Ogen en oren.
Het is kwart voor zes als ik me prepareer om te gaan wandelen. Maar ik hoor..tik tik tik..op de metalen overkapping van het terras. Dat betekent nattigheid. Ik werp een blik in het zwembad en mijn diagnose wordt bevestigd. Maar al heel snel tijdens het naar binnen slurpen van een bakkie thee met een theelepeltje honing merk ik dat de hemeldruppels zijn gestopt. Tijd om te vertrekken. Ik heb altijd onderweg een oog voor de mensen en de natuur maar er is meer. Mijn oren registreren veel vogelgeluiden maar ik zie ze niet en dat is prachtig maar ook soms frustrerend. Iets horen maar niet zien wat het is! Dus heb ik na een tip van Jacqueline een applikasi op mijn toverdoosje gedownload zodat ik kan zien welke vogels mij in de vroege ochtend tegemoet fluiten en zingen. En dat zijn veel gevederde streekbewoners! Een veel gehoorde vogel is de “Parkhoningeter”en de “Gestreepte Grasvogel” maar er zijn er dus veel meer en die zal ik de komende weken laten zien. En zoals tijdens elke loop kom ik weer vriendelijke mensen tegen die mij al herkennen. Ik ontmoet ook een paar oudere vrouwen waarbij duidelijk herkenbaar is dat ze een zwaar leven achter hun gebogen rug hebben. Later zie ik een paar vrouwen staan bij een huis-aan-huis motor en ik hoor dat ze roddelen over een wandelende buitenlander uit Sumbersari. Gezellig! Ik loop ze lachend met een goedemorgengroet “selamat pagi” voorbij. Breeduit lachen ze terug! Op het hoogste punt van de Banjar Nusa Sari na 7 km sla ik linksaf. Een stuk verderop stiefel ik via een steil bospad naar beneden weer richting huis. Na 12 km in 2 1/2 uur is er een vers bakkie koffie met ernaast een klein stukkie Wim’s (Hollandse dorpsgenoot) homemade Tiramisu. Heerlijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten