Gunung Bromo

Tok, tok, tok. 5 december het is niet Sinterklaas die op de deur klopt maar iemand van het hotel.
Het is half vier in de ochtend. Eruit! want we gaan naar de Bromovulkaan (2392 mtr). Nou het opstaan was niet zo heel erg lastig want we hebben niet of nauwelijks geslapen van de kou. We verlieten Solo (Surakarta) met 32 graden en we arriveerden op de flanken van de Gunung Bromo met 12 graden. Een verschil van 20 graden. Zelfs met kleren aan in bed konden we de slaap niet vatten. Het is voor ons erg lang geleden dat we deze temperatuur moesten trotseren.

De rokende Gunung Bromo met op de achtergrond de hoogste van Java:  Gunung  Semeru  3676 mtr

Met een Toyota jeep zijn we naar een punt gebracht op de Bromo om de zonsopgang te beleven. Dit maakte de koude slapeloze nacht meer dan goed. Schitterend! Daarna verder met het jeepie naar de andere kant voor een blik in de krater. Maar daar moesten we wel 1 1/2 voor lopen, steil de helling van de vulaan op. Maar ook dit was geweldig. Om half acht weer terug in het hotel, douchen, inpakken en wegwezen. We worden in Probolingo weer opgepikt door een minibus voor een ritje van zeven uur naar de vulkaan Ijen. Het is nu 11 uur en het busje is er nog steeds niet maar de ochtend is nog lang. Ja hoor daar is ie. Op weg naar het Ijen Plateau. Na tien minuten: Oh nee hè, weer overstappen op een wat grotere minibus. Maar dan toch op weg en in de middag aangekomen in de homestay.

Ngadisari

Vanmorgen om 10 uur hebben we Solo achter ons gelaten. We werden in onze homestay keurig opgehaald en naar het TIC (Tourist Information Center) gebracht. Tegen elven kwam er  een minibusje die ons in 9 uurtjes naar Probolingo aan de voet van de Bromo Vulkaan heeft gebracht.

een sanitaire stop met de mogelijkheid tot tandepoetsen

Yoschi's hotel in de schaduw van de Bromo

Daar stapten we over op een privéauto die ons naar het hotel Yoschi in Ngadisari bracht halverwege de vulkaan. Morgenvroeg om 04.00 gaan we met een jeep verder de vulkaan op naar de krater om de zonsopgang mee te maken. Hopelijk is er geen bewolking.

is het eten of is het drinken?

Eén van de gewoonten in Solo (Surakarta) is met vrienden wat gaan drinken. Als wij dat zeggen dan denken we aan een kroeg of bar om daar een biertje of colaatje te nemen. Hier gaat men naar een bij de plaatselijke bevolking erg bekende waroeng waar je Wedang Dongo kan "drinken". Wedang betekent warm en dongo betekent bolletjes?? Op de hoek van de straat achter een groot opgehangen dekzeil zit men te genieten van deze speciale warme drankjes in een kom zoals Wedang Kacang Putih en Wedang Asle.

Wedang Kacang Putih

Wedang Asle

Gisteravond heeft Wahyu ons daarheen de weg gewezen en wat we "gedronken" hebben is een soort soep. De ene met witte pindas en de andere met vruchten. Erg lekker maar voor ons blijft nog steeds de vraag overeind: is het eten of is het drinken?

allemaal heerlijke javaanse gerechten

Vanmorgen uiterst langzaam opgestaan en na een duik in het zwembad zijn we rond het middaguur een hapje gaan eten in een restaurantje tussen de rijstvelden. "Bale Padi" is een pima plek om heerlijke javaanse gerechten uit te proberen en dat hebben we uitgebreid gedaan. Het is een kilometer of zeven rijden met de taxi maar zeker de moeite waard.
Morgen is het even gedaan met al dat lekkere eten want dan stappen we in de bus voor een driedaagse trip naar twee vulkanen, de Bromo en de Ijen. Daar zal geklommen moeten worden; goed voor de aangedikte kilootjes van Solo.

even uitbuiken na al dat lekkers

Minibus

Na het ontbijt hebben we de taxi gepakt naar een boekingskantoortje voor een minibus naar Solo. Met de trein wegkomen is een zeer ingewikkelde reis. Dus dat dan maar niet. En daar zijn we weer eens geconfronteerd met Javaanse luiheid. Het is zondag en ook in Semarang blijkbaar een echte hangdag.

de minibus 

De straat waar dat kantoortje aan is gelegen was afgezet wegens fiets- en skatewedstrijden. Wij dat kantoortje in. Zitten daar 3 dames met de linkerhand onder het hoofd tegen het omvallen en in de rechterhand het mobieltje. Wij: "Selamat pagi". Zij: Geen reactie. Wij vragen voor tickets voor een minibus om weg te komen uit Semarang. Na twee keer vragen kwam er wat beweging in één dame en die was toen wel bereid om haar hand onder het hoofd weg te halen, het mobieltje neer te leggen en ons te vertellen dat het kantoor wel open is maar dat er geen busjes gaan vanuit hier omdat de straat is afgesloten. Hoe dan wel? Inmiddels waren de andere twee ook ontwaakt en die vertelden ons dat we konden vertrekken vanaf een ander kantoor in Semarang. Oké. Toen wij vroegen of ze wilden informeren of er plaats vrij was kregen wij het telefoonnummer op een briefje, om zelf te bellen. Erg handig! Wij met de taxi daarheen. We werden daar heel keurig geholpen bij het kopen van 2 tickets. Blijkbaar was de zondag hier geen rustdag. Om kwart voor negen in de minibus met verder niemand dan de chaufeur, terug in iets minder dan drie uurtjes naar Solo (Sukawarta). Een privébusje voor 40.000 rp p.p. (3,50 euro) Waar vind je dat nog? Hier blijven we tot dinsdagmorgen dus kunnen we nog even genieten van de lekkere hapjes en het zwembad.

Renovasi

Als wij ergens komen en we zien het woord "renovasie" dan krijgen we direct rillingen. We zijn nu in Semarang en daar is niet zo heel veel te doen. Ons plan was om naar de prachtige Karimunjawa eilanden te gaan maar dat hebben we geschrapt vanwege het onbetrouwbare weer in deze tijd van het jaar. En het is erg lastig om daar te komen. In de boeken staat dat de boot vertrekt uit Semarang maar dat klopt niet. De ferry of snelle boot vertrekt uit Jepara en dat is maar 3 uur rijden met de bus vanuit Semarang. Dus hebben we ons plan gewijzigd en gaan we weer terug naar Solo (Sukawarta) met de trein als dat mogelijk is maar dat zoeken we uit.

het station "Willem I" in Ambawara

Om de dag te vullen hebben we de "Lonely Planet" erbij gepakt. In Ambarawa is een spoorwegmuseum met een nederlandse historie. En hoe komen we daar? Gewoon met de bus! Vlakbij het hotel zijn we op een bus gestapt van Semarang naar Banyumanik. Daar overgestapt op de publieke bus naar Ambawara. Onderweg diverse mensen langs de weg opgepikt en toen een stop bij een busstation. We konden gewoon blijven zitten, dat wel. We hebben daar ong. een kwartiertje gestaan en gedurende die tijd zijn zeker 20 straatverkopers en 4 (enigszins valszingende) straatmuzikanten in de bus geweest. Het was komen en gaan. Maar goed, we gingen weer in de volle bus richting Ambawara. Daar aangekomen zijn we gedropt op de doorgaande weg. Aan de overzijde kwam net een angkot aangereden en die heeft ons naar het centrum van dit plaatsje gebracht. Eigenlijk hadden we weer een andere angkot nodig om naar het museum te komen. Maar we waren een beetje klaar met die bussies dus zijn we gaan lopen want het was nog 1 km. Het is ons al een paar keer overkomen dat een museum of paleis dicht was wegens renovatie dus wij houden er steeds een klein beetje rekening mee dat..... En ja hoor....aangekomen bij de poort van de 20 grote zwarte roestbakken......een groot spandoek "gesloten wegens renovatie". We zijn wel het station "Willem I" opgelopen maar het enige wat een beetje bewoog waren een paar rondhangende miltairen en wat koffiedrinkende vrouwen in het kantoortje. 

vergane glorie

één van de twintig zwarte roestbakken

Als er iets gesloten is wegens renovatie dan mag je toch verwachten dat er drukke werkzaamheden waar te nemen zijn. Nou het was daar muis en muisstil. Dus het woord renovatie is een ruim maar dan ook een heel ruim begrip. Ze hadden ook gewoon een bordje neer kunnen hangen van "gesloten wegens een maandenlange rustpauze".   

de stationchef "buiten dienst"

Na het nemen van een paar kiekjes te voet weer terug naar het kleine busstation. In een wat grotere angkot weer helemaal terug naar Semarang. Anderhalf uur in een bomvolle hobbelende bloedhete bus. De zweetdruppels stroomden gestaag neer van het ruggetje zo de bilnaad in. We zijn gedropt aan de rand van het centrum en hebben daar eerst maar een Soto Sapi naar binnen gewerkt want de magen begonnen al aardig te knorren. Flink doorgezweten want hete soep werkt niet echt verkoelend zijn we maar een hele grote shoppingmall binnengelopen want daar werkte de ac volop. Heerlijk!