De Haenyeo, de duikvrouwen van Jeju

 Dag 18

We hebben goed geslapen maar de dekbedjes zijn aan de dunne kant en we missen een tweede kussen om op bed te hangen. Verder een prima kamer met een terras. Half acht ontbijt. Sumier ontbijtje dat mag gezegd worden. We moesten zelf het eitje bakken en het beleg is jam, jam en jam. Wel verse koffie. Dus gaan we vanmiddag toch maar ff naar de buurtsuper voor wat yoghurt ofzo en heel misschien hebben ze wel kaas. We zijn in Seowipo op Jeju Island dat bekend staat om zijn Olle trails. Over het gehele eiland zijn er 27 trails (olles) te hiken met een totale lengte van 437 km. De route wordt aangegeven middels gekleurde lintjes. We gaan vandaag de Olle 6 lopen van Seogwipo naar Soesokkak, aangegeven met blauwe lintjes met de klok mee en oranje lintjes tegen de klok in. Vandaar dat er blauwe en oranje lintjes samen hangen. De trail loopt bijna volledig langs de kustlijn. Vlakbij het Guesthous kunnen we de trail naar links nemen dat is zo ongeveer halverwege. De wandelroute is prachtig en we lopen naar het einden ongeveer 9 km maar hebben we nog niet het andere gedeelte gelopen. Vanaf het einde nemen we de bus naar het begin van de trail en vanaf hier lopen we terug vlakbij het Ghesthouse naar waar we vanmorgen zijn begonnen. Het weer is geweldig. De temperatuur loopt op naar 21 graden. Prachtig weer om te hiken. Nadat we met de bus naar het eindpunt zijn gereden wat voor ons eigenlijk het beginpunt is, dan eerst wat eten in een chinees restaurant. Gebakken rijst met garnaaltjes en een saus. Smaakt goed! Met een gevulde maag gaan we verder richting het guesthouse Seowipo. Onderweg zien we heel Hallabong madarijnen. We trekken er twee van een boom. Ze zijn heerlijk zoet en pitloos. Jeju heeft een subtropisch klimaat dus groeien er citrusvruchten zoals de mandarijnen en sinaasappelen. Het doet ons denken aan Spanje. We zijn er bijna na dik 14 kilometer stiefelen en dan zien we wat we eigenlijk morgen wilden gaan zien in het noorden van het eiland. En komt een boot terug van zee met duikvrouwen. De duikvrouwen van Jeju zijn de Haenyeo, een unieke cultuur van vrouwelijke duikers die bekend staat als de “zeevrouwen”. Het zijn professionele duikers die zonder duikapparatuur duiken om zeevruchten te plukken, soms wel op een diepte van 20 meter. Ze duiken zeven uur per dag, 90 dagen per jaar en kunnen ongeveer tot twee minuten hun adem inhouden. Ieder heeft zijn eigen net met daaraan een grote oranje drijver. Tijdens het duiken worden de geoogste schelpen in het net gedaan. Als de boot terugkomt dan zwemt iedere duiker met zijn eigen net naar de de rotsen bij de kade. Daar worden de netten uit zee getild en met een lorrie naar de de kade gereden. Daar wordt het net gewogen en de duiker krijgt een briefje met het gewicht om af te rekenen. 

Veel van de Haenyeo vrouwen zijn tussen de 50 en 90 jaar. Wij spraken een duikvrouw aan en die zei dat ze 80 jaar oud is. Waarom alleen vrouwelijke duikers? Door schipbreuken en oorlogen waardoor veel mannen zijnoverledem, bleven veel vrouwen achter om voor hun gezin te zorgen. We hebben dus geluk om tijdig op de kade te zijn als deze vrouwen terugkomen van zee met hun vangst die ze direct verkopen. Het is zeer lastig te achterhalen hoeveel geld ze per kilo ontvangen. Het is fascinerend om deze cultuur van dichtbij gade te kunnen slaan. Dit van de Koreaanse cultuur is erkend als UNESCO erfgoed. Het lijkt wel of veel Koreanen ons blog hebben gelezen want iedereen die we vandaag onderweg hebben ontmoet was heel erg vriendelijk en ook behulpzaam. Dit maakte ons blij. De chauffeur van gisteren hebben we niet meer gezien. We lopen naar de supermarkt aan de overkant en nemen een biertje en gaan zitten op het terras. We zien de zon schitteren in de zee als blijk van een prachtige dag.

De Olle no. 7 

Een prachtige hike

Veel Hallabong mandarijnen

Gekleurde lintjes als wegbewijzering

Een standbeeld voor de duikersvrouwen

Terug van het werk 

De vangst

De boot met de vrouwen komt terug van het duiken

Jeju Island

Dag 17 in Zuud Korea

We gaan verkassen naar Jeju Island in het zuiden van Korea. Om op het vliegveld van Busan (Gimhae) te komen hebben we de metro en de airporttrain nodig. We lopen 100 meter  en duiken de ondergrondse in en nemen 1 halte van lijn 1 (oranje). Op station Seomyeon stappen we over op lijn 2 (groen) en gaan er bij de 8ste stop op station Sasang weer uit. Dan lopen we 400 meter naar de paarse lijn. Dit is de airtrain naar het vliegveld. Na drie stops zijn we er. We zijn ruim op tijd en we kunnen al inchecken voor vlucht 7C505 naar Jeju. Aan het einde  van de incheckprocedure moeten we de boardingspass ondertekenen waarop allerlei regels staan vermeld en dat we daarmee akkoord gaan. Een handtekening zetten op een boardingpass…..dat hebben we nog nooit meegemaakt en we hebben toch al heel wat keren gevlogen. Het vulkanische eiland Jeju staat op de  lijst van de nieuwe zeven wereldwonderen van de natuur. We zijn erg benieuwd. De vlucht vertrekt met een kleine vertraging  en  na 45 minuten landen we op Jeju. We lopen naar buiten op zoek naar de halte van bus 800 die ons in een uur naar Seogwipo aan de zuidkust gaat brengen. De chauffeur is niet echt vriendelijk. We moeten zelf de klep openen om onze bagage onder in de bus te leggen. Hij is blijkbaar met zijn middelste been uit zijn bed gestapt zonder hulp van zijn vrouw en voorover gevallen omdat ie te kort was om zijn evenwicht te bewaren. Morgen beter maar dan zijn wij er niet. Het is ons al eerder opgevallen dat doorgaans de Koreanen niet heel vriendelijk zijn. Ze wekken de indruk dat ze niet gewend zijn aan westerse toeristen. Ze praten tegen je alsof je vloeiend Koreaans spreekt en begrijpt. En dat is niet zo! Verre van dat want we begrijpen er helemaal niets van maar gelukkig is er Google Translate. Er zijn uitzonderingen zoals de buschauffeur die ons vandaag vanaf het busstation naar de halte bij het Guesthouse heeft gebracht. Hij was vriendelijk en hij wachtte keurig met wegrijden totdat wij zijn gaan zitten. In de meeste gevallen, vooral in de stad, gaat de bus al rijden als je nog niet zit, als je überhaupt kan zitten. Er is niemand thuis in het Guesthouse Galeum maar er ligt een briefje met de sleutel van de kamer. We blijven hier 4 nachten.

De skytrain naar Busan Airport

Chicken and Beer

Busan Tower

De Paashaas onder de kerstboom

De laatste dag in Busan. Het weer is prachtig. Na de bewolkte dag van gisteren is het vandaag weer kraakhelder blauw en zonnig maar wel een stuk kouder dan gisteren. Na het late ontbijt nemen we de metro richting de Jagalchi vismarkt waar we ook al twee dagen geleden zijn geweest maar we stappen eerder uit in de buurt van de Busan Tower. Aan de voet van deze witte toren ligt een mooi park. We wandelen daar maar we gaan de toren niet in want we weten een betere gratis optie om bovenop Busan te kunnen kijken. De Lotte Mall ligt vlakbij en daar op de dertiende verdieping is een observatiedek. We gaan naar binnen in de kerstsferen gedompelde Mall bij de leuke waterfontein die precies om 11.00 uur onder begeleiding van muziek begint te spuiten. Na 10 minuten is hij klaargespoten en gaat hij weer in de ruststand. We nemen de roltrappen omhoog naar de dertiende en hebben een prachtig helder uitzicht over de stad. Ondanks dat het winderig koud is lopen we daar een tijdje omdat het genieten is. We hebben het gezien en nemen de lift naar de eerste winkellaag en verlaten de Mall. En wie zien we daar onder de grote kerstboom….de Paashaas! We lopen in een kwartiertje naar de vismarkt voor de lunch. Op de tweede verdieping van het vismarktgebouw zijn een aantal restaurantjes waar hoe vanzelfsprekend…vis gegeten kan worden. Maar wat blijkt…ze verkopen allemaal hetzelfde menu en dus niet dat we de verse vis beneden uit kunnen zoeken. We krijgen het vreetschuurgevoel en dat willen we niet en verlaten het pand weer en besluiten met de bus naar Songdo Beach te gaan waar we twee dagen geleden een hemelse smaakervaring hadden middels waanzinnige garnalen. We lopen weer naar hetzelfde restaurant en gaan naar binnen. Niemand te zien. We gaan zitten en roepen en roepen. We roepen harder en nog  harder maar er komt geen reactie. We wachten een half uur maar er komt niemand. De lichten zijn aan, de televisie laat een soapie zien en de witte kat zit te wachten bij de deur terwijl de vissen spartelen in een grote bak met water. Maar er is gewoon niemand te bekennen. Ik ben ook nog naar boven gelopen want wellicht ligt daar iemand te pitten of is in katzwijm geraakt maar nee hoor niemand. Waar zitten die mensen toch? We roepen nog een paar keer maar het is tevergeefs en dus gaan we weer. Het is een teleurstelling want we wilden graag nog een keer die heerlijke garnalen eten. Dan maar in een ander tentje kip met friet want we hebben trek. De mensen hier zijn wel thuis en ze zijn heel erg aardig. Na deze geheel andere lunch dan gedacht nemen de bus en metro terug naar ons appartement. Dit was Busan!  Morgen gaan we met een vliegmachine naar het eiland Jeju in het uiterste puntje van Zuid Korea.

De Busan Tower

Genieten in het zonnetje

 

Het observatiedek op de 13e van de Lotte Mall

Geprojecteerd op de glaswand van het observatiedek

Busan van bovenaf gezien

Het gebouw van de Jagalchi vismarkt

Geen garnalen maar wel kip met friet

Busan, de Haedong Yonggungsa Tempel

Dag 15 in Zuid Korea

We hebben goed geslapen en niet ons hoofd gestoten. Alles went, ook een laag plafond. We kijken naar buiten en zien dat het weer is veranderd. Het is bewolkt en de kans op regen is aanwezig maar dat weerhoudt ons er niet van op pad te gaan in onze verdere ontdekking van Busan. Het is 8.00 uur en ons doel is de Boedistische tempel Haedong Yonggungsa. Een tempel is een tempel zou je zeggen maar deze is op een rots aan zee gebouwd en dat is bijzonder. De monnikken zeggen dat het de mooiste tempel van Korea is. Qua ligging zeker maar voor de rest hebben we veel mooiere gezien en hebben we onze grote twijfels over deze uitspraak. We laten het allemaal maar in het midden. De rit met de bus en de metro duurt 2 uur. Om kwart voor tien stappen we uit de bus en dan is het nog 15 minuten vervelend omhoog lopen naar de tempel. Maar waar het omhoog gaat daar gaat het ook weer naar beneden vertelde mij een oude Chinees die we op onze vorige reizen ook al zijn tegengekomen. De terugweg is inderdaad minder lastig. Inmiddels regent het een beetje maar dat duurt gelukkig niet lang. We nemen weer de bus en stappen uit bij Starbucks voor een bak koffie met een lekker taartje. Na de koffie nemen we weer de bus en gaan naar de kustlijn van Haeundae. Daar rijdt een kleurrijke tram, de Blue line Sky capsule, langs de kust. Na een busrit van een half uur zien we de gekleurde karretjes langzaam bewegen over een hooggelegen rail. Wij gaan er niet in omdat het belachelijk duur is en wij vinden wandelend langs de kust naar Nipo Station veel prettiger dan een uur in zo’n karretje achter een raampje. Dus lopen we over de trail onder de rail van de karretjes. Het waait hard  en het is behoorlijk koud. Na een stevige wandeling van een uur, met de muts over onze oren, is ons hoofd weer helemaal leeg en fris en komen we op het plein van Nipo. Ook hier veel eetgelegenheden. Het begint stevig te regenen als we naar de bus lopen. We gaan terug naar ons appartement want we vinden het genoeg voor vandaag. In de naastgelegen supermarkt kopen we twee magnetronmaaltijden (spaghetti carbonara) en een bak gemengde salade. Het is inmiddels half vier, eten en de voetjes op tafel. Klaar voor vandaag! Morgen de laatste dag in Busan……garnalen eten!

De prachtig gelegen Haedong Yonggungsa Tempel

Daar hebben we onze twijfels bij

Met de broer van Andreas

Op de trail van Haeundae naar Nipo

Blue Line Sky Capsule