Als ik mijn dagelijkse rondje door Yehkuning maak, het dorp waar wij wonen, dan valt me op dat iedereen vroeg uit de veren is. De oudjes die tot hun dood op het erf van kind of kinderen wonen en piepjonge kinderen die spelen op het strand terwijl hun oudste zus zit te mediteren. Of ze doet een plasje in de goot langs de weg. Het dorp heeft veel bejaarden maar gelukkig ook veel kinderen. Overal onderweg zijn jong en oud te bewonderen en te kieken. En allemaal zonder het verplichte mondkapje!
De jeugd is inmiddels een jaar verstoken van school vanwege Corona. Om de tijd door te brengen wordt er soms gesport op bijv. het voetbalveld omdat het volleybalveld helaas in gebruik is door grazende bruine gasten met grote oren. Dus een potje volleyballen is er niet bij.
De rijst (beras) wordt nu geleidelijk aan geoogst. Dit betekent dat de vele eenden (bebek) weer in actie gaan komen om de rijstvelden (sawas) schoon te eten en tegelijkertijd te bemesten want veel eenden betekent heel veel poep. De eenden bivakkeren in een grote kooi en de hoeders slapen ernaast in een zelfgemaakt tentje. Aan de overkant van het onderkomen van meneer de Haan werd ik vanmorgen tegemoet gekomen door een kwakende menigte die de weg overstak en het rijstveld indook. Het is altijd fascinerend hoe de groep eenden bij elkaar wordt gehouden door de hoeders met hun lange stok met een vlaggetje of plastic zak eraan. Gaat één eend rechtsaf dan gaat de rest ook. Echt kuddevolk..
De regentijd loopt op zijn einde. Door het overvloedige hemelwater van de afgelopen weken zijn de rijstvelden verzadigd. Het ideale moment om de “sawas” te bewerken en opnieuw aan te planten. Als er geploegd en geëffend wordt dan geven de witte reigers altijd “acte de presence”. Als de modder wordt omgewoeld dan komen er altijd lekkere hapjes tevoorschijn.
