Wij wonen sinds het begin van 2012 bijna direct aan het strand. Het is maar 35 meter lopen. Het is heerlijk om vlakbij de zee te wonen. Elke dag wandelen bij een zonsopkomst en kijken naar de vissersbootjes die terugkomen van de vangst. Paradijselijk! We weten inmiddels niet beter om maar te zeggen....het is gewoon geworden. Maar er kleven ook vette nadelen aan. Elektronica is niet bestand tegen de zoute zeewind die elke dag naar binnen dwarrelt. Ook het vochtige klimaat is een boosdoener. In bijna acht jaar hebben wij al 4 tv’s, 2 dvd spelers, een wasmachine, twee koelkasten en een Apple computer in de afvalbak kunnen dumpen. Deze computer was een droom en heb ik vol trots aangeschaft....vier jaar later met een traan de container in.
Alle elektronica wordt aangetast en is daarna onbruikbaar. Ook hebben we al vier satelietschotels versleten. Dit is dan wel geen elektronica maar het ijzer eraan wordt volledig opgevreten. En dan zeggen ze: je moet alluminium nemen! Hebben we ook gedaan maar ook zo’n schotel valt na twee jaar uit elkaar. Alle mogelijk denkbare materialen van “kalitas” (kwaliteit) Indonesia is een kort leven
beschoren. Populair gezegd: “Alles gaat naar de verdommenis”.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten