Kies een taal

Translate our blog in your language (selecteerd een taal)

Wie zijn wij?

Wie zijn wij?
Wij zijn Henk en Jacqueline en wonen sinds 2012 op Bali. Wij gaan graag op ontdekkingsreis in Indonesie en andere landen in Azie

Welkom op ons blog

Welkom op ons blog

Choose your language, Google translate on the left side

Translate our blog in your language

Aantal pageviews t/m vandaag

Aantal pageviews t/m vandaag

Totaal aantal pageviews t/m vandaag

423741

Hot news

Een mijlpaal: Woensdag 23 december 2020
300.000 vieuws.

Translate our blog in your language

Posts tonen met het label transport. Alle posts tonen
Posts tonen met het label transport. Alle posts tonen

donderdag 2 mei 2013

bepakt

Het is halverwege de middag en het is 32 graden met een LV van 78%. Er staat een stevig windje en dat maakt het minder heet.
Vanmorgen zijn we nog even naar Negara geweest voor boodschappen bij de Hardys Supermarkt. Onderweg zagen we weer eens een voorbeeld van hoeveel er meegenomen kan worden op een motor.
Voor oom agent in Holland zou dit kaassie zijn maar Bali is nou eenmaal Holland niet!
een motorfiets met de laadcapaciteit van een kleine vrachtwagen
kan er nog meer bij?

vrijdag 15 maart 2013

Dokars

Een  beetje wind, een beetje zon, lekkere temperaturen van ruim 31 graden.  Een mooie dag om niet veel te doen.
In Negara zijn nog steeds "dokars" te zien. Vroeger waren er nog geen bemos (minibusjes) en werd er gebruik gemaakt van de paard en wagens en die nog steeds verenigd zijn in een "Koperasi". 

Koperasi Angutan Dokar...vrij vertaald: de vereniging paardenvervoermiddel
Vanmorgen onderweg naar Negara kwam ik er een aantal tegen. Ze worden niet alleen gebruikt voor dagelijkse ritjes maar ook bij bruiloften, feesten en ceremonies.
Op Bali geen becaks zoals op Java maar wel dit prachtige traditionele vervoermiddel.
het traditionele vervoer in Negara dat ook nog steeds in gebruik is voor taxiritjes.

zaterdag 1 december 2012

Renovasi

Als wij ergens komen en we zien het woord "renovasie" dan krijgen we direct rillingen. We zijn nu in Semarang en daar is niet zo heel veel te doen. Ons plan was om naar de prachtige Karimunjawa eilanden te gaan maar dat hebben we geschrapt vanwege het onbetrouwbare weer in deze tijd van het jaar. En het is erg lastig om daar te komen. In de boeken staat dat de boot vertrekt uit Semarang maar dat klopt niet. De ferry of snelle boot vertrekt uit Jepara en dat is maar 3 uur rijden met de bus vanuit Semarang. Dus hebben we ons plan gewijzigd en gaan we weer terug naar Solo (Sukawarta) met de trein als dat mogelijk is maar dat zoeken we uit.
het station "Willem I" in Ambawara
Om de dag te vullen hebben we de "Lonely Planet" erbij gepakt. In Ambarawa is een spoorwegmuseum met een nederlandse historie. En hoe komen we daar? Gewoon met de bus! Vlakbij het hotel zijn we op een bus gestapt van Semarang naar Banyumanik. Daar overgestapt op de publieke bus naar Ambawara. Onderweg diverse mensen langs de weg opgepikt en toen een stop bij een busstation. We konden gewoon blijven zitten, dat wel. We hebben daar ong. een kwartiertje gestaan en gedurende die tijd zijn zeker 20 straatverkopers en 4 (enigszins valszingende) straatmuzikanten in de bus geweest. Het was komen en gaan. Maar goed, we gingen weer in de volle bus richting Ambawara. Daar aangekomen zijn we gedropt op de doorgaande weg. Aan de overzijde kwam net een angkot aangereden en die heeft ons naar het centrum van dit plaatsje gebracht. Eigenlijk hadden we weer een andere angkot nodig om naar het museum te komen. Maar we waren een beetje klaar met die bussies dus zijn we gaan lopen want het was nog 1 km. Het is ons al een paar keer overkomen dat een museum of paleis dicht was wegens renovatie dus wij houden er steeds een klein beetje rekening mee dat..... En ja hoor....aangekomen bij de poort van de 20 grote zwarte roestbakken......een groot spandoek "gesloten wegens renovatie". We zijn wel het station "Willem I" opgelopen maar het enige wat een beetje bewoog waren een paar rondhangende miltairen en wat koffiedrinkende vrouwen in het kantoortje. 
vergane glorie


één van de twintig zwarte roestbakken
Als er iets gesloten is wegens renovatie dan mag je toch verwachten dat er drukke werkzaamheden waar te nemen zijn. Nou het was daar muis en muisstil. Dus het woord renovatie is een ruim maar dan ook een heel ruim begrip. Ze hadden ook gewoon een bordje neer kunnen hangen van "gesloten wegens een maandenlange rustpauze".   
de stationchef "buiten dienst"
Na het nemen van een paar kiekjes te voet weer terug naar het kleine busstation. In een wat grotere angkot weer helemaal terug naar Semarang. Anderhalf uur in een bomvolle hobbelende bloedhete bus. De zweetdruppels stroomden gestaag neer van het ruggetje zo de bilnaad in. We zijn gedropt aan de rand van het centrum en hebben daar eerst maar een Soto Sapi naar binnen gewerkt want de magen begonnen al aardig te knorren. Flink doorgezweten want hete soep werkt niet echt verkoelend zijn we maar een hele grote shoppingmall binnengelopen want daar werkte de ac volop. Heerlijk!

dinsdag 27 november 2012

weg uit Jakarta

De homestay Six Degrees in de wijk Cikini is een prima plek om te verblijven. Goede voorzieningen zoals een snel internet en een prima ontbijt. We hebben eerder geschreven over een prima kamer. Dat is wel zo maar het bed was waardeloos. Omdraaien leek wel een bamboeconcert, zo kraakte het.
Precies op tijd vertrok de "Argo Dwipangga Eksekutif" uit stasiun Jakarta-Kota naar Solo-Balapan. In 81/2 uur spoorde deze trein dwars door het prachtige Javaanse landschap naar Solo op midden Java. Een ticket kost 260.000 rp (23 euro) voor 600 km sporen.
Het was een relexte reis in de prima zittende en liggende dikke stoelen van de "eksekutif".
Maar net toen ik (Henk) een slok koffie wilde nemen ging het gevaarte over een wissel met als resultaat een bruingevlekt t-shirt. Na lang poetsen met water en wetties is ie toch schoon gekregen althans de bruine vlek is niet meer zichtbaar.



Om half 5 rolde de trein het hoofdstation van Solo binnen. 
In de trein hadden we al gezocht op internet naar een guesthouse  in Solo. Gevonden guesthouse Cakra, gebeld en gereserveerd. Vanaf het stasiun een taxi gepakt naar Cakra. Een prachtige authentieke plek......met zwembad. Kosten 100.000 rp per kamer/pn.
een sateetje pinda op straat in Solo
De rugzakken in de kamer gezet en op zoek gegaan naar een warung om te eten. Het is een sateetje geworden.

dinsdag 20 november 2012

onbetrouwbaar

Gisteravond zijn we op de trein gestapt naar Bandung. Maar ook dit heeft een verhaal......
Enige dagen geleden hebben we na info op het treinstation van Yogya kaartjes gekocht.
"Bisnis"
Een voorbeeld van holandse roots
Omdat de "eksekutif" nogal koud was door de airco vroegen we wat de "bisnis" was. "oh sir dat zijn dezelfde stoelen maar dan geen airco maar ventilators. Hij liet zelfs een foto zien van het "bisnisrijtuig" met inderdaad dezelfde prima verstelbare stoelen als "eksekutif. Dus "bisnis" geboekt. Gisteravond stapten we in en het eerste wat Jac. zei is " joh dat zijn geen stoelen maar gewone banken". En ja hoor ....toen ik dat zag moest ik gelijk denken aan de banken in het dieselboemeltje van Valkenburg naar Vaals in de zeventigerjaren. Verbaasd en ook ontgoocheld gingen we zitten....op de krakende banken waarvan de springveren in de rugleuning prikkend voelbaar waren. De ventilators zorgden ervoor dat we bijna uit ons shirtje waaiden.. Och....nog 8 uur te gaan. We hebben wel wát geslapen maar dat was meer door de vermoeidheid. Het is bekend dat onbetrouwbaarheid in dit land een terugkomend fenomeen is en dat we altijd alert moeten zijn maar dat zelfs de treineninfomeneer ons in de maling neemt is toch wel het toppunt. Vanmorgen om half zes stapten we de "Lodaya" uit. Rugzakken op, souvenirtas mee en op zoek naar een slaapplek. En dat was niet eenvoudig. We zijn eerst naar de "losmenwijk" gelopen, volgens de Lonely Planet. Daar hebben we 2 slaapplekken bekeken maar die waren zó goor dat we toch maar bij een hotel zijn binnengelopen. Bij de eerste losmen werden op bed duidelijk andere activiteiten gepleegd dan slapen door backpackers. Nu hebben we een prima slaapplek gevonden. Wel duurder dan gewend maar schoon, goede bedden en warm water want in Bandung is het duidelijk koeler dan in Yogya. De prijs per nacht 260.000 rp incl. ontbijt. Vanmiddag hebben we, in de regen, door de oude stad van Bandung gelopen. Opmerkelijk zijn diverse panden die gebouwd zijn onder hollandse architectuur. Een mooi voorbeeld is het hotel Savoy Homann en de residentie van de Gouverneur maar ook kleinere pandjes zoals een koffiehuis.

vrijdag 16 november 2012

Treinkaartjes

Omdat het moslimfeestdagen zijn is het moeilijk weg te komen met de trein.Via internet waren we al op de hoogte dat alle treinen naar Bandung t/m maandagmorgen uitverkocht zijn.
nog 73 nummertjes te gaan!
Dus zijn we vanmorgen na het ontbijt, toast met een gebakken ei en een pannekoek met een banaan erin gerolt, naar het station gelopen. De hal in en naar het loket: "2 kaartjes voor de nachttrein naar Bandung". De man achter het loket: "eerst naar de andere kant van de hal en daar info vragen of er nog plaatsen vrij zijn". Wij naar de andere kant, een kantoortje in en gevraagd. Deze aardige man schrijft op een briefje dat er nog 16 plaatsen vrij zijn. Met deze info gaat u naar de reservasihal. "Waar is dat?". De man zegt: "u loopt naar buiten en linksaf het spoor onderdoor naar de andere kant van het station". Oké wij lopen en daar zien we een andere grote hal met een groot bord erop "reservasi kereta api". Dat is duidelijk, daar moeten we zijn. Wij naar binnen en lopen naar een loket om kaartjes te kopen. Nou zo eenvoudig gaat dat niet! De man achter het loket stuurde ons direct naar een man naast de voordeur met een nummertjesautomaat. Omdat hij enigszins verscholen achter de deur zat hebben wij hem bij binnenkomst over het hoofd gezien. Deze man gebruikte alleen de wijsvinger van zijn linkerhand. Daarmee drukte hij het knopje van het apparaat in voor het volgende nummertje. Wij kregen ook zo'n nummertje van hem en ook een formuliertje. Wij met dit papiertje naar een brede en lange schrijfdesk waar nog veel meer mensen zo'n velletje in stonden te vullen met de naam, nummer id-kaart, bestemming en datum van vertrek.
Wij ontvingen nummer 185 en op het moment dat we ons papiertje hadden ingevuld en gingen zitten was no. 112 aan de beurt. Dus nog 73 wachtenden voor ons. Drie van de zes loketten waren bemand.
Na een dik uur zweten in de wachtruimte zonder airco waren we aan de beurt en mochten wij onze treinkaartjes kopen. Godzijdank waren in die tussentijd de 16 vrije plaatsen niet verkocht aan de wachtenden vóór ons. Want dat had zo maar kunnen gebeuren. Hoe ingewikkeld en omslachtig kan het kopen van een treinkaartje zijn terwijl in Banyuwangi waar we onze eerste kaartjes kochten het tot onze verbazing heel soepel ging aan het normale loket.