Wayangpoppen

Niet alleen in de middag maar ook gIsteravond heeft het ook weer flink geregend. De temperatuur is beduidend lager dan in Yogya. Hier in Bandung 27 graden en daar in Yogya tussen de 34 en 37 graden. Maar ondanks de nattigheid zijn we er toch op uitgetrokken. Regenjasjes aan en gaan.

Wat een vakmanschap!

We lazen een reisverslag op internet met daarin een bezoekje aan een kleine wayangpoppenmakerij. Moeilijk te vinden want het wordt nergens in de boeken vermeld. Dit maakte ons extra nieuwsierig dus gingen we op zoek. Heel toevallig kwamen we een man tegen op straat die ook nog een klein beetje hollands sprak. Wij vragen naar het adres en of hij het misschien kende, ja hoor en hij heeft ons er heengebracht. En inderdaad als je het niet weet vind je het nooit. In een kampung door kleine steegjes, linksaf, rechtsaf, rechtsaf, linksaf weer linksaf en zo nog een paar keer. Hij maakte een dichte ijzeren poort open en daar zaten 2 mannen onder een golfplaten afdakje de poppen te maken en te beschilderen. Geheel met de hand, er komt geen machine aan te pas.
We werden heel vriendelijk begroet en gastvrij ontvangen. "Koppie thee?",  "ja lekker doe maar".

de pop geheel rechts in het rood zit bij ons in de tas

Ondertussen legde hij uit hoe zij de poppen maken van acaciahout. Een lichte houtsoort met hele dichte nerven dus goed geschikt om te carven. Alleen het hoofd kost al 2 dagen. En dan het beschilderen. Met een heel klein kwastje. Een kleur opbrengen en drogen, andere kleur en drogen en zo door tot alle kleuren erop zitten. Achter de werkplaats is een ruimte waar alle gemaakte poppen staan. Kleine en grote prachtige poppen. Een lust voor het oog. Aan iedere pop hangt een kaartje met de karakterbeschrijving. En wij konden het natuurlijk niet laten om er één te kopen en daarmee ook deze hele vriendelijke mensen een centje te laten verdienen. De prijs is flink lager dan in de winkels. Weer een plekkie bezet in onze fel gekleurde souveniertas.

onbetrouwbaar

Gisteravond zijn we op de trein gestapt naar Bandung. Maar ook dit heeft een verhaal......
Enige dagen geleden hebben we na info op het treinstation van Yogya kaartjes gekocht.

"Bisnis"

Een voorbeeld van holandse roots

Omdat de "eksekutif" nogal koud was door de airco vroegen we wat de "bisnis" was. "oh sir dat zijn dezelfde stoelen maar dan geen airco maar ventilators. Hij liet zelfs een foto zien van het "bisnisrijtuig" met inderdaad dezelfde prima verstelbare stoelen als "eksekutif. Dus "bisnis" geboekt. Gisteravond stapten we in en het eerste wat Jac. zei is " joh dat zijn geen stoelen maar gewone banken". En ja hoor ....toen ik dat zag moest ik gelijk denken aan de banken in het dieselboemeltje van Valkenburg naar Vaals in de zeventigerjaren. Verbaasd en ook ontgoocheld gingen we zitten....op de krakende banken waarvan de springveren in de rugleuning prikkend voelbaar waren. De ventilators zorgden ervoor dat we bijna uit ons shirtje waaiden.. Och....nog 8 uur te gaan. We hebben wel wát geslapen maar dat was meer door de vermoeidheid. Het is bekend dat onbetrouwbaarheid in dit land een terugkomend fenomeen is en dat we altijd alert moeten zijn maar dat zelfs de treineninfomeneer ons in de maling neemt is toch wel het toppunt. Vanmorgen om half zes stapten we de "Lodaya" uit. Rugzakken op, souvenirtas mee en op zoek naar een slaapplek. En dat was niet eenvoudig. We zijn eerst naar de "losmenwijk" gelopen, volgens de Lonely Planet. Daar hebben we 2 slaapplekken bekeken maar die waren zó goor dat we toch maar bij een hotel zijn binnengelopen. Bij de eerste losmen werden op bed duidelijk andere activiteiten gepleegd dan slapen door backpackers. Nu hebben we een prima slaapplek gevonden. Wel duurder dan gewend maar schoon, goede bedden en warm water want in Bandung is het duidelijk koeler dan in Yogya. De prijs per nacht 260.000 rp incl. ontbijt. Vanmiddag hebben we, in de regen, door de oude stad van Bandung gelopen. Opmerkelijk zijn diverse panden die gebouwd zijn onder hollandse architectuur. Een mooi voorbeeld is het hotel Savoy Homann en de residentie van de Gouverneur maar ook kleinere pandjes zoals een koffiehuis.

"Puyuh bakar"

Vandaag is het laatste dag in Yogja. Een gedwongen lange dag wegens de volgeboekte treinen. Rond het middaguur zijn we gaan wandelen naar de dagmarkt want daar is altijd wel wat te zien en te eten. In een stalletje hebben daar lekker en gezellig zitten smikkelen. 

Puyuh bakar 

Gezellig smikkelen

Een bord vol, met witte rijst overgoten met een pittig sausje, groene groenten, een gefrituurd groentekoekje, een hele gebraden kwartel (puyuh) en 5 gemarineerde kwarteleitjes op een stokkie geregen. Het was zalig!
Onze trein naar Bandung gaat om 21.30. Aankomst Bandung 05.30. Dus 8 uur "treinen". Dit keer reizen we "bisnis". Dit is het hetzelfde als "eksekutif" maar dan met ventilatoren en zonder airco. We willen ook dit meemaken want met airco is erg koud. Hopelijk hebben we nu vanavond en vannacht onze sokken niet nodig. We hebben Yogja wel gezien en dus is wachten geblazen. 

Kentang

Bali staat bekend om zijn "sawahs" (rijstterrassen) en Java ook om zijn uitgestrekte "paddies" (vlakke rijstvelden). Vanuit de trein fascinerend om te zien. Die dendert dwars door honderden kilometers rijstvelden. Als men het over de terrassen heeft dan spreekt men over rijst maar in de bergen van Dieng is dat anders.

De aardappelterrassen van Dieng 

Javaanse vrouwen tussen de aardappelen

Gisteren toen we de bergen inreden naar het plateau van Dieng viel het ons op dat daar ook bergterrassen waren. Op zich niets bijzonders voor dit prachige land maar door het koelere klimaat worden op deze terassen geen rijst maar vooral aardappelen (kentang) verbouwd. Voor de goede verstaander "errepuls, veul errepuls" (Hoeksewaards dialect). Deze bergrug ligt op dik 2000 meter hoogte en dus is het klimaat een stuk koeler als "beneden" En niet geschikt voor de rijst. In vergelijking met Yogya is het daar heerlijk om te wandelen. Wij hadden dan wel de pech dat het bewolkt en regenachtig maar het was daardoor niet minder mooi.

Dieng

Hoe het mogelijk is weten we niet maar we zijn niet wakker geworden van de moskee. We waren wel vroeg op omdat we om 7 uur klaar moesten staan voor een dagtour naar het bergplateau van Dieng. Wat later waren we weg uit Jogja. Na een kwartier onderweg te zijn begon de chauffeur zijn keel te schrapen en dat heeft ie de gehele dag volgehouden. Lekker geluidje hoor! Zeker een koutje opgelopen. 

Wat een dampende stank! 

Het prachtige Telaga Warna

Na drie uur rijden was de eerste stop het schitterende zwavelmeer Telaga Warna. Prachtig maar het meurt daar, niet normaal! Doorgereden naar de volgende stop het kratermeer Kawah Sileri. Een stinkende, borrelende en stomende zwavelkrater. Met een doek voor de mond hebben we snel wat kiekjes genomen en na een blik in de krater zijn we snel weggegaan naar het het plateau van Dieng waar lang geleden een grote groep Hindoetempels stond. Nu is er een deel ruine en een deel staat nog aardig overeind. Het is mooi maar niet echt spectaculair. De terugreis naar Yogyakarta duurde 4 uur, een uur langer dan gepland door de hoosbuien onderweg en het vastzittende verkeer in Yogyakarta.

Opmerkelijk.

Bij de laatste  stop vroegen we aan de "schraper" wat de volgende stop zou zijn. "Dit was hét en we gaan nu terug naar Yogyakarta. "Oh...zonder te eten?" zeiden wij. Hij zei: "oh als jullie dat willen dan kan dat, we rijden naar Wonosobo en daar kunnen jullie eten. Onze medepassagiers, twee jongens uit Maleisie, hoefden niet wegens de diaree opgelopen door ondefinieerbaar eten van gisteravond. Wij het restaurant in maar bij het lezen van de prijzen zijn we weer weggegaan. 25.000 rp voor een bord Nasi Goreng. Veel te duur voor ons budget. Tegen de "schraper": "we gaan naar een warung aan de straat". Oké doen we en na een paar minuten zagen we een warung met een bord "Nasi Goreng". Prima, wij aangeschoven aan de wankele tafel en de warungvrouw ging direct enthousiast wokken met rijst, verse groenten en andere ingredienten. Een gebakken ei erbovenop en smullen maar. Totaal moesten we betalen 19.500 rp voor 2 nasi goreng, 2 thee met ijs en een stuk gebakken iets. Wat weten we niet maar het was lekker. In het restaurant had dit 62.000 rp geweest zonder dat gebakken iets. Met de prijzen van de warung kunnen we leven en verder reizen over Java.