zaterdag 12 januari 2019

Naar Anuradhapura

Dag 3
Zaterdag 12 januari 2019
Voordat we onze zakken pakken naar Anuradhapura gaan we eerst nog naar de grote vismarkt aan de lagoon. Hier komen de grote vissersboten die dan drie weken op zee zijn geweest. Van het gehele eiland komt men hier de vis inkopen.
Het wekkertje gaat om 05.00 uur want om half zes worden we opgehaald met een tuktuk. De markt is open vanaf 02.00 uur als de eerste boten binnenlopen. We worden rondgeleid door een oude afgekeurde visser. Het is heel indrukwekkend al die hele grote vissen zoals Marlijn, Tonijn, zwaardvis en ook haaien. Op het terrein staat ook een ijsfabriek want zonder ijs is deze handel onmogelijk. Het stinkt er niet en dat was gisteren wel anders. Maar ja de eerste vismarkt waar het naar roosjes geurt moeten we nog meemaken.
Terug naar de homestay voor het ontbijt en dan om 08.00 vertrekken naar het volgende avontuur. De tuktuk is ruim op tijd. In een uurtje puffen we naar het station Veyangoda. We kopen kaartjes en lopen naar perron 3 over een slecht looppad met veel kuilen en gaten. We moeten nog een half uur wachten op de trein. Tussendoor komen er nog wel andere volgepropte treinen langs. Derde klas...als haringen in een ton. Er schettert een stem uit de luidsprekers....iets vertraagd...nog 10 minuten...nog effe een plasje doen in een vreselijk hok, stinkend naar de zeik. Ik houdt mijn adem in en probeer me zo snel mogelijk te verlossen van een volle blaas. Gelukt! en dat zonder tussendoor te ademen. 
Daar komt de trein...we hebben kaartjes tweede klas zonder reservering zitplaats. Het is niet anders. Hier hebben ze nog echte kleine kartonnen kaartjes. De trein zit bomvol dus moeten we staan voor ons dure geld 250 roepees = 1,25 euro en dat voor vijf uur treinen. Nu maar hopen dat er toch nog iemand onderweg uitstapt. We zijn een uur verder en nog steeds geen zitplaats...jaja op onze rugzak in het gangpad vlakbij de wc....en als daar de deur open gaat dan weten we het wel. We berusten erin. Om de 5 minuten komt er iemand met etenswaren langs....zo te ruiken is het spulletje behoorlijk voorzien van specerijen. We kopen twee van die "appelflappen" want zo zien ze eruit. Heerlijk zijn ze....de groentekerrie met ei prikkelt op mijn tong en d'n trek is even gestild. Even later komt er iemand met kokosnoten...zijn stem klinkt als een schaap...wat hij roept versta ik niet...laat maar ik hoef geen noot. 
En daar is de koffie....hoef ik ook niet. 
En ja hoor er stappen mensen uit....ellebogen opzij en snel gaan zitten. Eerst Jac. en een kwartier later kon ik ook een zetel bemachtigen. Nog vier uur schudden en hobbelen...de plafondventilators snorren en de vaart zit erin. Mijn ogen vallen dicht maar niet voor lang. 
De trein stuitert en hobbelt over de staven alsof we in een achtbaan zitten. Van geruisloos suizen is absoluut geen sprake. Er is rust als we even stilstaan in een stationnetje. Met een grote klap van de loc vertrekt ie weer. 
Om drie uur rollen we het station van Anuradhapura binnen, dachten we, we stappen uit maar het is een station te vroeg.  No problem want het is maar drie kilometer langer rijden naar ons onderkomen voor twee nachten "Heaven Upon Ricefields". 
We stappen in de tuktuk van Raja en een kwartiertje later zitten we op ons balkon met een geweldig uitzicht over de rijstvelden. Een mooie nieuwe kamer. 
Vandaag doen we niets meer behalve rusten, koffie drinken en eten.
Morgen gaan we met Raja en zijn driewieler Anuradhapura en Mihintale ontdekken. 

































Geen opmerkingen: