Zweetklieren

8 jan. 2015

We zijn nog twee dagen op de Bandas. De Pelniboot naar Ambon vertrekt de negende omstreeks middernacht. We nemen onze rust maar we zijn ook aktief. Vanmorgen hebben we de publieke boot naar Lothoir op Banda Besar genomen. Het duurde even voordat de boot vol was. Gedurende de wachttijd hebben we de zwevende en duikende fregatvogels kunnen observeren. Het was even lastig om op de boot te komen want het was erg laag water. Met een volle boot naar de overkant. Nadat we daar op de steiger waren geklauterd zijn we naar het hoog gelegen Benteng Hollandia gelopen. Vanaf dit punt hadden we een prachtig uitzicht op het Gat van Neira. Na een korte break naar de andere kant van het eiland. Hier ligt het strand Pantai Balakan. Na even zitten op een oude boomstam hebben we onze energie gebundeld om terug te gaan lopen naar Waling. Onze zweetklieren maakten al volop overuren, zo erg zelfs dat onze deootjes het moesten afleggen. Absoluut niet okselfris hebben we vanuit Waling de boot terug genomen naar Bandaneira. We zijn niet alleen moe van het lopen en klauteren maar ook van dat geroep naar ons van "Hé mister". Dat hebben we inmiddels al duizenden keren moeten aanhoren. Ook weer vandaag. Het is allemaal heel vriendelijk maar soms zijn we er klaar mee. Op een gegeven moment worden we er zóóó moe van! Vanmiddag doen we helemaal niets en vanavond lekker eten. We gaan op de Spaanse toer want José en Bernadette, onze vrienden van Ibiza, gaan Spaans koken. En daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen.

Het is eb en dan is het lastig om op de boot te komen

Het prachtige uitzicht over "het gat van Neira"

De ruïne van het Fort "Benteng Hollandia"

Één van de weinigen die geen "hé mister" tegen ons riep.

Onder: een fregatvogel die op zoek is naar zijn kostje vis

Tussen de bananen

7 jan. 2015

Het is 05.45 uur en we zijn al wakker en dat zonder het gekraai van de haan. Niet zo heel raar want die is gisteren met een buks neergeschoten. Ze zijn zelfs te lui om 'm met de hand te vangen. Dus vandaag zal er een half haantje op het menu staan. Wij maken dat niet meer mee want we laten Pulau Ay weer achter ons. De boot gaat om zeven uur. Ibu bracht ons nog even een broodje en een mok thee als ontbijt en even daarna zijn we naar de steiger gelopen. Op de boot lag al een grote stapel met bananen en casava en andere groenten. Tegen zevenen vertrokken we met ook een zieke vrouw aan boord. Op het eiland Ay is geen dokter. Die is er wel op Banda Kecil. Dus met bed en al is ze op de boot getild en zijn we naar Bandaneira gevaren. De man liet blijken als ze geopereerd moet worden dan kan dat alleen in Ambon of Makassar en daar heeft hij geen geld voor. Hopelijk voor zijn vrouw hoeft dat niet te gebeuren want anders heeft ze slechte vooruitzichten. Ondanks de vrij ruwe zee waren we daar met een uurtje. Op de boot vroegen we aan een vrouw wat zij betaalt voor de overtocht. Zij antwoordde twijfelend met: RP 15.000 pp. De twijfeling is daar omdat zij ook heel goed weet dat blanken meer moeten betalen.

Op de heenweg betaalden wij RP 40.000 pp. Toen we nu van boord gingen gaf ik de bootsman RP 30.000 (2 x RP 15.000) en die trok me aan mijn shirt met:"hé dat is te weinig, het is RP 20.000 pp. Dat pikten wij niet dus hadden we bijna bonje en steeds meer mensen gingen zich ermee bemoeien dus heb ik hem maar RP 10.000 meer gegeven. Het maakt niet uit waar je bent of komt in Indonesië.....ze proberen je altijd weer te belazeren en daar worden wij zóóó moe van!

Tussen de bananen

Met de boot naar de dokter

Onder: een stevige zee 

De natuur van Ai

6 januari 2015

Het is vandaag driekoningen en ook daar merken we niets van. De lucht is grijs en het is laag water.

Er valt vandaag niet te snorkelen want de stroming is te hevig. Dan maar de paden op en de lanen in.

Vanmorgen een wandeling en vanmiddag weer. Pulau Ai is gezegend met een prachtige natuur. Vanmorgen over het droogevalllen deel van de zee en het strand en vanmiddag door het dorp en het bos. Gisteren hebben we aan een vrouw gevraagd of ze nog schelpen wist te liggen en vandaag wist het hele dorp dat Jacqueline schelpen zoekt. En zodoende kwamen we bij een vrouw terecht die ons meenam naar haar familie, wonende binnen de ruïne van het fort "Benteng Revenge (Welvaren)". Daar kreeg Jacqueline een prachtige schelp in haar handen geduwd. Toen één van de mannen hoorde dat wij Nederlanders zijn toonde hij trots een doosje met munten uit de VOC tijd. En voordat we weer weggingen uiteraard eerst nog even met de hele club op de foto. Verder was het een dag van zitten op het balkon en genieten van het uitzicht. Morgen om 07.00 uur gaan we met het publieke bootje weer terug naar Neira. 

Struinen over het strand en het drooggevallen deel van de zee

De poort van de ruïne van Benteng Welvaren

Een afgesleten munt uit de VOC tijd

Met z'n allen op de kiek, de mannen wilde niet.

De prachtige natuur van Ai

Rare wormen

5 jan. 2015

We hebben het prima naar ons zin op Ai. Het ruisen van de zee gaf ons een heerlijke nachtrust maar meneer de Haan maakte daar heel vroeg een eind aan. Onze eerste gedachte was: "Vanavond gaat ie aan het spit". Maar het zal wel weer vis worden want hij loopt nog vrij rond. Het is net na het ontbijt, twee warme broodjes met "inside" hoe kan het ook anders....nootmuskaatjam, dat de zee rustig oogt om te gaan snorkelen. Het is laag water en dus kunnen we een heel eind overbruggen door te lopen naar het rif. Op de rand van het rif is de golfslag zo stevig dat we besloten het niet te doen. We wachten tot het water hoger is en de golfslag minder. Misschien later op de dag. We zijn naar de andere kant van het eiland gelopen om daar het "het lange strand" te zien.

Een prachtig strand waar alleen een local te zien was die naar van die dikke wormen zocht om te eten. Hij liever dan wij. Het schijnt een delicatesse te zijn. José, onze Spaanse buurman in het Guesthouse, bevestigde dat. Terwijl hij dit stond te vertellen sijpelde het water uit zijn mondhoeken. Dan zullen ze wel erg lekker zijn! Na de lunch hebben we opnieuw geprobeerd om te snorkelen. Het water stond inmiddels hoger dus moesten we zwemmen naar het rif. De stroming zorgde ervoor dat we twee slagen vooruit en één slag achteruit gingen. Dat schoot niet echt op dus hebben we het opgegeven en zijn op het strand gaan zitten. Morgen weer een poging. De middag hebben we volgemaakt door een lange wandeling te maken door de mooie natuur met z'n hele oude kenaribomen en palabomen. Pala is nootmuskaat en kenari zijn amandelen. Onderweg kwamen kinderen ons tegemoet die gevallen pala- en kenarinoten aan het zoeken waren. De nootmuskaat, ook wel het VOC goud genoemd, brengt RP 150.000 per kilo op en dat is toch een aardige verdienste.

Info

Transport: dagelijkse lokale boot van Bandaneira naar Pulai Ai: RP 40.000 pp

Vertrek 11.00 uur.

Terug naar Bandaneira 07.00 uur

Accomodatie: Guesthouse Alfredo van Ibu Iliani, 3 kamers

prima schone kamers met zeezicht, incl. 3 maaltijden RP 250.000 per persoon/per nacht

Telefonisch niet bereikbaar dus gewoon naar Ai varen en kijken of ze een kamer heeft.

Vanaf de aanlegsteiger rechtsaf het betonpad volgen tot de school. Daar iets voorbij ligt het Guesthouse aan een onverhard pad.

Het strand is bereikbaar met een stenen trap en het rif ligt 200 meter recht voor de deur.

De local met zijn vers gevangen wormen

Men zegt dat het een delicatesse is.

Aan het einde van het "lange strand"

Nootmuskaat en kenari zoekende kinderen

De prachtige natuur van Pulau Ai met veel erg oude Kenaribomen

Naar Ai

4 jan. 2015

Alvorens we naar het volgende eiland van de Bandas gaan, bezoeken we eerst nog even het kerkje in Bandaneira. Op loopafstand van Guesthouse Mutiara staat een klein katholiek kerkje. Tijdens het gruwelijke conflict tussen moslims en christenen op de Molukken in december 1999 is het in brand gestoken door de moslims. In 2002 is de vrede getekend en is het kerkje weer herbouwd. De moslims en christenen leven weer met elkaar, ze accepteren elkaar maar er is altijd een schuin oog. In de vloer van het kerkje zijn een aantal oude graven te bewonderen van Hollanders die zijn gestorven in de VOC tijd. Het bijzondere wat ons opviel was de tekst op één van de grafstenen: "Hier legt het lyk van......". Onze conclusie is dat liggen gewoon leggen was.  Het is 11.00 uur, niet precies want dat kan niet in Indonesië, en we stappen op de publieke boot naar Pulau Ai. Een stevige zee veroorzaakt stevige deining waardoor de boot stevig heen en weer gaat.

Na een uurtje varen wordt de boot met drie motoren van ieder 40 PK op het strand  geschoven en vastgelegd aan een krom gegroeide palmboom. Er zijn hier drie slaapgelegenheden. We werden opgevangen door iemand van Guesthouse Ardy. We zijn met hem meegelopen maar zijn stulp ligt in het dorp zonder uitzicht. Deze nemen we niet. Iets verderop staat Green Coconut. Onze eerste indruk.....dit is het helemaal niet. De eigenaar was ook nog de binnenmuren van de kamers aan het schilderen en  dan komen we in een kleine renovatie te zitten. Doen we ook niet. En dan bleef er nog ééntje over en dat is Alfredo. We hadden in Neira al gehoord dat het een geweldige plek is maar erg duur. We zijn er naar toegelopen, pfffff zweetdruppels want het ligt een kwartier lopen van het haventje. Een prachtige plek met prima kamers met uitzicht op zee. En dan de prijs.....helemaal niet te duur...RP 250.000 per persoon/ per nacht incl. drie maaltijden, koffie en thee. We hebben gelijk onze spullen neergezet en zijn gaan genieten van het uitzicht. Even daarna kwam Ibu Irianim al met de lunch. Allemaal erg lekker maar ook dat hadden we al gehoord in Neira. Het weer slaat om. Het gaat hard waaien en het regent zachtjes. Hoge golven domineren ons uitzicht. Nadat het droog is geworden lopen we naar de haven want daar is, zo zeggen ze, een gsm-signaal zoadat we Sanne en Peter kunnen melden dat er nog een kamer vrij is. Deze Finnen hebben we ontmoet in Neira in Mutiara. Maar helaas er is geen signaal vandaag. De golven blijven hoog. Hé en ineens zien we weer bekenden. Het zijn Gaby en Hemmo waarmee we gisteravond hebben gegeten. Zij doen een dagtripje naar Pulai Ai maar of ze terug kunnen naar Neira is nog maar de vraag want de zee is behoorlijk ruw. Inmiddels hebben we ook onze buren gezien. Ook weer bekenden uit Neira, het zijn die twee uit Ibiza. Het waait nog steeds hard, de golven hoog maar het is droog en gezellig.

Het interieur van het kerkje 

"Hieronder legt het lyk van"

De publieke boot naar Pulau Ai

Effe wachten ....het bootje gaat zo!

De kamer bij Ibu Iliana op Ai...met uitzicht op zee