Het is kwart voor zes en ik ga aan de wandel. Een tijdstip dat het donker en nog heel stil is. Het enige wat ik hoor is de haan van de overbuurman en een uil in de nabije verte. Hij of zij zit vlakbij in een boom. Even later als het licht wordt vult de atmosfeer zich met fluitende vogels en blaffende honden. Ook de moskee is luid bezig om zijn gelovige volgelingen wakker te schudden. Dit overtreft het geluid van een hindoegebed verderop. Vandaag, gisteren en morgen zou ik eigenlijk hiken op de flanken naar de top van de vulkaan Rinjani (3.726 mtr) op Lombok. Vijf minuten voor mijn vertrek donderdag kreeg ik een app dat de regering de vulkaan voorlopig tot 10 augustus heeft gesloten. Één van de tracks naar de top is momenteel te gevaarlijk. Dus ging mijn hiketrip helaas niet door. Een buurtfeestje met fijne vrienden gistermiddag en avond met lekker eten en drinken heeft mij geholpen deze teleurstelling te verwerken. Dus ga ik gewoon, met een ietwat brak hoofd, weer aan de wandel op voor mij bekend terrein. Als het na zessen licht wordt zie ik geen grote grijze dreigementen maar wel een opkomende oranje Matahari en dat is genieten. Als ik de 17 km nader en de verzuring enigszins toeslaat besluit ik naar huis te stiefelen. Drie en een halve km later zit ik aan de koffie. Na een duik in het zalige water is het brakke volledig verdwenen. Het is mooi geweest na een prachtige loop.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten