Naar Pulau Hatta

30 dec. 2014

We gaan Bandaneira voor een week verlaten. We hebben onze daypacks volgepropt en we gaan met de boot van Jufry naar Pulau Hatta. De grote rugzakken laten we achter in Guesthouse Mutiara want we komen daar weer terug. Onderweg zijn we gestopt bij Pulau Pisang om te snorkelen. Het koraal is adembenemend mooi en onaangestast. Ook zien we veel vissen. Met de stroming mee naar de andere  punt van het eiland waar het bootje ons weer oppikt. Op naar de volgende snorkelspot bij Pantai Karnopol Ook hier weer een prachtige onderwaterwereld. Om een uurtje of één schoven we op het strand van Hatta. Op Hatta zijn de stranden niet wit maar goudgeel. Gisteren hebben we van drie Amerikanen gehoord dat Guesthouse Tiara een leuke plek is maar wel basic. Wij daar naar toe. En inderdaad erg basic. Slapen op een matras op de grond onder een muskietennet. Hatta heeft drie slaapgelegenheden bij het oude dorp (Kampung lama). Tiara ligt aan een afgelegen stukje strand. De mensen zijn heel erg aardig en doen echt alles om het ons naar de zin te maken. Ze noemen ons Mama en Papa. Waarom?weten we niet, vinden ze leuk zeker. Ze maken lekkere vis met groenten (sayur) rijst en mie. We blijven hier twee of drie nachten en dan gaan we naar Pulau Ai. Maar eerst vieren we oud en nieuw met de dorpelingen van het dorp Kampung Baru. Hier wonen Cinemon en zijn vrouw met vier kinderen.

De blauwe kogelvis (ikan kasu kasu biru)

Onder: ikan malas (vertaald:de luie vis). Deze vis beweegt weinig.

Onder: Jufry (rechts) met zijn maatje.

Onder: gekiekt voor de deur van het Guesthouse....een Burung Pestar (Kingfisher)

Banda Besar

29 dec. 2014

Het regent nog steeds maar men voorspelt droog weer. En inderdaad na het "pancakeontbijt" werd het droog. Lekkere pancakes met kaneel en kenarie (amandelen). We gaan met de publieke boot naar het aan de overkant gelegen Banda Besar. In de tijd van de VOC waren hier veel perken (plantages) met de pala beter bekend als de nootmuskaat. In die tijd, van de geliefde en later gehate Jan Pietersz. Coen, stonden er alleen op de Bandas de nootmuskaatbomen. Tegenwoordig staan die bomen ook op andere eilanden, zoals Halmahera. Nadat hij aan land was gekomen op de Bandas was hij geliefd bij de lokale bevolking omdat hij goed voor ze zorgde. Maar later verkochten de locals ook stiekem de nootmuskaat aan de Engelsen en daardoor heeft hij de bevolking van de Bandas gestraft door velen te vermoorden. De laatst overgebleven Perkenier is de fam. van den Broecke. De ongeveer 40-jarige Ponky van den Broecke is de laatste nazaat en woont in Groot Waling op Besar. Wij zijn vandaag op zoek gegaan naar zijn huis en gevonden maar hij was helaas niet thuis. Zij hebben nog steeds plantages op Banda Besar en Pulau Ai. Het huis uit de VOC tijd staat nog voor een groot deel overeind en om de perk te betreden moet men door de originele poort. Na een prachtige wandeling met onderweg veel pala en kenarie waren we om één uur weer terug op Bandaneira.

Geluncht hebben we niet want de pancake was voor een groot deel nog niet verteerd door onze maagsappen. Voor de nodige spijsvertering hebben we later op de middag nog een wandeling door het dorp gemaakt. Tegen vijven hebben we de snorkel opgezet en zijn we in de buurt van de haven het water ingegaan om de Mandarijnvis te zoeken en te zien. Deze kleine kleurige vis komt tegen het einde van middag tevoorschijn uit de rotsen. Gezocht en gevonden. Om uurtje of zeven, na het badderen zijn we gaan eten met twee Finnen in restaurant Resto. Hier koken ze op z'n Indiaas. Wat wij voorgeschoteld kregen was ongekend. Dalsoep (linzesoep) met naanbrood, een hele gerookte tonijn, vismootjes onder een dikke laag vruchtensalade, gebakken eieren, gevulde aubergines, sla en andere groenten. Volledig niet indonesisch en dat smaakte heerlijk. Niet met rijst maar met frieten. afgeblust met een grote Bintang. Een waar eetfeestje, veel te veel maar wel erg lekker. Morgen gaan we naar Pulau Hatta en Pulau Ai. Een week helemaal geen internet.

De poort van de laatste perkenier Ponky Van den Broecke

Een deel van het originele huis uit de VOC tijd

De nootmuskaat

Bandaneira

28 dec. 2014

Het is vijf uur in de ochtend en er wordt omgeroepen dat we over een uur aanmeren in Bandaneira op het eiland Banda Kecil. Het was een rustige vaart en we hebben heerlijk geslapen. Het schip heeft er precies 10 uur over gedaan om van Tual (Kei's) naar Bandaneira (Banda's) te varen. Toen we hoorden van de bemanning dat we van boord konden hebben we onze bagage opgepakt en zijn naar de zijdeur gelopen. Hadden we geweten dat het al volgepropt stond met mensen dan haden we even gewacht.

Maar desondanks waren we via de steile wiebelige looplank snel van boord. PakAbba van Guesthouse Mutiara stond ons al op te wachten. Bandaneira is zo klein dat we te voet zijn hartstikke leuke guesthouse konden bereiken. Toen we daar binnenstapten hadden we gelijk al een lekker gevoel van "heerlijk" hier. Het geeft je een "huiskamergevoel". We zaten hier al om half zeven aan de koffie. Dila, de vrouw van Abba, heeft later een lekker ontbijtje klaargemaakt: pancakes met nootmuskaatjam. We zijn op de Banda-eilanden, ook wel bekend als de specerij-eilanden. Het staat ook uitvoerig beschreven in de geschiedenis van de VOC. Overal in het dorp zie je nog steeds de koloniale stijl van toen. We hebben nog een hele dag voor ons. We zijn eerst naar Benteng Belgica, een Portugees fort, gelopen en hebben dit in goede staat zijnde fort met een prachtig uitzicht op de Gunung Api (laatste uitbarsting in 1988) bezichtigd. Morgen zien we de ruine van het Hollandse fort Benteng Nassau. Het is even mooi geweest en eerst maar weer terug naar het guesthouse. Koffietijd en effe zitten en de buitenkant van het guesthouse bekijken. Het is hier heerlijk en erg rustig want de meeste toeristen zijn vandaag met de boot vertrokken naar Ambon en over twee weken komt pas de volgende. Er zijn geen vluchten van Aviastar want de licentie voor 2015 is nog niet afgegeven. 

Abba en Dila hebben twee maanden geleden ook een nieuw guesthouse geopend. Ze hebben daar zes jaar aan gewerkt. Nu is het af en het is prachtig. Gebouwd in volledige koloniale stijl. Het is een plaatje en de kamers zijn erg sfeervol ingericht. Het internet is hier nog beroerder dan op de Kei-eilanden. Het GSM signaal is goed maar er is geen of weinig 3G signaal. We hebben vanmorgen wel enigszins, via een vaste lijn, kunnen internetten in het nieuwe guesthouse Cilu Bintang Estate. Ook erg langzaam maar met veel geduld lukte het wel de tekst te plaatsen maar niet de foto's.

Op de terugweg naar het guesthouse kwamen we langs een prachtsige lange boot. Dit is een Kora Kora. Elk eiland heeft zijn eigen boot waarmee in november een race wordt gehouden tijdens het Kora Kora festival.

In Cilu Bintang Gueathouse hebben we onder begeleiding van de kletterende regendruppels in de vijver, heerlijk garnelen en tonijn gegeten. En het bleef maar plensen. We raakten in gesprek met Nederlanders die hier al twee weken rondhuppelen. Zulke mensen zijn ideaal om te vragen naar tips over de Banda's. Morgen gaan we met de publieke boot naar Banda Besar op zoek naar de roots van de nootmuskaat.

Info

Banda Eilanden

Bereikbaar: met de Pelniboot vanuit Tual op Kei Kecil of vanuit Ambon

Guesthouse Mutiara in Bandaneira, op loopafstand van de haven.

Eigenaren: Abba en zijn vrouw Dila

Tel. 081330343377

Prijs: RP 200.000 per kamer per nacht inc. ontbijt.

Kamer met ac en koud water. 

Van dezelfde eigenaren:

Het luxere Guesthouse Cial Bintang Estate

Prijs vanaf RP 350.000 per nacht/per kamer met ac en warm water.

De aankomst van de Pelniboot in Bandaneira

Guesthouse Mutiara

De Kora Kora boot van Bandaneira

Benteng Belgica met op de achtergrond de Gunung Api

Onder: een kamer van het Guesthouse Cilu Bintang Estate

De Pelni

27 dec. 2014

Na een fijne nacht en een tweede keer op rij een warme douche. Om half  acht naar beneden voor het ontbijt. Het buffet staat rechts. Eén tafel met een bord vis met saus, een rijstkoker met rijst, een bus met kroepoek en een schaaltje met twee halve gekookte eieren met een tipje ketchup. Dit was nou net niet ons ontbijt. Op de tweede tafel een plastic bak met schuifklep gevuld met vier witte boterhammen. Daarvoor staand een busje hagelsag en jam aangevuld met een kan lauwe thee en lauwe koffie. Wij hebben de vier boterhammen tot ons genomen met de twee eitjes en een schep jam. De twee bammetjes was voor ons niet voldoende dus hebben we via de receptie brood bijgevraagd. Maar er kwam geen reactie uit de keuken. Nogmaals gevraagd en toen bleek het brood habis (op) te zijn. Na een half uurtje kwam ie terug want hij was brood wezen kopen op de markt een stukkie verderop in de straat. De Pelniboot komt aan om 14.00 uur. Wij met de angkot om kwart over één naar de haven. Daar aangekomen was het nog niet echt druk. We hebben onze zakken tegen een muurtje onder een afdak gezet en we zijn erop gaan zitten in afwachting wat er gaat gebeuren. En toen kwam er een hoosbui van categorie I. Wat een bak water. Het kwam van alle kanten. We mochten naar binnen en de boot liet zich in de verte al zien. Om drie uur gingen we in de regen aan boord. En toen kwam de meute pas echt op gang. Blijkbaar had iedereen thuis zitten wachten op droog weer. Twee uur lang stroomde een mensenmassa met koffers, dozen, tassen en manden mango's de loopplank omhoog op zoek naar een plekkie. Overal liggen de mensen op de grond. Binnen en buiten. Overvol. Wij hebben niet zo'n haast want we hebben een ticket voor de eerste klas. Een eigen cabine met keurige bedjes en eigen toilet. Het is inmiddels vijf uur en de KM Tidar ligt nog steeds aan de kade. Er wordt omgeroepen dat we kunnen gaan eten want dat is inclusief de prijs van RP 465.000 pp. Het is tien uur varen naar Bandaneira. 

Het geweldige ontbijtbuffet van Hotel Suita

Wachten en mensen kijken

En toen begon het te stortregenen

We gaan aan boord van de Pelni KM Tidar

De mensen liggen en hangen overal

De menigte wurmt zich aan boord

Het matras

26 dec. 2014

Het is om en nabij vijf uur in de ochtend en ik draai me nog een keer om. En weer kom ik met mijn heup op zo'n rottig harde veer terecht. Ik schuif tien centimeter verderop, Jac. merkt er helemaal niets van want die ligt in een zware slaap, en de volgende veer prikt in mijn lijf. We zijn heel flexibel wat slaapgelegenheden betreft maar het heeft zijn grenzen.  Bij aankomst in Coaster Cottage stapten we onze hut in en we knikten. Het is basic maar het uitzicht is fantastisch. Geen probleem maar bij het drukken van onze handen op het matras hadden we toch enige bedenkingen over het slaapcomfort. Het bed betreden moest van één kant gebeuren tussen de klamboe door. Het matras gaf het gevoel van een waterbed met een lading oud ijzer. Het piepte en de veren beknelden onze ledematen. Ondanks dat hebben we toch de eerste drie nachten redelijk geslapen maar vanmorgen vroeg was ik er helemaal klaar mee. Na de laaste keer omdraaien heb ik afscheid genomen van dat "piepding". 

Ik was nog niet bekomen van mijn impulsieve maar met mijn volle verstand genomen beslissing of het begon te regenen. Het is zes uur en het hemelwater tikt met uiterste precisie en een bijna vast ritme op de metalen dakplaten. Dakpannen kennen ze hier nauwelijks. Nadat ik mijn rug zo'n vijftien minuten heb laten bekomen van onze "piepauping" kwam Neng, één van de daar werkende meisjes, de warmwaterkan brengen. Een mooi moment voor een bakkie koffie. Jac. slaapt nog steeds.....verbazingwekkend op dat matras.

Inmiddels heeft Neng ook de broodtommel met het ontbijt weer gebracht. Een vierkanten plastic doos met erbovenop een bord met twee gebakken eieren afgedekt met nog een bord op z' kop.

Jac. heeft  inmiddels ook afscheid genomen van het matras. We eten de trommel leeg en we maken ons klaar voor het vertrek naar Hotel Suita in Langgur. Tegen tienen worden we weggebracht door Tukan die zo'n beetje de vaste chauffeur is van de Penginapan.

We nemen onze intrek in Hotel Suita. Een uiterst sfeerloos gebouw met veel kamers. De kamer is keurig, schoon, een prima aanvoelend bed, ac en een tv. Prima voor één nacht en ze hebben hier wifi. Onze eerste aktie vandaag is met de angkot naar het kantoor van de Pelniboot. Effe checken of ie morgen nog steeds gaat. Op het bord hangend aan de achtergevel staat genoteerd dat ie morgen tussen 11.00 en 13.00 uur vertrekt naar Bandaneira op Banda Kecil, onze volgende bestemming. Na een hap in een Rumah makan en een kleine wandeling door een moslimwijk van het aangrenzende Tual hebben we de dag volgemaakt in het hotel met internetten. We gaan badderen, we stappen onder de douche...wat een raar gevoel...we hebben warm water. Wat zullen wij lekker pitten op dat heerlijke matras. Morgen gaan we het circus van de Pelniboot beleven. Een nieuw avontuur.

Mama Ketty van Coaster Cottage maakt de rekening op.....betalen!

 De eerste blik op Tual, grijs en grauw.

De brug tussen Langgur en Tual.

Onder: een kleine wandeling door een wijk van Tual