Fastfood

De ketens zoals Mac.Donalds, Pizzahut en KFC zijn volop aan wezig op Bali. En dan vooral in Denpasar en de nabijgelegen strandplaatsen Legian, Kuta en Seminyak. In het West Balinese Negara, was van een fastfoodrestaurant geen sprake. In geen velden of wegen zo'n eettent te bekennen. Hier eet men in de warung of aan de "limakaki" op straat. Maar ineens een aantal weken geleden werd het pand van de Suzuki met showroom en werkplaats ontruimd. Suzuki Motors verhuisde een stukje verderop, ging kleiner en verkoopt alleen nog maar nieuw, en er volgde een grote verbouwing. En ineens hing er een groot bord aan de gevel....KFC (Kentucky Fried Chicken). Inmiddels is dit kippenrestaurant geopend en wordt ook nog veel bezocht. West Bali is een stukje van zijn puurheid verloren maar de warungs met de lekkere gerechten zijn gelukkig nog steeds in de meerderheid.

Uitkering voor de armen

Doorgaans is nooit druk op het postkantoor (Kantor Pos) in Negara. Behalve de dagen dat de gepensioneerde ambtenaren hun maadelijkse pensioentje kunnen ophalen en één keer per drie maanden als er een uitkering beschikbaar komt voor de armen. "Program Simpanan Keluarga Sejahtera".

Zaterdag, gisteren en vandaag is het weer zover. En drukte van jewelste, vooral op de eerste dag. Degenen die in aanmerking komen voor deze driemaandelijkse uitkering van RP 300.000 hebben een pasje waarmee ze zich moeten melden aan de desk op het terrein van het postkantoor. Na melding krijgen ze een nummer. Buiten is er een wachtruimte gecreeerd waar deze mensen kunnen gaan zitten totdat hun nummer wordt afgeroepen om daarna het geld in ontvangst te kunnen nemen. Niet alleen de uitkeringsgerechtigden van de gehele provincie Jembrana komen naar Negara maar ook meerdere familieleden want ze willen allemaal meeprofiteren van die schamele RP 300.000. De gemeente (Desa) waar men woont bepaalt wie uitkeringsgerechtigd is. De Desa speelt dit door naar de instantie die uitbetaald en die geeft ook het pasje uit waarmee men zich moet melden op het terrein van het postkantoor. Het pasje lijkt op de KTP kaart (identiteitskaart).

Ongerept

Het is tegen zessen als ik gewekt wordt door de kwetterende rupsvogeltjes. Jacqueline draait zich nog een keertje om en ik stap uit bed om onze hond Madé te begroeten die nog lui op de bank ligt. Haar staart zwiept heen en weer en dat zegt al genoeg. Ik tap een koppie warm water en hang er een theezakkie in. Vier kier op en neer en mijn koppie thee is klaar. Ik nestel me in een stoel op het voorterras met de iPad om te zien of er nog bijzonder nieuws is in de wereld. Niet veel of het moet zijn dat een voetbaltrainer zijn hand en de dugout kapot heeft geslagen en dat Obama zijn hand heeft geschud met die van Castro. Dit is mooi nieuws na 50 jaar. Alle berichten over het oorlogsgeweld in de wereld sla ik over. Inmiddels is Madé verhuist van de bank naar het matje aan mijn voeten. Haar snoet plat op de grond wachtende tot ik het seintje geeft dat we naar het strand gaan. Het is een kwartiertje over zessen en het is zover. Ze tilt haar hoofd op en blikt enthousiast omhoog......we gaan!

Het strand is ongerept en verlaten. Niemand te zien behalve een paar kwallen die vannacht zijn aangespoeld. De zon steekt zijn prachtige kleuren om de hoek van een grote boom. Een zeearend heeft net zijn kostje vis opgepikt uit zee en vliegt terug naar zijn nest in een kokospalm. De dag is begonnen. Een honderdtal meters verderop zit een vrouw met haar dochter te wachten tot vaders weer met zijn bootje terug komt van zee met de verse vis. Zij zijn de enigen lokals die ik heb gezien deze ochtend. Ondanks dat het fenomeen "weekend" hier van veel mindere betekenis is dan in het Westen is het op zondag toch rustiger met de visserbootjes dan op andere dagen. Na een half uurtje dollen met de hond gaan we terug want ze weet dat ze dan wat lekkers van Pedigree krijgt. Teruglopend schiet een gedachte door mijn hoofd...."wat is deze plek toch prachtig met zijn ongerepte brede strand en ruisende zee". De fluitende vogels begeleiden mij naar huis. Made een snackie en ik een bakkie koffie.

tegen half zeven.....een prachtige plek ver weg van het toerisme

vers aangespoeld

wachten op het bootje met de verse vis

Verkeersopstopping

Vanmorgen was ik even voor een boodschap naar Negara. Op de hoofdweg was het verkeer gestremd door een begrafenisceremonie. Dit komt uiteraard vaker voor op Bali maar het komt in Negera niet veel voor dat het volledige verkeer wordt stilgelegd door de politie. Een mooi moment om tijdens het wachten een fotootje te nemen. De politieagent had dezelfde gedachte. Na een minuut of tien gaf hij het sein "rijden" en de stoet kan zijn weg naar de crematieplaats vervolgen.

onder begeleiding van het gamelanorkest naar de brandstapel

Let op de agent....even een fotootje

Onderweg gekiekt

Het is niet altijd rijst wat er wordt verbouwd op de sawa's.