vrijdag 21 maart 2014

de Balinese knalpijp


We hebben het bijna allemaal gedaan. Kwajongensstreken. Het belletje trekken en hard wegrennen, een kopspeld met een draadje eraan in de stopverf van een raam steken en dan aan het draadje trekken…tik..tik..tik..tik..tegen het raam. En natuurlijk kwam er iemand naar buiten en dan zaten wij achter de bosjes te gniffelen want er was natuurlijk niemand te zien. Of een touw binden aan de deurknoppen van de twee buren. Aanbellen…en dan doet de ene de deur open en dan de andere maar nooit tegelijk. Of appeltjes en peren jatten zodat de boer je weer eens een keer achterna kwam. Allemaal onschuldige kattenkwaad, vonden wij! Kikkers vangen in de polder, een rietje in de achterste van de kikker steken en opblazen. Minder onschuldig maar wel lachen, vonden we toen. Nu wordt dit bestempeld als dierenmishandeling. En volledig terecht! Later maakten we zelf rookbommen van een elektrapijpje met daarin sterretjes, gebruikte poetskatoen met verlopen olie en mica van een oude jasbeschermer. Dat aansteken en een zwarte walmende rook nam bezit van de straat waar we speelden. Iets minder onschuldig! Of wat dacht van je suiker in de tank gooien van de motor met zijspan van de dorpspolitie! Dat was wel erg spannend maar des te mooier als we dan zagen dat de politie niet echt ver kwam. De nasleep maakten we gelukkig niet mee. Ook nog redelijk onschuldig, vonden wij. Of vanuit een telefooncel 100 bitterballen bestellen bij de cafetaria en op een adres laten bezorgen waar geen feestje was. Ook nog aardig onschuldig, vonden wij! In Holland zijn ze al jaren aan het kloten met zelfgemaakte vuurwerkbommen met veel ongelukken als resultaat. Dit is niet onschuldig, vinden we met zijn allen! Gisteren reed ik op de motor Negara binnen en opeens schrok ik me het lazarus. Een grote knal…en nog zo’n knal…en nog één. Momenteel is er hier een hype dat de jeugd knalt met een pvc-pijp. Ik noem het de Balinese knalpijp. En dat gaat als volgt. Een waterflesje zonder bodem wordt aan de bovenkant, half in een pvc-pijp bevestigd met zwarte elektratape. In het dopje van de waterfles wordt een soort vonkontsteking (denk aan een aansteker) geplakt met tape. Men draait het dopje met ontsteker van de waterfles eraf en men sprayt er vloeibaar aanstekergas in. Het dopje er weer op en men draait de pijp even heen een weer tussen de handen zodat het spulletje goed verspreid wordt en men drukt op de ontsteking zodat er een vonkje de pijp ingaat. Dit vonkje samen met het brandbare spulletje veroorzaakt een enorme knal. LEVENSGEVAARLIJK en absoluut niet onschuldig. En hoe groter de pijp des te groter de knal. Eigenlijk is het enigszins vergelijkbaar met het  carbietschieten in de Achterhoek. En als ik het over de jeugd heb dan loopt dat door tot mannekes van half in de twintig. Ze blijven hier heel lang kind! Weer zo’n gevalletje dat er eerst ongelukken moeten gebeuren alvorens er wordt ingegrepen. Als er wordt ingegrepen! Zo af en toe horen we ook van die knallen bij ons in het dorp. Gelukkig in veel mindere mate want onze hond Madé is er helemaal niet blij mee. Na zo’n knal zoekt ze het kleinste hoekje in de badkamer op en daar blijft ze een stief uurtje. Volgende week zondag is het Ogoh-Ogoh en dat gaat gepaard met veel knallen en het verbranden van grote poppen. Laten we hopen dat het knallen daarna voorbij is. Eén dag zeker want de dag erna is het Hari Raya Nyepi en dan is alles donker, stil en verlaten.
trots op de foto met de zelfgemaakte knalpijpen

Geen opmerkingen: