag op Pulau Hatta. De zee oogt als een pas gestreken laken. Na het ontbijt.....wat weining voorstelt...een plak cake met noomuskaatjam....de snorkels op en naar het rif. We hebben weer prachtige kiekjes kunnen maken. En ineens op een 150 meter van het strand een grote school dolfijnen. Jacqueline is richting de dolfijnen gezwommen maar op een gegeven moment zag ze ze niet meer totdat ze onderlangs haar doorzwommen, We zijn het water nog niet uit of de lucht wordt donkergrijs. Het begint keihard te waaien en niet lang daarna klettert het hemelwater tegen de voordeur. De golven worden hoger en hoger. Inmiddels wordt ook het eten binnengebracht door de familie van Sofian. Dat komt dan goed uit, het is toch hondenweer. En ineens krijgen we bezoek van Gaby en Hemmo. Deze twee Hollanders hebben we al in Neira ontmoet en zijn op een dagtripje naar Hatta. Zeiknat klopten ze aan. "Kom er in en eet maar mee, vis en rijst genoeg". De regen is gestopt en de golven minder hoog. Toch nog maar even proberen te snorkelen maar het zicht was heel slecht. Geen koraal en vis te zien.

Dan maar gezellig aan de koffie, thee en pisang goreng. Om half vijf vond de schipper van hun bootje de golven laag genoeg om weer terug te gaan naar Neira. We zijn blij dat we niet mee hoefden over deze "lage" golven.

Een Butterflyvis

Een grote groep dolfijnen

Gaby en Hemmo verlaten Hatta

Nieuwjaar op de Bandas

1 jan. 2015

De haan loopt onder de palmboom rechts naast de voordeur. Hij kraait zoals elke dag om aan te geven dat het nog vroeg is. Voor hem zijn alle dagen hetzelfde. Het is aan zijn luide gekraai niet te horen dat het 2015 is. Maar het is wel zo. Er is weer een jaar voorbij. De tijd gaat snel...te snel! Ook wij hebben er nauwelijks iets van gemerkt dat we begonnen zijn aan een nieuw jaar. De gasten en locals staan op en zeggen: of "good morning"  of "selamat pagi"...en een paar zeiden en zeker niet iedereen: "selamat hari baru" of  "happy new year". Ik was de enige die een hand uitstak...heb ik ook maar één keer gedaan want ook ik pas me aan. Jacqueline stond op toen de anderen al gewend waren aan de eerste "nieuwe" ochtend en men gewoon z'n ding deed. En dat was het! Zonder het nieuwjaarsgevoel hebben we de gehele dag doorgebracht met eten, snorkelen, lezen, een beetje wandelen en luieren. Tijdens het snorkelen hebben we weer prachtige vissen gespot zoals een Triggerfish die gevaarlijk kan zijn als ie zijn eieren beschermt. Deze vis is ook gewild bij de locals omdat ie erg lekker is. Het is geweldig hier. Een heerlijk strand, rust en een mooie natuur. Morgen nog zo'n dag en dan gaan we weer.

Heel veel zwarte vissen, de "Ikan Papua".

Anemoonvisjes

Dit is de prachtige Triggerfish Triton of "Ikan Turin".

Onder: een blik over het prachtige koraal

Oudejaarsdag op Pulau Hatta

31 dec. 2014

Weer een nieuwe dag maar wel de laatste van het jaar. We zijn op Hatta, een eiland zonder telefoon, gelegen ten zuidoosten van Banda Besar. We zijn vroeg wakker en er is helemaal niemand te zien in Guesthouse Tiara. Volgens de tips en de mensen van Tiara is er recht voor de deur prachtig te snorkelen. Gistermiddag tijdens mijn middagdutje is Jacqueline op verkenning geweest. Niets te zien behalve zeegras. Misschien is ze wel naar de verkeerde richting gezwommen. Dus vandaag dan maar linksaf ipv van rechtsaf. Ook alleen maar zeegras. We zijn via het strand naar de andere kant van het strand gelopen. Hiet staat Guesthouse Vitalia van PakSofian. Een veel leukere plek. Wij vragen of er hier te snorkelen valt. Het antwoord was heel duidelijk: "Het is prachtig hier". Wij de bril opgezet en de zee in...en inderdaad...schitterend koraal en veel vissen. Er is is nog een kamer vrij. Wij teruggelopen naar Tiara, onze spullen gepakt...nog steeds niemand te zien...geld op tafel gelegd met een briefje en weer terug naar Vitalia. We zitten hier met z'n zessen. Twee uit Duitsland en twee uit Zwitserland. Zo valt er ook nog wat te kletsen. Eerst maar even de zee in want die onderwaterwereld lokte ons. Na een uurtje snorkelen stond de middagdis al te wachten op ons. Gebakken vis met groente en rijst. Het is overal hetzelfde, vis en altijd weer die vis,  maar het smaakte wel. Later in de middag zijn we weer onder water gaan kijken. Recht vanuit de voordeur begint de drop-off van het rif. Wij hebben het rif zuidwaarts gevolgd met de stroming mee. En wat we gezien hebben is fantastisch. Prachtig onaangetatst koraal. Zelfs hele grote Napoleonvissen kwamen ons tegemoet. 

Het is rond vijven en Sofian heeft de generator aangezet. Tot negen uur hebben we stroom en dan gaat ie uit. Dus snel alle opladers in het enige stopcontact met een doos. Plaats genoeg voor alles wat opgeladen moest worden. We hebben vier flessen bier kunnen ritselen want dat is schaars hier in de moslimgemeenschap. Maar alles is te regelen, zelfs bier.

In plaats van een goede fles rode Rioja bij het avondeten werd het een gewone fles Bintang. Smaakte ook goed. "Jongens het is tegen negenen en Sofian zal zo wel de generator uitzetten...tanden poetsen en te bed".

We hebben nog nooit zo'n oudejaarsavond meegemaakt.....geen oud-en nieuw gevoel, geen vuurwerk, geen bubbels, geen Balinese knallen met carbiet, geen spaanse druiven, geen toastjes met brie, geen oliebollen en heel vroeg te bed. Morgen een nieuw jaar met nieuwe avonturen.

Info:

Pulau Hatta.

Bereikbaar met een publiek bootje (één uur varen) vanuit Bandaneira

Guesthouse: Vitalia van Sofian in Kampung Lama

Of het erg basis Guesthouse Tiara in Kampung Baru. Zelfde prijs als Vitalia.

Niet bereikbaar per telefoon. Er naar toe gaan en kijken of er slaapplaats is.

Prijs: RP 150.000 per persoon, per nacht incl.  3 maaltijden

Snorkelen: het rif ligt ligt recht voor deur op 50 meter zwemmen.

Guesthouse Vitalia in Kampung Lama op Pulau Hatta

De grote Napoleonvis

De kinderen van het dorp maken pret in het water

Prachtig koraal en kleurige vissen

Naar Pulau Hatta

30 dec. 2014

We gaan Bandaneira voor een week verlaten. We hebben onze daypacks volgepropt en we gaan met de boot van Jufry naar Pulau Hatta. De grote rugzakken laten we achter in Guesthouse Mutiara want we komen daar weer terug. Onderweg zijn we gestopt bij Pulau Pisang om te snorkelen. Het koraal is adembenemend mooi en onaangestast. Ook zien we veel vissen. Met de stroming mee naar de andere  punt van het eiland waar het bootje ons weer oppikt. Op naar de volgende snorkelspot bij Pantai Karnopol Ook hier weer een prachtige onderwaterwereld. Om een uurtje of één schoven we op het strand van Hatta. Op Hatta zijn de stranden niet wit maar goudgeel. Gisteren hebben we van drie Amerikanen gehoord dat Guesthouse Tiara een leuke plek is maar wel basic. Wij daar naar toe. En inderdaad erg basic. Slapen op een matras op de grond onder een muskietennet. Hatta heeft drie slaapgelegenheden bij het oude dorp (Kampung lama). Tiara ligt aan een afgelegen stukje strand. De mensen zijn heel erg aardig en doen echt alles om het ons naar de zin te maken. Ze noemen ons Mama en Papa. Waarom?weten we niet, vinden ze leuk zeker. Ze maken lekkere vis met groenten (sayur) rijst en mie. We blijven hier twee of drie nachten en dan gaan we naar Pulau Ai. Maar eerst vieren we oud en nieuw met de dorpelingen van het dorp Kampung Baru. Hier wonen Cinemon en zijn vrouw met vier kinderen.

De blauwe kogelvis (ikan kasu kasu biru)

Onder: ikan malas (vertaald:de luie vis). Deze vis beweegt weinig.

Onder: Jufry (rechts) met zijn maatje.

Onder: gekiekt voor de deur van het Guesthouse....een Burung Pestar (Kingfisher)