zondag 13 augustus 2017

Boze geesten of sambal?

Dit is Bali......groene rijstvelden, mooi stranden, veel tempels en nog meer kleurrijke ceremonies maar er is meer.......
We liggen om net voor tienen te bed. Ik slaap al en Jacqueline is nog wakker als onze hond Madé aanslaat. En dat komt zelden voor. Het is 22.47 uur en Jac. roept dat ze schijnende zaklampen achter de tuinmuur aan de strandzijde ziet. "Inbrekers, inbrekers, foute figuren! Ik wordt wakker. Madé blijft blaffen en grommen. Ik schiet mijn broek aan en sluip naar buiten. Ik zie ook schijnende lampen en een paar menselijke schimmen enige meters verscholen achter de muur. Ik klim half op de tuinmuur en roep in het bahasa " Wat motten jullie?". De schijnende schimmen bewegen schichtig. Ik hoor een stem roepen "Ik ben het, ik ben het, ik ben ziek" Wat krijgen we nou? Eén van de figuren komt naar me toe en het blijkt Gedé, onze tuinman, te zijn die al een paar dagen niet lekker is. Ze zijn bezig met een kleine ceremonie, er worden offertjes gelegd en het geurt sterk naar wierook. 
Hij heeft al een aantal dagen last van zijn maag. De schuld wordt gelegd bij de boze geesten die leven achter onze tuinmuur. Eén van de voor-voor-vaderen heeft daar volgens zeggen gewoond. Middels een ceremonie wordt er gebeden dat de maagproblemen worden opgelost door het gunstig stemmen van deze boze geesten. Wij stellen onze hond gerust maar die blijft nog een beetje nagrommen. Na een  kwartier gaan ze weer. De rust is wedergekeerd. Wij gaan weer naar bed en de hond klimt weer op de bank. Ons rest nog de vraag: "Wat hebben boze geesten en het overvloedig nuttigen van superhete sambal gemeen?" We zullen dit nooit te weten komen of begrijpen. 
Ook dit is Bali.

zaterdag 12 augustus 2017

Cementcarving

De tempels op Bali worden altijd uitbundig versierd met allerlei voorstellingen en decoraties van cement. Dit "cementcarving" doen ze met heel fijn zwart strandzand gemengd met cement. Het gewone metselzand is hiervoor niet geschikt. Dat is te grof en het droogt te langzaam. Strandzand stijft snel op en zodoende snel verwerkbaar voor het snijden van de aangebrachte cementlaag. Ze doen dit met een mes en een troffeltje. Het is kunst van de bovenste plank en prachtig om te zien hoe ze dit doen. Het zijn echte kunstenaars.







zondag 30 juli 2017

zaterdag 29 juli 2017

Kura Kura

Tussen april en september komen de zeeschildpadden om op het strand hun eieren te leggen. Zo ook op het strand bij ons voor de deur in Yeh Kuning. Het eieren leggen is een zwaar vermoeiende bezigheid die sommige schildpadden niet overleven. Na het leggen van tussen de 100 en 150 eieren keren ze uitgeput terug naar zee. Ze kunnen dan zo enorm uitgemergeld zijn dat ze overlijden. Drie dagen geleden en ook weer vandaag een flinke schildpad die het niet heeft gered.
Ook kunnen ze het slachtoffer zijn van de "plastic soep" die de zee bevuilt. Ze krijgen dan dat vieze afval binnen, overlijden en spoelen aan.
De kadavers worden meestal door de lokale vissers begraven in een grote kuil op het strand omdat ze na 1 dag al erg gaan stinken. 




woensdag 26 juli 2017

Rookgordijn

Het zal je gebeuren dat ze bij je voordeur even wat vochtige rommel in brand steken.

zondag 25 juni 2017

Terug in de realiteit

We zijn alweer drie weken terug van onze prachtige reis naar West Papua. Ook dit is Indonesië!
Om naar de Raja Ampat eilanden te mogen gaan moet er in Wasai flink betaald worden. Voor Indonesiërs RP 500.000 en voor toeristen RP 1.000.000. En dat is niet voor niets. Het is bestemd voor het behoud van het Nationale Park Raja Ampat. Deze eilanden blinken uit door schone stranden en zee. Tijdens het snorkelen was het ons vooral opgevallen dat er geen plastic afval te bekennen was. Dit is op andere plekken zoals Sulawesi en Java wel heel anders. Zelfs in de kleinste dorpjes staan afvalbakken die ook door de inwoners worden gebruikt. Alles keurig netjes en schoon.
Ook op Bali, volgens velen een paradijs, is het regelmatig een puinhoop. Vandaag was het weer zo'n dag dat iedereen zonder realiteitszin alle afval op het strand dumpt. Men realiseert zich niet dat ze hun eigen (ei)land aan het verzieken zijn. Men leeft hier van dag naar dag en denken niet na over de toekomst. Vreselijk jammer!
Morgen is het weer hoog water en is alles weer in zee verdwenen zonder te weten waar dit allemaal gaat aanspoelen. Vaak wordt de beschuldigende vinger gewezen naar de toerist maar wat hier de afgelopen dagen in Yehkuning is gebeurt is volledig te wijten aan de Balinese Hindoes. Dit zijn de sporen van vijf dagen ceremonies in de strandtempel. 




woensdag 21 juni 2017

De Balinese massage

Het einde van de Ramadan nadert. Dit betekent traditiegewiijs dat het erg druk is op de weg van Denpasar naar Gilimanuk. Vele Javaanse moslims die werken op Bali gaan voor het Suikerfeest naar hun familie. Het doet me denken aan de zomerse trek van de gastarbeiders in Holland in afgeladen  oude Ford Transit busjes naar de landen rondom de Middelandse Zee. Alleen doen ze het hier ook afgeladen met dozen en plastic zakken masr op de gemotoriseerde tweewielers van Honda en Yamaha. 
De uittocht naar Java brengt elk jaar weer vele ongelukken, soms met dodelijke afloop. Ook gaan er andersom veel Indonesische toeristen naar Bali voor een korte vakantie. Vele hotels bieden speciale Ramadan-arrangementen aan. En dan zijn er ook nog de toeristen uit o.a. Australië, Rusland en Europa. Kortom een grote drukte. 
Ietwat eigenwijs ben ik gisteren toch in de auto gestapt omdat er een servicebeurt van onze auto geboekt stond bij de Toyotagarage in Tabanan, normaal zo'n twee uurtjes rijden.  Ik ben om half zeven weggereden. Het tegemoetkomende verkeer bestond grotendeels uit veel, heel veel motoren op weg naar de boot naar Java. Het verkeer richting Tabanan en Denpasar was normmal van drukte. Na twee en een half uur bereikte ik de Toyotagarage. Een half uurtje vertraging veroorzaakt door een gevalletje pech. Een te zwaar beladen vrachtwagen kon een molshoop niet over komen, sputterde viel stil en zakte door zijn hoeven, midden op de weg in een onmogelijke bocht. Eigenlijk niks bijzonders want dit komt vaker voor.
Het is half twaalf als ik het seintje krijg dat de auto weer gewassen en al klaar staat. Er zijn nog wat boodschapjes te doen en met de wetenschap dat de drukte wel meevalt ben ik naar Denpasar gereden. En toen begon de ellende. Op een gegeven moment sla ik rechtsaf naar Kuta en daar stond het volledig vast. Ik heb nog nooit zoveel motoren gezien. Links en rechts, voor en achter mij allemaal van die tweewielers met gehelmde muizen. En dan was er verderop ook nog een weg geblokkeerd wegens een ceremonie. En toen wist ik het even niet. Aan Google Maps had ik ook niets want mijn internettegoed was op. Opeens zag ik een bord met daarop aangegeven Kerobokan. Via de weg langs  het beruchte betraliede hotel kwam ik op de weg naar Kuta. Weer helemaal vast met auto's en motoren. Wat een drama! Geduld is een schone zaak. En daarmee is het me toch gelukt om de boodschapjes te doen. Mijn lichaam begon stram en stijf te worden van het lange zitten in de auto. Ik kreeg het limuneuze idee om te stoppen bij de eerste de beste massagesalon om me weer fris en fruitig te maken voor de terugreis van minimaal drie uurtjes. Ik ben eigenlijk wel een liefhebber van een goede Balinese massage. Na een kilometertje ofzo een geel bord met het opschrift "Massagesalon Lulu". Ik parkeer de auto voor de deur en loop naar binnen. Half verscholen achter de voordeur zit een mevrouw van middelbare leeftijd op een kale houten stoel. Ik vraag of de massage mogelijk is en de bevestiging hiervan komt naar me toe gefladderd. De prijs is normaal RP 75.000. Zij brengt mij naar een kamertje met een massagetafel. "Even geduld, tot zo en ga maar vast liggen". Dat doe ik met mijn hoofd in het gat van de tafel. Het enige wat ik zie is stof in de hoek van het kamertje. Een vijftal minuten later hoor ik het gordijn open en dichtschuiven. Ik draai mijn hoofd opzij en zie twee magerige behaarde beentjes onder een minirok van spijkerstof. Haar voetjes zijn aangekleed met hooggehakte schoenen. Niet té hoog. Geen breinaalden. Dit is dus niet de aardige mevrouw van de kale houten stoel. Het licht in het kamertje is niet echt geweldig en daardoor zie ik vaag tussen de beharing op één van haar kuiten een verbleekte tatoo. Die zit er al wat jaartjes. En ineens zegt de dame met een rokerige stem: "Waar wil je gemasseerd worden". Oh nee hè, dat heb ik weer. Ik wijs op mijn rug en kuiten en zeg dat mijn voorkeur uitgaat naar een stevige massage. Ze klimt op de tafel en gaat met gespreide benen op mijn rug zitten. Terwijl ik haar oerwoud over mijn onderrug voel schuren legt zij de handen op mijn schouders. Ze schuift haar nagels uit en priemt haar vingers tussen mijn schouderbladen en begint te kneden. "Stevig genoeg zo?"....."Uhhhh...iets minder mag ook", antwoordde ik. Gedurende een twintigtal minuten neemt ze mijn rug stevig onder handen. Haar oerwoud schuurt nog steeds over mijn onderrug. Ze draait zich om en verplaatst haar handelingen naar beneden. Ik had haar al in een vroeg stadium te kennen gegeven dat ze het middenschip maar moest overslaan. Dus daar valt niks extra's mee te verdienen. Ze zakt af naar mijn kuiten maar geeft al gauw het sein "omdraaien". Ik draai me om en ze en begint mijn armen en schouders te kneden. Ik houdt mijn ogen strak gesloten want ik wil deze tante, die moeders mooiste zeker niet is, niet in de ogen kijken. Maar eerlijk geschreven....het goedje wat ze gebruikt dat ruikt wel lekker. Ze is niet spraakzaam, blijkbaar baalt ze ervan dat er geen extra verdiensten te behalen valt bij Henkie. Na tien minuten zeg ik haar te stoppen want deze kneedpartij is helemaal niks. Het heeft allemaal nog geen driekwartier geduurd. Ik kleed me weer aan en loop naar voren. Daar zit nog steeds de aardige mevrouw van middelbare leeftijd op dezelfde stoel. Blijkbaar de bedrijfsleider ofzo. Ik betaal haar met enige tegenzin en loop naar mijn auto. Ik heb net de greep van het portier in mijn handen als die harige rokerige panter naar buiten komt en mij er brutaal op wijst dat ze geen fooi heeft gekregen. Als ik op Hollandse klompen was geweest dan hadden ze beiden ter plekke gebroken. De terugreis verliep zonder problemen en om 18.30 uur viel ik weer op de klep in Yehkuning. Wat een dag!

maandag 12 juni 2017

Rondje tuin

Vandaag is het weer een goed moment om de orchideeën te kieken. Er staan er weer diverse in bloei.







maandag 5 juni 2017

Kenteken DK (Bali)

Het is maandagmorgen en we zijn nog brak van de reisdagen terug uit West Papua. Maar vandaag verloopt de 5 jaarlijkse periode van de kentekenplaat van onze auto. Dus ik vanmorgen vroeg naar het Kantor Samsat. Ik ben daar al diverse keren geweest dus ik weet hoe het daar werkt en wat de procedure is. Nou mooi niet! Elke keer valt weer mijn mond open van verbazing.
Ik ben daar nog vóór acht uur en denk dan de eerste te zijn. Het loket is nog gesloten en de dame zegt dat ze om acht uur open gaat. Mij al bekend. Ik ga zitten en wacht totdat het houten schuifje omhoog gaat. Er komen twee mannen aangelopen, het schuifje gaat dan omhoog, en zijn geven hun documenten af. Dus ik ben niet no. 1 maar nummer 3. Ik geef zonder klagen mijn papieren af. De dame komt uit haar hok en vraagt of ik de motorkap omhoog wil doen. Dat doe ik en zij vraagt mij waar het motornummer staat. Ik geef haar te kennen dat ik dat niet weet. Zij:" pffff de motor is heet, ik wacht wel op mijn collega". Die komt een vijftal minuten later en maakt ondanks de warme motor en afdruk van het nummer. Ik ben niet no. 1 maar inmiddels no. 6. Ik parkeer de auto en ga het grote kantoor binnen. Daar krijg ik no. B6, geef de dossiermap af aan de balie en ga zitten. Het wordt drukker en drukker. Het is maandag en dat is na twee dagen grsloten te zijn....vandaar!
Er wordt omgeroepen.....nomor B6.....oh dat ben ik. Er staat een politieman achter het loket te zwaaien. Ik sta op en loop naar hem toe. Hij wijst op één van de papieren dat het nummer van het kenteken in de midden drie cijfers bevat. Wil ik dit kentekennummer behouden dan moet ik RP 7.500.000 (520 euro) betalen plus de autobelasting van RP 2.700.000 wat op de huidige registratie staat. Ik begrijp er helemaal niets van....een kenteken is toch een kenteken waarvan ik één keer per vijf jaar de plaat moet vernieuwen. Dit heb ik probleemloos meerdere keren gedaan met onze motors. Een nummer met drie cijfers is vrij bijzonder. Daaraan is een bepaalde status??? Te zien. Alle nummers van het klootjesvolk hebben nu vier nummers beginnende met een 1. Dus wil ik het niet tot het klootjesvolk behorende nummer behouden dan betalen. En dat wil ik niet. Dus krijg ik een geheel nieuw kenteken. De nieuwe plaat hiervan kost RP 300.000 en de autobelasting RP 3.300.000. Deze belachelijke regel geldt alleen voor auto's en niet voor motoren.
Wil ik een nummer beginnende met een 2 dan moet ik heel veel betalen want dan kunnen ze zien dat het een gekocht kenteken is. Een trapje hoger op de statusladder.
De agent knikt en legt de map weer op de stapel. Hij begrijpt wat ik wil. Het wordt nog drukker. Alle stoeltjes op de wachtbankjes zijn bezet. Bij loket 2 zitten twee kassiers. De man heeft vijf nummers afgehandeld en verdwijnt. De vrouw is er nog niet en komt even later maar gaat eerst even wat offertjes neerleggen. En daarna gaat zij zitten en het duurt zeker nog twintig minuten alvorens zij geinstalleerd is. De man komt niet meer. Zeker een vroege eetpauze of hij is al moe. Bij de vrouwelijke kassier moet eerst alles recht liggen, de computer in de juiste stand, de microfoon testen, de geldbak op de juiste plek en dan ben ik aan de beurt.....B6. Ik betaal RP 3.300.000 en ga weer zitten. Later bij loket 4 betaal ik ook nog RP 300.000 voor de nieuwe platen want blik is duur in dit land.
Inmiddels heb bij loket no. 3 de nieuwe papieren ontvangen en kan ik naar de platenmakerij. Daar geef ik het bonnetje af en krijg even later twee nieuwe platen met het nieuwe nummer. Morgen nog even het nieuwe nummer laten registeren in het eigendomsbewijs op het politiebureau in Negara en dan is de "nieuw cirkel" rond. 
Zo denk je de procedure te weten en zo is het weer helemaal anders. Hoe moeilijk kunnen ze het maken en dan te bedenken dat de status welke is af te lezen op de kentekenplaat blijkbaar belangrijk is. Nou in ieder geval niet voor mij. Ik houdt liever het extra geld van een dikke 7 miljoen roepias in mijn zak in plaats van te laten zien dat wij niet bij het klootjesvolk behoren. Want volgens de Balinezen behoren buitenlanders niet tot het klootjesvolk.
De nieuwe platen zijn ook nog eens twee centimeter langer dan de oude. Dus passen ze niet in de houders op de auto. Met een haakse slijper heb ik er aan beide kanten een centimeter afgeslepen. 
Hè hè eindelijk......wij kunnen weer zonder zorgen rijden over de Balinese wegen.