Treinkaartjes

Omdat het moslimfeestdagen zijn is het moeilijk weg te komen met de trein.Via internet waren we al op de hoogte dat alle treinen naar Bandung t/m maandagmorgen uitverkocht zijn.

nog 73 nummertjes te gaan!

Dus zijn we vanmorgen na het ontbijt, toast met een gebakken ei en een pannekoek met een banaan erin gerolt, naar het station gelopen. De hal in en naar het loket: "2 kaartjes voor de nachttrein naar Bandung". De man achter het loket: "eerst naar de andere kant van de hal en daar info vragen of er nog plaatsen vrij zijn". Wij naar de andere kant, een kantoortje in en gevraagd. Deze aardige man schrijft op een briefje dat er nog 16 plaatsen vrij zijn. Met deze info gaat u naar de reservasihal. "Waar is dat?". De man zegt: "u loopt naar buiten en linksaf het spoor onderdoor naar de andere kant van het station". Oké wij lopen en daar zien we een andere grote hal met een groot bord erop "reservasi kereta api". Dat is duidelijk, daar moeten we zijn. Wij naar binnen en lopen naar een loket om kaartjes te kopen. Nou zo eenvoudig gaat dat niet! De man achter het loket stuurde ons direct naar een man naast de voordeur met een nummertjesautomaat. Omdat hij enigszins verscholen achter de deur zat hebben wij hem bij binnenkomst over het hoofd gezien. Deze man gebruikte alleen de wijsvinger van zijn linkerhand. Daarmee drukte hij het knopje van het apparaat in voor het volgende nummertje. Wij kregen ook zo'n nummertje van hem en ook een formuliertje. Wij met dit papiertje naar een brede en lange schrijfdesk waar nog veel meer mensen zo'n velletje in stonden te vullen met de naam, nummer id-kaart, bestemming en datum van vertrek.
Wij ontvingen nummer 185 en op het moment dat we ons papiertje hadden ingevuld en gingen zitten was no. 112 aan de beurt. Dus nog 73 wachtenden voor ons. Drie van de zes loketten waren bemand.
Na een dik uur zweten in de wachtruimte zonder airco waren we aan de beurt en mochten wij onze treinkaartjes kopen. Godzijdank waren in die tussentijd de 16 vrije plaatsen niet verkocht aan de wachtenden vóór ons. Want dat had zo maar kunnen gebeuren. Hoe ingewikkeld en omslachtig kan het kopen van een treinkaartje zijn terwijl in Banyuwangi waar we onze eerste kaartjes kochten het tot onze verbazing heel soepel ging aan het normale loket.

niet dringen maar wringen

Gisteren was het 15 november en dan is het volgens de moslimkalender Nieuwjaar. Vele moslims zijn vrij en trekken dan naar plaatsen waar wat te doen is zoals hier in Yogyakarta. 

Muziek in de "soevenierjungle"

En omdat het ook nog tegen het weekend valt hebben velen ook nog een lang weekend of langer te besteden. We hebben geluk gehad met onze losmen want alle accomodatie is bomvol. De hoofdstraat is de Jalan Malioboro, lijkt op het sigarettenmerk. Het is zeg maar de Kalverstraat van Yogya. Op een normale dag is het al dringen maar gisteren was het wringen om door de menigte te komen. Wat een gekkenhuis! Er speelden ook muziekbands die het geluid produceren van een Arubaanse steelband maar dan niet op oliedrums maar op bamboestokkeninstrumenten en dat samen met een lekker "bassie" maakt toch een gezellige nieuwjaarsfeer. Honderen becaks en paard-en-wagens die alles in de strijd gooiden om maar een vrachtje te kunnen bemachtigen. En dan hebben we het nog niet over de eetstalletjes. Veel, heel veel eten!
Batik, batik, batik, batik, batik, batik, batik, ontzettend veel batik. Jogja is dé stad van de batik en dat is goed te zien. Een batikshirt is te koop vanaf  20.000 rp (1,80 euro). De kwaliteit bepaalt de prijs, maar dat is logisch maar ook een klein probleempje want hoe herken je dat. Één regel hebben we geleerd: als de binnenkant niet hetzelfde is als de buitenkant dan is het nep, fabrieksbatik of gewoon slecht. De Jalan Malioboro is een ware "soevenierjungle". En wat er al niet te koop wordt aangeboden. Miljoenen t-shirts en andere goedbedoelde rommel zoals sleutelhangers, beschilderde en onbeschilderde poppetjes, bamboeprullen, erg veel slippers, beeldjes...... en natuurlijk veel kleding van batik........het is allemaal veel te veel om op te schrijven.
Voor ons heeft dit drukke weekend ook een rottige kant want wij kunnen niet eerder weg met de trein naar Bandung dan maandagavond. Alle treinen zijn volgeboekt omdat al dat volk ook de stad uit moet. Maar geen nood want we hebben voor morgen al een tour geboekt naar het Dieng plateau.

Borobudur en Prambanam

Oef dat was wel even heel vroeg opstaan vandaag. Om 4 uur rinkelde het mobieltje. Vandaag hebben we een tour geboekt naar de Boedhistische tempel de "Borobudur" en de Hindoetempel de "Prambanan".

de Borobudur

de Prambanan

Beide liggen in de buurt van Yogyakarta. Om 5 uur moesten we ons melden hier om de hoek bij het boekingskantoortje. Met ons gingen er nog 3 mensen mee om deze prachtige bouwwerken te bezoeken. Na enig getreuzel van de chauffeur reden we weg. We moesten ons een klein beetje haasten want we zijn juist voor de zonsopgang zo vroeg weggereden. Bij de Borobudur aangekomen was duidelijk dat de zon, door de dikke heiige bewolking, nergens te bespeuren was. Jammer want dan zijn ook de foto's minder mooi. Maar ondanks dat hebben we toch genoten van deze prachtige grote ( 118 x 118 m) tempel die gebouwd is met twee miljoen grote stenen in de vorm van massieve symetrische stupa. Ze zeggen dat het de grootste ter wereld is.
Na 2 uurtjes en een bord nasi goreng in de warung ter plekke zijn we weer in het minibusjes gestapt richting de Prambanan.
Een heel andere tempel maar minstens zo mooi.  Het is groot complex met meerdere tempels waarvan de Candi Shiva Mahadeva de grootste en de mooiste is. Klokslag 14.00 uur waren we weer terug in de losmen. Mooi op tijd voor de nodige uurtjes in de ruststand. Morgen een dag "pelan pelan" in Yogya.

Yogya

Het is half 3 in de middag en het is 37 graden en erg benauwd. Zojuist heeft het geregend maar nu is het weer droog. Weinig zon en soms een windvlaag.

De voordeur van de sultans 

In vogelvlucht:
- naar de Kraton, het paleis van de sultans, gelopen voor een bezichtiging. Een mooi paleis.
- in het paleis was net een voorstelling met gamelanmuziek en wayangpoppen aan de gang.

De wayangpoppen wachtend op hun beurt 

- het is raar maar er ligt nergens hondepoep op straat.
- heel veel souvenir- en batikstalletjes en dat was in Surabaya helemaal niet.
- miljoenen t-shirts te koop
- het oude hollandse fort Vredeburg bezichtigd. Niet echt bijzonder.
- ook het Waterkasteel bekeken maar dat is een oude ruine wat niet in de boeken staat.
- thee met ijs gedronken in een warung...1000 rp per bierpul.
- vanmiddag zijn we in de ruststand terechtgekomen. Te heet om wat te ondernemen.
- morgen gaan we naar de Borobudur en de Prambanam. Voor deze tempels zijn we de gehele dag onderweg.

Apart genomen:
Geheel Yogyakarta is bezaaid met becaks. Deze zijn beschilderd in allerlei kleuren en opschriften.
Deze rijders zijn erg opdringerig en negeren is dan het beste. We hebben zo de indruk  dat het allemaal "zet-zet-péurs" zijn die werken op de pedalen en rusten wanneer ze willen. En vooral dat rusten daar nemen ze uitgebreid de tijd voor. Af en toe een ritje en dan kunnen ze weer een dag eten en drinken. Er zijn er ook die overnachten in hun eigen karretje.

Stopcontact en opladers

In Yogyakarta hebben we een "losmen" gevonden op een prachtige plek vlakbij de "Kraton" waar veel is te zien.  Een goede kamer voor niet al teveel geld.

Het plakbandstopcontact

En we hebben ook nog een klein terras zodat we ook nog buiten kunnen zitten. Maar onze tevredenheid is toch een heel klein beetje getemperd. Maar ja we kunnen niet alles verwachten voor die prijs van 125.000 roepia.
Bij vele medereizigers steekt altijd weer het probleem de kop op van de opladers. Ééntje voor de i-pad, ééntje voor de i-pod, ééntje voor de telefoon en 2 voor de fotocameras. Een zak vol snoeren en adaptors. Met deze wetenschap in de rugzuk hebben wij een 3-weg stekker meegenomen omdat er meestal niet meer dan één stopcontact aanwezig is op de kamer. Een driewegstekker? in Holland verboden maar hier mag ie nog steeds! En dus ook in de losmen in Yogyakarta maar één stopcontact. Dit stopcontact is al bezet door de ventilator en dan komt onze drieling goed van pas. Maar het probleem doet zich voor dat dit stopcontact met kleverig plakband op zijn plek wordt gehouden. Gisterenavond toch maar de drieling erin en vannacht kwam het hele zaakkie van de muur. Dus vragen we vandaag maar om nieuw plakband want er moet toch het één en ander opgeladen worden.
Gisteravond tijdens het douchen viel het op dat het doucheputje was afgedekt met een "selfmade" dekseltje wat wij achteloos aan de kant hebben geschoven omdat anders het douchewater niet wegliep. Maar vanacht werd ik wakker van een ietwat zurige lucht die mijn neusgaten was binnengedrongen. Dus eruit om het dekseltje op het door vele haren verzadigde doucheputje terug te schuiven. De lucht klaarde direct op en we hebben heerlijk verder geslapen.