Het is zes uur en ik sla linksaf wat ik eigenlijk altijd doe. Na 5 km “up and down” steek ik de hoofdweg over en kom ik na een geniepig stuk vals plat in het dorp Nusa Sari. Daar op het hoogste punt staat de Hindoe basisschool (Skolar SD). Normaliter word ik daar uitbundig begroet maar deze keer niet omdat men midden in het ochtendgebed, op het schoolplein, bivakkeert. Ik zie de kinderen stiekem kijken naar mij maar een begroeting kan niet. Het is donderdag en dan gaan ze in “Balinees casual” naar school en ook naar kantoor. Daar hoort een hoofddeksel bij. Geen pet, bol- of gleufhoed. Geen puntmuts maar een “Udeng”. Dit is een altijd passend rond hoofddeksel waarbij de bovenkant open is en de voorkant een iets omhoog staat. Waarom geen plafonneke? Wellicht voor de ventilatie of als men een arakhangover heeft dan is er genoeg ruimte voor een punthoofd😂. Ik loop verder en na een half uurtje stiefelen kom ik bij de Moslimbasisschool in Melaya. Ook hier staan ze keurig opgesteld voor het ochtendappel. Één van de leraren komt naar me toe en schudt me vriendelijk de hand met “Selamat pagi Pak”. Ik neem met permissie een foto en vervolg mijn route naar het steile verzuringsmonster. Degenen die mijn wandelverhalen lezen weten wat deze bemoste trap betekent. Ik loop verder en via het kleine dorpje Bongan ga ik richting huis. Na dik 13 km met onderweg een paar stevige kuitenbijters vind ik het weer mooi geweest.
 |
| Het ontbijt: sateetje pindasaus |
 |
| Onderweg |
 |
In mooie Balinese kledij op de Hindoeschool |
 |
| De “Udeng” het Balinese hoofddeksel |
 |
| Het ochtendgebed op de Hindoeschool |
 |
| De Moslimschool |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten