Onderweg gekiekt

Pagerwesi

Vandaag bidden de Balinezen tot Sang Hyang Pramesti Guru. Alle Balinezen brengen offers aan al hun tempels. Hari Raya Pagerwesi is de op één na grootste feestdag, na Galungan, voor de Balinezen. De filosofie van deze viering is dat ze kennis, gezondheid, voedsel, kleding en goud hoog in hun leven moeten houden om het universum in balans te houden.

Het is een Hari Raya Pagerwesi vanwege Corona niet zoals alle andere keren. Men is geadviseerd thuis te blijven en te bidden en te offeren in de thuistempel of met maximaal twee personen naar de tempel te gaan tot uiterlijk 20.00 uur. Het samenscholen bij de tempel of op straat is verboden. Waar het normaliter erg druk is bij en in de tempel is het vandaag bijzonder stil. Zo af en toe komen er mensen om te bidden en te offeren. Er wordt eindelijk gehoor gegeven aan het advies. 

Twee eenzame vrouwen bij de tempel

Het strand is verlaten terwijl de vissersbootjes toekijken.

De normale situatie bij de strandtempel

De koe en het gras

Als ik tussen 4 en 5 uur in de middag op mijn motor stap dan zie ik dat op meerdere plekken er gras wordt gesneden met een traditionele “Arit”.  Naast het hebben van vast of los werk houdt men er één of meerdere koeien op na. Deze lopen of staan vaak op of dicht in de buurt van het erf. Ze kopen op enig moment een kalf voor 5 juta (300 euro) en als ie groot is dan laten ze haar dekken en dan wordt moeder de koe of het kalf verkocht als men weer geld nodig heeft. Een volwassen koe brengt tussen de 8 en 10 juta op. En dat is tussen de  500 en 600 euro. De koeien op Bali geven geen druppel melk dus worden ze gehouden voor het vlees. De “sapi” (rundvlees) wordt niet gegeten door de Hindoebevolking want die houden het vanuit de religie bij “babi” (varken) en “ayam” (kip). Ze verkopen de koe aan de Moslimbevolking die weer geen varkens eten maar dus wel het rund. De koe moet eten en dat zo goedkoop mogelijk want de koe mag uiteraard geen geld kosten. Overal langs de rijstvelden staat volop gratis gras wat dan gesneden wordt om het de volgende morgen te voeren aan de koe of koeien. Het gras wordt vervoerd met een houten rek achter op de motor of men draagt het te voet achterop de fiets in een “kampil” (plastic zak) naar de koe.  Zo’n “kampil” ligt stabieler op de bagagedrager van de fiets dan zo’n groot rek. Het rek achterop de motor wordt geplaatst in een blok hout welke is vastgemaakt op de zitting. 

Met een vol grasrek naar de koe of koeien.

Gratis volop gras

De vlijmscherpe “Arit” waarmee het gras wordt gesneden. 

Het houten grasrek stabiel achter op de motor.

Achter op de fiets in een “kampil”.

Mmmm lekker dat verse gras.

De Balai

De Balai is bij velen in het dorp de “huiskamer” van het erf. Deze plek is gebouwd op vier palen met op 60 cm hoogte een zwevende vloer welke meestal is gemaakt van traditionele repen bamboe met soms daarop een mat van gevlochten bamboe. Deze mat noemen ze “Bidé”. Dit is de ideale hoogte om met heel weinig moeite in de Balai te gaan zitten. Maar vaak is de vloer ook van planken en soms is de vloer van beton en afgewerkt met keramische tegels. Dit is manier welke wordt toegepast bij de families die wat meer geld te besteden hebben. Is ie zonder verhoogde of zwevende vloer en men zet er meubels is dan wordt dit een “Gazebo” genoemd. Het dak van dakpannen of golfplaten zorgt ervoor dat men droog zit. De “Balai” staat op een centrale plek tussen meerdere huisjes van een familie.

Foto onder: Dit is een “Gazebo” dus zonder verhoogde vloer en met meubelen.

De huisjes of kamers hebben alleen een voorterrasje en geen woongedeelte. Men slaapt alleen in de kamer op een matras op de grond. De “Balai” is een plek waar men rust, hangt of ligt. Men gaat tegen één van de vier hoekpalen zitten en men doet iets of niets. Als men iets doet dan is dit meestal bijv. de groenten snijden of men maakt offertjes. Doet men niets dan valt men in slaap. Ook op het rijstvelden staat een Balai om te rusten, te schaften of te schuilen als er een plons water valt, maar dan moet het dak wel in orde zijn. 

Schaften in de “Balai” in het rijstveld (sawa).

Met een traditionele vloer van bamboerepen.

Ook een ideale plek voor het drinken van een biertje.

Een beetje scheef is ook recht. Zolang ie niet omvalt wordt ie gebruikt.

Met een vloer van planken.

En soms in de regentijd zet men er de koe onder zodat ie ook droog staat.

Kortom: de Balai is niet weg te denken uit het Balinese leven. 

Onderweg gekiekt

 Zomaar in de natuur van de vroege woensdagmorgen.