donderdag 25 mei 2017

Rondjes van de zaak

Donderdag 25 mei 2017
Het is hartstikke donker. De wekker rammelt. Het is 04.00 uur. We moeten eruit want onze vlucht naar Jayapura gaat om kwart over zes. Effe snel badderen en de laatste dingen nog in de rugzakken. Om zes uur schuifelen we de ontbijzaal binnen. Niemand te bekennen, hartstikke donker. Er staan wel boterhammen voor ons klaar. Zelf hebben we kaas en hagelslag. We happen onze bammetjes weg met een bak thee, op de kamer. Het is tijd om te gaan. Het is nog donker en geen ojek of taxi te zien. Toevallig staat er een busje voor de deur met mensen van een bedrijf van de luchthaven. "Mogen we meerijden?"....de chauffeur: "natuurlijk kan dat!". Wij met onze rugzakken achter in de bak op weg naar het vliegveld. Daar ingecheckt en weer bijbetaald voor het overgewicht. Iets meer dan op heenvlucht...het zal de peniskoker zijn! 
We vertrekken op tijd en landen een uur later op Sentani Airport in Jayapura. Daar eerst koffie en daarna weer inchecken voor onze vlucht naar Sorong. Een kleine vertraging maar dat is normaal in Indonesië. 
Eerst een tussenlanding op Manokwari. We wachten daar 25 minuten. Bijtanken zeker. We vertrekken weer, nu naar Sorong. We naderen Sorong maar we maken eerst nog een rondje boven een prachtig eiland. Nog een rondje....en nog een rondje....en nog een vierde rondje van Garuda....nou vooruit maar dan nog een laatste rondje....ee zijn inmiddels al drie kwartier aan het rondjes vliegen. Er is een inspectie van de landingsbaan dus er kunnen "even" geen vliegtuigen landen. We zetten dan toch de landing in. Gaat soepeltjes maar we staan weer bij de verkeerde bagageband. De schermen zijn zwart dus weten we niet welke band. Maar we komen er altijd weer uit.
Door de vertraging is shuttle van het hotel weggegaan. We staan buiten en bellen. Hij komt eraan. Een kwartiertje later stappen we in. Aan de overkant van de uitgang van het vliegveld is de Tourist Info. Daar kunnen we de Permit Raja Ampat en de tickets voor de boot van morgenochtend kopen. Ik vraag hem daar heen te gaan masr helaas het is een "rode dag" op de kalender en dat betekent een vrije dag en dus gesloten. Het zal te maken hebben met het begin van de Ramadan. Dan maar de tickets kopen in de haven en de permit in Wasai.
Of.....we informeren bij de vriendelijke dame van de receptie of er nog een ander adres is voor de permit. " Oh dat weet ik niet, ik bel mijn marketingmanager wel even". Ring ring ring.....hij zegt dat het ook kan in hotel Meridien. Wij daar naar toe met de chauff. We stappen binnen.....wat een dooie boel zeg. Maar er steekt een hongerig (ramadan) koppie boven de receptiebalie uit. Wij vragen en hij antwoordt: "nee hoor dat kan hier niet, moet je naar de Tourist Info morgen want vandaag gesloten". Pffff wat een oud nieuws. Hier worden wij zó moe van!
We bivakkeren in een prima kamer. We vinden zelf dat we deze luxe kamer verdiend hebben. De kamer ligt een flink stuk lopen van receptie en restaurant. Als we weg willen dan bellen we de chauff van het hotel en die brengt ons met de auto naar het ontbijt. 
Het is "teatime"....en dat wordt op de brommert bezorgd.
Het regent keihard dus we besluiten er niet meer uit te gaan. We hebben op het vliegveld van Jayapura nog wat lekkere snacks gekocht en gebruiken we nu als avondeten. Morgen om zeven uur begint de nieuwe dag met het ontbijt en dan door naar de haven. De chauffeur van het hotel brengt ons kostenloos....service van het hotel.






woensdag 24 mei 2017

De mummie

Woensdag 24 mei 2017.
Het wordt weer een prachtige dag. Na het ontbijt met de "ojek" naar de grote Pasar Baru. Een dunne oostenwind giert om ons hoofd, althans voor het gevoel.  Wij dachten hoe vroeger op de markt des te beter. Maar dat is hier niet zo. Om half negen was er nog niet veel te beleven. Een aantal vrouwen schikken hun groenten. Twee varkens scharrelen door het afval. Men gaat eerst vroeg in de morgen de produkten op het land oogsten en dan naar de markt. Verser kan het niet. Dan eerst maar met de "ankot" via Jiwika naar de kampung Kurulu. De angkot staat te wachten zonder chauffeur. Er komt een jongen aangelopen die enorm stinkt. Hij heeft ergens benzine gehaald. Zijn baas komt erbij, steekt zijn vinger in de jerrycan, ruikt eraan en zegt dat het geen goede benzine is. Deze is aangelengd met verfverdunner ofzo. De jongen neemt een trechter en giet de benzine toch in de tank van de angkot. Benzine kost in Wamena RP 15.000 en dat is 3x de normale prijs van RP 6.550
De angkot wordt gestart. Een grote rookwolk. We gaan zo rijden.....de stinkende jongen blijkt ook de chauffeur te zijn. Hij stapt in terwijl wij al voorin zitten. Gelukkig heeft het bussie naast de raampjes naar beneden ook veel kieren en gaten zodat er tijjdens het rijden enige ventilatie ontstaat en dat is wel nodig ook. Brrrrrrrr
In Kurula is een mummie van 373 jaar oud te bewonderen. Na een klein uurtje hobbelen over de slechte weg waren we daar. Een klein stukje lopen naar de poort van deze nederzetting. We stappen naar binnen, er is nog niemand te zien. Druppelsgewijs kwamen de mensen uit hun hutjes zo ook het dorpshoofd. Met hem moesten we even onderhandelen over de prijs van de bezichtiging inclusief het maken van foto's. Hij vroeg RP 300.000 en we zijn uitgekomen op RP 220.000. Gisteren kregen we van onze vriend Penius te horen RP 250.000 dus we betalen niet teveel. 
In Kurulu bevindt zich één van de vijf  mummies die er in de Baliemvallei zijn. Het is het gemummificeerde lichaam van een voorvader, een zeer belangrijk stamhoofd. De mummie wordt bewaard van generatie op generatie als een soort verering van de voorouders en als voorbeeld voor de jeugd.
Voor elke foto die we van de mensen uit deze kampung maken moeten we RP 10.000 betalen. Terwijl de dorpeling de mummie uit zijn hut haalt trekken de meesten vrouwen hun t-shirt uit en staan klaar, met hun blote hangers, voor de foto. Hoeven we niet want we hebben al genoeg foto's met prachtige vrouwen. De mummie wordt op een afgezaagde boomstam gezet en we mogen 'm bewonderen en fotograferen. Het is prachtig hoe deze man is geconserveerd. We kopen nog een paar kleine souveniers en we gaan. Net buiten de poort komen we een paar Argentijnen tegen met een gids die ook op het punt staan de mummie te gaan bekijken. Hun werd een prijs genoemd van RP 1.200.000 Spreek je de taal, ga daar heen zonder gids en regel zelf de prijs. Wij pp RP 110.000 en zij RP 300.000 en dat is kassa voor deze kampung en wellicht ook de gids.
We lopen terug naar de weg. Enige tijd later stopt dezelfde ouwe rammelbak van een angkot van de heenrit. We stappen in en pikken onderweg op verschillende plaatsen mensen op met tassen vol verse groenten. Allemaal op weg naar de markt. De roestbak is propvol met bovenop een lading produkten.
Inmiddels is het druk op de markt en is in volle gang. We nemen nog wat foto's en stappen achterop de ojek terug naar het hotel. Lunchtijd! Naast het hotel zit een prima eettent. Vandaag....mie ayam speciaal. 
Vanmiddag na de siesta hebben we nog een kleine wandeling gemaakt om de benen te strekken. Het was prachtig in de Baliemvallei. Morgen twee vluchten. Eerst naar Jayapura en dan door naar Sorong op de "vogelkop" van Papua. Van Sorong gaan we later door naar de Raja Ampat eilanden. 














dinsdag 23 mei 2017

Veren, speren en rieten rokjes

Dinsdag 23 mei 2017
Gisteren tijdens de laatste kilometers van de trek vroeg ik aan Penius of er morgen nog iets bijzonders te beleven valt. "Oh ja, ik weet wel een kampung waar ze een dans willen opvoeren". Dit  hebben we gistermiddag met hem in het hotel geregeld. We hebben hem het gehele bedrag betaald want hij ging later op de middag daarheen om het te regelen en hij moet dit vooraf betalen. Oké geen probleem. Het transport RP 600.000 morgen te betalen aan de chauffeur? "Voor dat bedrag een goede auto, een Toyota Avanza. Wij vroegen hem hoe laat morgen te vertrekken? "Om een uur of vijf kom ik dit zeggen als ik het heb geregeld". Wij tot half zeven gewacht en geen Penius. Het is al half acht....toch maar even bellen. Hij neemt op met een gammele krakerige stem en zegt dat hij niet kan komen omdat hij het druk heeft. "Oké maar heb je het wel voor morgen geregeld? "Ja natuurlijk". 
Wij vragen hem hoe laat hij dan morgenochtend (vandaag dus) in het hotel. "Om 8 uur of half 9 maar het kan ook tien over acht zijn. Onze wenkbrauwen gaan omhoog. Oké tot morgen.
We hebben heerlijk geslapen. Wat wil je na drie nachten op een keiharde ondergrond. Om zeven uur aan het ontbijt want we willen om acht uur klaar staan want stel dat hij op tijd is. Om acht uur staan we buiten. Geen Penius.....kwart over acht geen Penius. Het is tien over half negen.....ik ga hem bellen. Hij neemt op en zegt dat hij onderweg is, "10 minuutjes". Die tien minuutjes van hem die kennen wij inmiddels. Dik over negenen zien we hem aan de overkant lopen en spreekt een angkot-chauffeur aan. Even later komt hij spelend met zijn mobieltje en zijn gulp open onze richting uit. "Selamat pagi". 
Ons humeur was niet bovenstebest. "Selamat pagi, waar staat de auto dan kunnen we gaan want de mensen in het dorp staan natuurlijk op ons te wachten?". Hij wijst naar een angkot die inmiddels van de overkant naar voor het hotel is verhuist. De chauffeur glimlacht. Wij wijzend: "Die auto voor RP 600.000 en waar is de Avanza?". Hij: "Ja maar die kost een miljoen!". Wij: "Dat doen we niet, dat is niet de afspraak. En heb je de dans geregeld?. "Ja, ja, ja, no problem". 
Wij toch ingestapt en even later gestopt om eten te kopen in een warung. Terwijl wij in de warung waren heeft Jacqueline een deal gesloten met de chauffeur voor RP 350.000. En dat is geen RP 600.000.
We stappen in en Jacqueline zegt: "oké RP 350.000....de chauffeur knikt en Penius schiet enigszins omhoog en steekt zijn duim op en zegt "bagus". We rijden verder. Onderweg zit Penius te bellen naar iemand van het dorp. We waren er al bang voor. Hij heeft dus niks geregeld. De angkotchauffeur trap op de rem bij het dorp Obia. Daar stappen we uit en lopen in een half uurtje naar dit traditionele dorp. Daar belt hij weer. De dorpeling zegt dat we bij de kerk moeten wachten want iedereen die aan de ceremonie meedoet moet opgetrommeld worden en zich omkleden. Het begint te regenen. We gaan zitten op de grond onder het het afdak van de kerk. Penius gaat plat op zijn rug liggen en valt in slaap. De rust wordt gestoord door zijn gesnurk. Na een uur komt een dorpeling ons halen. Hij heeft moeite om Penius wakker te krijgen. We lopen naar de kampung en worden onthaald door een groep krijgers getooid met veren, peniskokers en speren. We maken foto's en lopen door naar de binnenplaats tussen de rieten hutjes. Daar worden we opgewacht door de krijgers, vrouwen en kinderen. Allemaal in traditionele kledij. In rondjes wordt gedanst. Het is prachtig. We geven een plastic zak met sigaretten, suiker, koffie en snoepjes aan de oudste zoon van het pas overleden dorpshoofd. Na afloop worden allerlei souveniers zoals kettingen, peniskokers en draagtassen uitgestald. Uiteraard kopen we een ketting en een peniskoker voor thuis aan de muur.
We zitten in een hutje om de door ons meegebrachte koffie te drinken. We wachten op het gekookte water. Penius zegt dat hij het geld is vergeten en vraagt mij om geld anders kan hij de ceremonie niet betalen. Hij zegt zonder te knipperen dat hij naast het afgesproken bedrag ook nog een fee van RP 400.000 wenst. Verbaasd en verbrouwereerd komt de stoom uit mijn oren. Ik ben pissig. "Niets daarvan, jij hebt het geld en jij betaalt, zoek het maar uit!"
Ongelofelijk eigenlijk want tijdens onze trek was het een prima gids. Geld brandt in de zakken, ook bij hem. Gisteravond flink aan de boemel en vandaag te weinig geld en geen energie. Pfffff waardeloos.
We eten de meegebrachte kip met rijst, we drinken onze koffie en ik bel Sam de angkotchauffeur en zijn opgestapt. Hij blijft achter. Als wij aan de weg aankomen komt ook de angkot eraan. Wat een timing! Terug naar het hotel.













maandag 22 mei 2017

Het rookhol

Maandag 22 mei 2017
Afgelopen nacht hebben we geslapen in het huis van een onderwijzer in Seima. Toen we gistermiddag binnenstapten kwam de blauwe rook uit de "keuken" ons al tegemoet. Een eigen kamertje met een matrasje is onze slaapplek. Het viel ons al op dat het dunne houten wandje bekleed was met platgevouwen kartonnen dozen. Tijdens de bereiding van het avondeten werd het hele huis gevuld met rook vanuit de vuurput in de leefruimte. Als men niet buiten is dan zitten ze de gehele dag daar op het gedroogde gras.
De kartonnen dozen dienen om de rook vanuit de kookruimte tegen te houden. Maar desondanks zocht de rook alle kieren langs het karton op en slingerde zoch zo ook onze kamer binnen. Niet om uit te houden. Het enige wat we konden doen is het raam openzetten zodat de rook naar buiten kon. Dit hielp wel aardig. Selamat malam....wij gaan liggen.
Het is vijf uur en we horen al geluiden. Piepende deuren, de krakende vloer en kinderstemmen verhullen het begin van een nieuwe dag. Wij maken ons klaar voor de laatste kilometers. De rugzakken inpakken, de twee eieren met popmie naar binnen werken, de schoenen aan, de familie uitzwaaien en wegwezen. Het is zeven uur als we aan een akelig glibberige klim beginnen. Na een een uur en een kwartier waren we op het hoogste punt van vandaag. We doen onze ransels af en genieten. Penius laat zich achterovervallen en en wordt vijf minuten later weer wakker van zijn eigen gesnurk. We gaan weer verder. Nu is het dalen naar de Baliemrivier en dan naar  de gele hangbrug. We naderen Sogokmo, we horen in de verte de knetterende uitlaten van de angkots en ojeks. De hangbrug is een makkie vergeleken met die van eergisteren. Aan het einde van de brug gaat het eerst steil en dan vals plat omhoog naar de geasfalteerde weg. Jeetje wat een raar gevoel dat asfalt en ook zo plat. Effe wennen weer. Rechtsaf nog een half uurtje naar de weggeslagen weg. Daar steken we de rivier over om aan de overkant het "public transport" te nemen naar de markt in Wamena. We zitten met twintig mensen in weer zo'n boevenwagen maar nu zonder tralies. Drie voorin, twee in de midden en de rest op de bankjes rondom. Het geurt naar uien en zweet. Een vrouw heeft net wat inkopen gedaan bij de rivier waar men hun zelfgekweekte groenten te koop aanbiedt. Er wordt gelachen als wij een selfie nemen. We zijn er! De drukke kleurrijke markt  Wamena.
We nemen onze rugzakken op en lopen naar het einde van de straat. Daar nemen we vier "ojeks" die ons voor RP 10.000 pp naar het hotel brengen. Het was een fantastische trek. We geven Penius en Panus een schouderklop en dat was het! We leggen onze spullen op de kamer, we gaan eten en brengen de schoenen van Jacqueline naar een schoenmaker langs de kant van de weg. Om vijf uur opgehaald, keurig doorgestikt en wel. 
Terug op de hotelkamer begint Jacqueline aan haar kuiten te krabben. Ze kijkt en ziet allemaal bultjes....het zijn vlooienbeten. We zijn er voor gewaarschuwd door twee Fransen in de homestay in Jayapura. Die kwamen jeukend en krabbend terug van een trek uit Wamena. Waarschijnlijk waren er vlooien of in de laatste slaapplek of in de boevenwagen waar op elkaar zaten. Panus zat stijf tegen Jacqueline aan. Zou onze drager de boosdoener zijn? We zullen het nooit te weten komen. Morgen weer een dag. Dan gaan we met Penius naar het noorden. Panus, de drager, gaat niet mee. 











Steil omhoog

Zondag 21 mei 2017
We lagen weer vroeg te matras. Er is hier geen elektra en toch brandde er één lampje in de kamer. PakGuru heeft een klein zonnepaneeltje op het dak liggen. De energie wordt opgeslagen in een kleine accu en daarmee is er licht op onze kamer en die van hemzelf. Wat een luxe! 
We zijn de dag van gisteren niet geheel schadevrij doirgekomen. Naast de gescheurde broek van Henk, ouderdomslijtage, zijn de zolen van Jacqueline haar schoenen losgelaten. We gaan over op het schoenennoodplan middels het op een paar plekken lijmen met chinese vingertjeslijm en het aanbrengen van tie-ribs rondom de schoenen. Het is vijf uur en de reuring is daar. Iedereen is al wakker. De dagen beginnen hier heel vroeg. Omdat het zondag is vraagt Panus te bidden voor het ontbijt. Ondanks dat wij niet aan de kerk doen, doen we uit respect voor Panus en Penius wel mee. Wij vouwen onze handen en sluiten onze ogen. Terwijl ik Panus en Penius van alles onverstaanbaar hoor prevelen denk ik aan een zalige Balinese massage. Eerst een beker popmie met een bak thee en daarna ben ik (Henk) met onze gids Penius om half acht naar beneden gelopen naar de Mugi rivier. Het heeft bijna de gehele nacht geregend en daardoor is het pad erg glibberig en modderig. Erg oppassen. Daar ligt ie diep onder ons. Een echt traditioneel gebouwde hangbrug waarvan er nog maar weinig zijn. Deze brug is voledig gebouwd van materialen uit de jungle. Geen steen, geen ijzer, geen staaldraad. De brug hangt met gevlochten houtstrengen aan staande houten palen. En heel erg stabiel. De brug van gisteren wiebelde behoorlijk deze absoluut niet. Prachtig en heel vernuft gebouwd. 
Even heen en weer over de brug en weer terug nu omhoog naar het huis van PakGuru. Na een dik uur waren we weer terug. Na het handenschudden met de familie zijn we vertrokken voor onze trek van vandaag. De eerste twee uur gingen steil omhoog. Dat was heftig. Ieder op zijn eigen tempo, met soms een kleine rustpauze, over rotsblokken en dicht struikgewas. Eenmaal boven was een geweldig uitzicht op de bergen en in het dal de snel stromende Baliem Rivier, de beloning. De Mugi rivier hebben we inmiddels achter ons gelaten. Het volgende uur liepen we over een brede richel met onder ons de rivier. Totdat we weer omhoog gingen. Het pad gaat weer flink steil tot aan de kampung Ugem. Hier nemen we een kleine rustpauze. Onze eindbestemming is het dorp Seima. We lopen daarheen via het kleine dorp Ikinim. Onderweg zien we regelmatig kleine kampungs met hun rietgedekte huisjes. Er volgt nu een stuk redelijk vlak. We zien Seima liggen langs de rivier. Zoals we omhoog gekomen zijn gaan we ook weer steil naar beneden. We merken dat we dichter bij Wamena zijn. We komen meer mensen op het pad tegen dan gisteren. We klauteren nog een paar keer over een hek en we zijn na dik vijf uur lopen in Seima bij de lagere school (skolar SD). Het schoenennoodplan is geslaagd te noemen. De schoenen van Jac. hebben de trek van vandaag glorieus doorstaan. Mijn broek zal het nog 1 dag uit moeten houden alvoren hij de prullenbak in verdwijnt. 
We slapen ook hier in het huis van de Guru. Zijn vrouw heeft een grote zwartgeblakerde ketel met water voor de koffie al op het vuur staan. We worden uitgenodigd om erbij te komen zitten. Een lekker knapperend vuurtje in het midden van de ruimte met gedroogd gras op de vloer zorgt voor een winters tafereel bij 30 graden. En we waren al doorgezweten. Terwijl de rook in mijn gezicht walmt kookt het water. Het is koffietijd met een cracker. Binnen "no time" is het pak crackers voltooid verleden tijd. Na de koffie vluchten we de hut uit, zo heet en rokerig....niet te haggelen!
We nemen onze rust en gaan een uurtje liggen. Jacqueline binnen en ik buiten op gras....frisse lucht! Onze drager Panus geef ik geld voor eieren voor vanavond en morgenochtend voor bij de mie. Hij gaat de eieren in Kurima kopen. Een half uurtje heen en een half uurtje terug, natuurlijk op zijn blote voeten. Inmiddels is het gaan regenen. Morgen de laatste dag via Kurima naar Sogokmo waar we gestart zijn. Het zal een trek worden van een uurtje of vier.