zaterdag 18 januari 2014

de "penari balet" van Pebuahan


Één-twee…..één-twee…..één-twee….weer een halve meter. Één-twee…..één-twee…..één-twee….weer een halve meter. Ze staan met z’n vijven achter elkaar in dezelfde houding met de handen strak om het touw en één slag om de middel. Een hondertal meters verderop staat zo’n zelfde rijtje "penarie ballet" (ballerina's) allen getooid met iets op hun hoofd waaronder de “capil” (de puntige rijsthoed). Één-twee…..één-twee…..één-twee….weer een klein metertje. Het is de cadans van de vissers op het strand van Pebuahan. Met gelijkmatige kleine pasjes wordt centimeter voor centimeter het net van twee kanten uit het omslaande water getrokken.
met z'n vijven
Één-twee…..één-twee…..één-twee….weer een klein metertje. Naarmate het net verder uit de zee wordt getrokken komen de twee rijtjes touwtrekkende vissers in een vast ritme dichter bij elkaar. Van het net is nog spoor te zien. Alleen de zee met twee uitstekende vastgegrepen touwen. Beide rijtjes staan nog steeds stapje voor stapje routinematig aan het touw te trekken. Op een afstand lijkt het geen moeite te kosten maar het is wel degelijk een zware klus. Één-twee…..één-twee…..één-twee….weer een halve meter. Heel langzaam komt het net in zicht. De rijtjes staan nu 50 meter van elkaar. Één-twee…..één-twee…..één-twee….weer een halve meter. En daar is ie dan….het net…. met hopelijk, voor de hardwerkende vissers, vol met vis. Inmiddels zijn ze elkaar genaderd tot op 10 meter en is het fijnmazige net nog beter zichtbaar. Maar nog geen vis. Het sleuren wordt steeds zwaarder. Er komt hulp……hij sluit zich achter aan de rij en trekt mee. Ook “nummer 9” komt erbij om wat meer kracht bij te zette. Ze zijn nu met z’n zevenen. 
nummer 9 komt ook een handje helpen
Op een iets hoger gelegen plek op het strand staat een visser het touw keurig op te ruimen in cirkels van ca. 50 centimeter. De vissersvrouwen staan al klaar met de manden om de vangst op te halen. Nog een paar keer…. één-twee…..één-twee…..één-twee….weer een stukje. De twee touwen zijn bij elkaar gebracht zodat de vangst het strand opgetrokken kan worden. Het valt tegen! Een kilootje of drie? Wel aardig wat sardientjes maar verdere weinig grotere vissen. Tussen het goede spul zitten ook een paar vissen met grote giftige stekels die men niet aanraakt . Ze worden met een soort eigengemaakte houten spatel verwijderd. De vis wordt in manden gedaan, het opgerolde touw gaat over de schouder en het net wordt opgevouwen en daarmee is het schouwspel ten einde. Één-twee…..één-twee…..één-twee…morgen weer een dag.


de vis komt in zicht
giftige vissen worden met de houten spatel verwijderd......foto van Christien.
naar huis....de klus is weer geklaard

Geen opmerkingen: